Δημόσιοι Υπάλληλοι

Share

Μιχάλης Σταφυλάς

Οι τέσσερις τοίχοι του Γραφείου
έκλεισαν μέσα τους και την καρδιά μας.

Νόμοι, απολογίες
φωνές των προϊσταμένων
πρόσθετες απολαβές
χτυπιούνται σ’ αυτούς τους τοίχους
δίχως αντίλαλο

Η σύνταξη μονάχα
-αν φτάσουμε σ’ αυτήν-
θάχει κάποιαν αξία
με το στερνό της έγγραφο
προς τη ζωή.

“Διαβιβάζομεν υμίν
απελθούσαν νεότητα
δια τα περαιτέρω…”

Μιχάλης Σταφυλάς

Από τη συλλογή “Δικαίωμα στο όνειρο”

2 thoughts on “Δημόσιοι Υπάλληλοι”

  1. Αξιότιμε κ. Σταφυλά
    Πόσο χαίρομαι που είδα έργο σας στη Διασπορική Λογοτεχνική σελίδα,που προσθέτει ποιότητα στην ήδη υπάρχουσα από τόσες μέλισσες – μέλη(ι) που καταθέτουν έργα τους.
    Τόσα χρόνια οι εμπειρίες σας με την έκδοση ενός από τα παλαιότερα Λογοτεχνικά περιοδικά στην Ελλάδα, θα προσθέτουν ένα συν στις προσπάθειες όλων μας που θα συνυπάρχουμε μέσα σ’ αυτήν.

    Αχ! αυτή η “απελθούσα νεότητα” πόσο γρήγορα και πολλές φορές άδοξα μέσα στους τέσσερεις τοίχους “διαβιβάζεται”!

  2. Κι εμένα με συγκίνησε το ποίημά σας, και μάλιστα μου θύμισε ένα στίχο από ένα ποίημα του Νίκου Καββαδία που αναφερόταν στους δημόσιους (ή και μη) υπαλλήλους “κι εγώ θα κάνω αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία”, [ενώ προφανώς η νεότητά μου παρέρχεται και διαβιβάζεται]… Όλοι όσοι κάνουμε δουλειά μέσα σε τέσσερις τοίχους ενός γραφείου σαφώς μας αγγίζει – και ταλανίζει – αυτή η σκέψη συνάγοντας αυτό το συμπέρασμα. Συγχαρητήρια για το υπέροχο ποίημά σας.

Comments are closed.