Θεέ, Αετέ της Ποίησης

Share

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

Όταν με παίρνεις στις φτερούγες σου, Θεέ,
Αετέ της Ποίησης,
ξυπνώ από το λήθαργο
της μονότονης επανάληψης.
Δεν έχω νύχτα, ούτε μέρα,
ούτε ήλιο, ούτε φεγγάρι.
Έχω μονάχα ένα φως.
Έναν αιθέρα φωτεινοπλούμιστο.
Ένα άπειρο γεμάτο ιδέες
ακύτταρες και άχτιστες
και τραγουδιάρικες, μα ζωντανές.
Ένα ταξίδι σε τόπους άλλους
γεμάτους φωτεινά αστραπίσματα
που σχίζουν το μυαλό και την ψυχή μου
ιασικά .
Κάνουν την πένα να κινείται ρυθμικά
στους παλμούς και τις χορδές της ανάσας.

Όταν με παίρνεις στα φτερά σου, Θεέ,
Αητέ της Ποίησης,
γίνομαι βασιλιάς του κόσμου.
Γίνομαι δημιουργός και πλάστης.
Γίνομαι ατέλειωτος τοκετός
αθάνατων στίχων.
Κάνω τα ποτάμια να γυρνάνε
πίσω στις πηγές τους,
για να μας ξεδιψάσουν.
Γίνομαι ποτάμι ατέλειωτο
να ζωντανέψω την καμένη γη,
για να ποτίσω την καυτή αμμουδιά,
τις θάλασσες για να χορτάσω
που θα με ταξιδέψουνε
σε ηδονές απύθμενες.
Όταν κερνιέμαι απ’ το ηδύποτο κρασί σου, Ποίηση,
μεθάω απ’ τη δημιουργία
που μεθάει το τώρα και το αύριο και το πριν.

Κι όταν θα ’ρθει η στιγμή,
αγκαλιά με τα σύννεφα,
το φως και τα φτερά σου,
θα κοιμηθώ στις κορυφές
κάθε χαράς και θλίψης
κρατώντας το χαρτί μου και την πένα μου

κι έχοντας αποθέσει την ψυχή μου
στους άγνωστους βωμούς των θεών της Ποίησης.

Μάρτιος 2005
Ευαγγελία – Αγγελική πεχλιβανίδου