Βιάστηκες…Άνοιξή μου!

Share

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

Πρόσθεσες ψεύτικα φτερά
Να μεγαλώσεις τα δικά σου γρήγορα
Και πέταξες…

Βιάστηκες να ξεγλιστρήσεις στ’ άγνωστο…
Δε φοβήθηκες ν’ ακουμπήσεις τα μάτια σου
Στον ήλιο τον πλανεύτη
Που σου ’στειλε μυριάδες ηλιόλουστους
Να ξεστρατίσουν τις αναζητήσεις σου
Σε κυκλώνα ήλιων…

Νόμισες θα πιάσεις το διαμαντένιο αστέρι
Στο βάθος της θάλασσας-καθρέφτη
Και βούτηξες βαθιά
Ξεχνώντας πως, δεν έμαθες να κολυμπάς.

Ζαλίστηκες απ’ τους καθρέφτες
Με τα πρόσωπα τα παραμορφωμένα
Και ξέχασες…
Έχασες τη σκιά της σιγουριάς που ’στεκε δίπλα σου.

Αφέθηκες στης Άνοιξης το κάλεσμα
Που πέταγε τις μαργαρίτες της
Προκλητικά μπροστά σου.
Και συ λαχανιασμένα μαδούσες
Τα ζυγά τους πέταλα

Κι έστεκε εμπρός σου η ελπίδα «Μ’ αγαπά»
Μα ήταν ταπεινή πολύ
Για να τη δουν τα μάτια σου
Κι αληθινή πολύ να την πιστέψει η καρδιά σου.

Βιάστηκες πολύ
Να χορέψεις στον μαλακό αγέρα
Απαίδευτη
Χωρίς πουέντ,
Χωρίς σκοπό,
Δίχως κοινό
Και μουσική βουβή
Κι ανέκφραστη…

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

3 thoughts on “Βιάστηκες…Άνοιξή μου!”

  1. Ποιανού γνώμη ήταν η φράση “γράψε το ποίημα και μετά κόλλα του κι ένα τίτλο”; Δεν θυμάμαι. Μπορεί κάποιου φίλου μου. Αν τον είχα τώρα μπροστά μου θα του έλεγα: Για διάβασε αυτό τον τίτλο: “Βιάστηκες … Άνοιξή μου!” Μεγαλείο!
    Έτσι είναι η άνοιξη: βιαστική, ανυπόμονη, ανοργάνωτη, ενθουσιώδης, παρορμητική, ερωτιάρα, τρελούτσικη, προσωρινή, άπειρη, απαίδευτη, αφτειασίδωτη, χωρίς πουέντ, χωρίς κοινό, δίχως σκοπό… Τί ωραία που είναι η Άνοιξη. “Τι ωραία που είναι η αγάπη μου”, έλεγε κι ο αξέχαστος Καμπανέλης. Την άνοιξη εννοούσε. Που δεν ερχόταν. Την αγάπη εννοεί και η Αγγελική, τα νιάτα. Εμένα έτσι με άγγιξε το ποίημά της. Δεν με πιστεύετε; Πάμε λοιπόν από την ανάποδη: Εγώ που δεν είμαι βιαστικός, ανυπόμονος,ανοργάνωτος,ενθουσιώδης κλπ . είμαι Άνοιξη; Όχι βέβαια! Κι αν ήμουν ποιος θα με ήθελε, ως Άνοιξη; Ενώ ως Χειμώνα όλο και κάποιος θα μου στείλει ένα ποίημα να μιλάει για την Άνοιξη και να της λέει: Βιάστηκες…. Κι ας έχει τους δικούς του λόγους ο ποιητής, τους προσωπικούς. Εγώ αυτό το ποίημα το εντάσσω στη δική μου μικρή κι ασήμαντη ιστορία. Μια ιστορία που είχε … πολλή Άνοιξη, κι ας ήταν βιαστική. Αν δεν ήταν τόσο βιαστική ίσως και να πέρναγε απαρατήρητη…
    Άρις Αντάνης.-

  2. Φίλε Άρη
    Πραγματικά μου αρέσει πολύ να διαβάζω τα σχόλιά σας
    Πρώτον γιατί σημαίνει ότι διαβάσατε το ταπεινό μας πόνημα
    Δεύτερον ότι κάτι σας έκανε κλικ που λένε και τα νέα παιδιά
    Τρίτον γιατί είναι πάντα υπέροχα και αυθόρμητα γραμμένα

    Τέταρτον Ποιος σας είπε ότι και οι Χειμώνες και τα Καλοκαίρια και τα Φθινόπωρα δεν έχουν τις δικές τους Άνοιξες; Διαφορετικές μεν, ωραίες δε.

  3. Συμφωνούμε. ( Ως προς το “τέταρτο”, εννοείται. Για τα “ένα, δυο, τρία”… ευχαριστούμε. Πολύ!). Άρις

Comments are closed.