Κάθε που μπαίνει Απρίλης

Share

Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

Οι ήρωες κοιτάνε μέσα απ’ τη θυσία τους
Το δρόμο με τις κατακόκκινες καρδιές
Τα μονοπάτια με τ’ ανθισμένα τραγούδια
Άλλη μια άνοιξη δακρυρροούσα
Με τη συγκίνηση στο πέτο σαν παράσημο
Μοσχοβολούν ανάσταση και μύρο τα κρησφύγετά μας
Και στα στεφάνια η δάφνη δε μαραίνεται
Πληθαίνει μόνο και φουντώνει
Σαν ακράτητη ελπίδα

Τ’ αγάλματα, όμως,  βαθιά μένουν ριζωμένα στο σκοπό τους
Μάτια καθάρια, λαξευμένα στο όνειρο
Που τόξα γίνονται
Να φτάσουν έναν  Πενταδάχτυλο αγέρωχο, ακοίμητο
Φρουρό της πικραμένης περηφάνιας μας
Χείλη που σμίγουνε το Σολωμό με το Χριστό
Και γίνεται ο Ύμνος Προσευχή
Κι η Προσευχή ο  θούριός  μας υπέρ βωμών και εστιών

Μες στις πλατείες της ένδοξής μας μνήμης
Από τις  μαρμαρένιες χούφτες
Από τα όπλα π’ άδειασε ο τίμιος αγώνας
Φτεροκοπούνε τα λευκά μας περιστέρια
Οι λευκές μας προσμονές
Φορώντας του Γρηγόρη τη στερνή ματιά
Του Βαγορή το φλογισμένο στίχο στ’ απανώχειλο
Και τότε δες πως στις αγχόνες όλες
Ξεψυχάνε μόνο όσα ζήσανε νεκρά

Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου
Κύπρος