Ψυχική ανάσταση

Share

Ευάγγελος Κατεβάτης

Σένα κομμάτι της ψυχής είχα αποθηκεύσει
Πίκρα κι’ απογοήτευση από δικούς και φίλους.
Είπα να πάω στον Θεό και να του την ανοίξω
Να δη κι’ ας κρίνει πια αυτός τον πόνο μου να γιάνει.
Πήγα λοιπόν και κάθισα στα πόδια του μια μέρα
Και άνοιξα διάπλατα τον πόνο πέρα ως πέρα.

Αυτός κοιτά, χαμογελά και άγγελο μου στέλνει.
Με μια κορδέλα θαλασσιά τα μάτια μου τα δένει
Πιάνει το χέρι απαλά ανοίγει τα φτερά του
Κι αρχίζει το ταξίδι μας στη χώρα του θανάτου.
Κοιτώ εδώ, κοιτώ εκεί μα τίποτα δεν βλέπω
Μόνο ακούω μουσική που παίζουν οι αγγέλοι.
Μια μουσική πρωτόγνωρη  αλλιώτικη, ωραία
Που αγκαλιάζει την ψυχή κι ανοίγει την αυλαία

Και να, σαν θέατρο θωρώ κάθε γνωστό και φίλο
Πανέμορφες σαν του Θεού ήτανε οι μορφές τους
Και ξαφνικά απόλυτη έγινε ησυχία
Καθώς εμπήκε ο Θεός και κάθισε στο θρόνο
Κοίταξε όλους αυστηρά και ύστερα εμένα
“Ποιόν θες να στείλω με δεσμά στον κάτω κόσμο, πες μου”

Με τρόμο τον εκοίταξα με μάτια δακρυσμένα
Και με φωνή τρεμάμενη τ’ απάντησα “κανένα”
Και ύστερα εξύπνησα ανοίγοντας τα μάτια
Είδα τον κόσμο όμορφο και την καρδιά γαλήνια.

Ευάγγελος Κατεβάτης
Βανκούβερ, Βρετανική Κολομβία, Καναδάς

1 thought on “Ψυχική ανάσταση”

  1. Κ. Κατεβάτη,

    Είμαι κι εγώ Κεφαλονίτης από Πύλαρο, χ ναυτικός σύμφωνα με τα γραφομενά σου στο Διασπορικ κάποτε γνώρισα τον Παναγή Κατεβάτη σε βαπόρι του Βεργωτή, εποχή 1950 από Λακύθρα

    Θα χαρώ να μάθω νέα σου

    Gabriel Panagiosoulis
    New York

Comments are closed.