Πίνδαρος

Share

Δρ Ιωσήφ Ιωσηφίδης

Επαινώντας σε*, θρέφω όσους σε φθονούν
μα αντί για ζωή σου προσφέρω ποίημα,
αντί χρυσό ή κτήματα, ευχή να σ’ αγαπά η πόλη –
δεν σου αρμόζουν, Κινύρα, αγάλματα βουβά
μα τραγούδια πλεούμενα ως τα πέρατα.

Μόχθησες να ρίξεις άγκυρα στην ευδαιμονία,
να πιεις στη Θήβα το αγνό ύδωρ της Δίρκης.
Πόνεσες; Η ελευθερία γιατρεύει, η ευτυχία τιμά,
ο έπαινος και ο λόγος ζουν πιότερο από έργματα,
οι νίκες σου χαρά στους γονιούς πέρα στον Άδη.

Στη θαλασσόθερμη Κύπρο ο θεός στήνει κίονα
και δικαιόπολι να ξαποσταίνουν ήρωες και ξένοι,
όπως η Ώρα στα ματόκλαδα παρθένων και αγοριών.

Ο Κάτων ποτέ δε θα σταματήσει τους Κινυράδες σου
στην πομπή της θεάς- το απολλώνιο φως ρέει χρυσός
στην κεφαλή για τους χρησμούς σου, Μάντη. Πλάσε
θώρακες, μοχλούς ν’ αντέχουν της Κύπρου τα κάστρα,
κυβέρνα με συντρόφους τα δελφίνια και τις Μούσες,
και η Κύπρις με τόξα του έρωτα κατισχύει του πολέμου.

Παίζε τη λύρα της ειρήνης: όναρ φωτός ο άνθρωπος.

Δρ Ιωσήφ Ιωσηφίδης
Κύπρος
Αθήνα (Δεκέμβρης, 2006)