Επίκληση

Share

Άρις Αντάνης
(Ο Χρόνος και ο Πόνος)

Χρόνε, μια χάρη σου ζητώ, γύρνα με πίσω.
Πόνε, χωρίς τις τύψεις  μου θέλω να ζήσω.
Χρόνε, τον πόνο μου για λίγο κόψε,
Πόνε, το χρόνο μη μου σπαταλάς, μόνο γι’ απόψε.

Σήμερα, Χρόνε, σου ζητώ να μη κυλήσεις
κι εσένα, Πόνε, σου ζητώ να σταματήσεις,
τα λάθη συγχωρέστε μου μόνο για τώρα
κι άδολο, κάντε με, μικρό παιδί, γι αυτή την ώρα.

Χρόνε μου, ά-πονε θεέ, διώξε τον Πόνο,
Πόνε, σκληρέ και ά-χρονε, δώσε μου χρόνο,
πενήντα, πάρε, χρόνια μου και πνίχτα,
και δέκα μόνο άσε μου γι’ αυτήν εδώ  τη νύχτα.

Χρόνε, πόσο ανάλγητα μ’ έχεις σημαδέψει!
Πόνε, φρικτά κι αφόρητα μ’ έχεις παιδέψει!
Χαρές και χάρες μου σας παραδίνω,
μόνο για τούτη τη νυχτιά, παιδί να ξαναγίνω.

Χρόνε και Πόνε, φύγετε για λίγο μακριά μου,
μια στάλα, στάξτε, βάλσαμο, μες την καρδιά μου,
κι αυτή τη μαγική, πέστε μου, λέξη:
«πάλι, παιδάκι γίνεσαι, μέχρι να ξαναφέξει ».

Μα ούτε ο Χρόνος δεν μπορεί ούτε ο Πόνος,
ούτε ο Πόνος σταματάει ούτε ο Χρόνος!
Κι εσύ, που χρόνια μού πονάς τις σκέψεις,
τις παιδικές μου θύμησες, απόψε μη μου κλέψεις.

Άρις Αντάνης,
από την ποιητική συλλογή « Διάταξέ με…»

7 thoughts on “Επίκληση”

  1. Πνεύμα ανήσυχο, βλέμμα κρυστάλλινο, ψυχή ζεστή φιλεύσπλαχνη και αχόρταγη για ζωή…κάποια απο τα χαρακτηριστικά που συνθέτουν τόν πολυδιάστατο Άνθρωπο Άρη Αντάνη που έχω την τιμή και την τύχη να γνωρίζω προσωπικά!

  2. Αγαπητέ φίλε, Άρη Αντάνη
    Διάβασα ένα ποίημα που ήταν πολλά πράγματα μαζί. Και το διασκέδασα. Προβληματίστηκα. Αγχώθηκα. Γύρισα πίσω. Ένιωσα ίδια συναισθήματα. Απόλαυσα τη ριματική μουσικότητα. Ανέλυσα λέξεις παίζοντας και γω μ’ αυτές. Έπαιξα παζλ. Συμβιβάστηκα τέλος όπως και εσύ.

    Αυτό το παιχνίδι στο οποίο μας ενέπλεξες, είναι και η επιτυχία σου!

  3. Αγαπητή μας Ευαγγελία-Αγγελική, εγώ δεν το νιώθω ως επιτυχία μου. Ειλικρινά. Είναι όμως μεγάλη τύχη μου, που διάβασα τόσο καλογραμμένα, λιτά, λακωνικά -και ποιητικά- σχόλια, για στίχους δικούς μου. Η λέξη ” συμβιβασμός” που τόσο εύστοχα επισημάνατε, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και ως τίτλος, αντί της “επίκλησης”. Ευχαριστώ…
    (Τελικά, είμαι ένας πολύ τυχερός άνθρωπος!)

  4. Αγαπητέ , κύριε ΄Αρη, υπέροχο το παιχνίδισμα του λόγου στην Επίκλησή σας. Απολαμβάνει κανείς την επαφή με τη σκέψη σας. Δυστυχώς κανένας χρόνος δεν μπορεί να αναιρέσει τον εαυτό του και να αφαιρέσει τη βιολογική του υπόσταση. Η καρδιά μας, όμως, η ψυχή μας , η θέλησή μας να απολαμβάνουμε την κάθε στιγμή και να ζούμε ουσιαστικά την κάθε μας μέρα σαν δικαιούχοι και όχι σαν παρατηρητές , μπορεί να μας κάνει ενθουσιώδεις κι ονειροπόλους ΣΑΝ παιδιά. Η πρόκληση είναι να κρατάμε την καθαρότητα της ύπαρξής μας στην κάθε έκφανση του καθημερινού μας βίου , να δίνουμε και να παίρνουμε την κάθε στιγμή με γενναιοδωρία ψυχής και να μπορούμε να αγαπάμε αγνά και ανεπιτήδευτα όπως ένα παιδί αγαπά τη μαμά και τον μπαμπά του χωρίς να μπορεί να εκλογικεύσει την τάση του αυτή.
    Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

  5. Σε κάποια σχόλια δεν μπορώ να πω τίποτα. Ούτε καν ένα ευχαριστώ, γιατί νιώθω ότι ο άνθρωπος που έκανε το σχόλιο δεν θα το ήθελε.
    Έτσι, επιτρέψτε μου, παρακαλώ, να μη επαναλάβω το λάθος που έκανα στο σχόλιο της Κυρίας Ευαγγελίας – Αγγελικής Πεχλιβανίδου: Να επαναλάβω μόνο το δικό μου … αντισχόλιο, ότι “τελικά είμαι πολύ τυχερός”.
    Τυχερός που μπορώ και γράφω τις σκέψεις μου και που, μέσα από τις σελίδες της Διασπορικής, έχω γνωρίσει ανθρώπους υψηλού διαμετρήματος κι έχω διαβάσει εκπληκτικά κείμενα.
    Άρις Αντάνης

  6. Αγαπητέ Άρη, με αυτό το ποίημα με φέρνεις μερικά χρόνια πίσω, τότε που και εγώ, εναγωνίως, πάσχιζα να διώξω τον Πόνο και να γυρίσω πίσω το Χρόνο. Φυσικά και δεν τα κατάφερα. Τίποτα από τα δύο. Όχι τουλάχιστον από μόνη μου. Ο Χρόνος ήταν αυτός που έδειξε τελικά κάποια ευσπλαχνία, αποδείχτηκε λιγότερο “ά-πονος θεός” για μένα (ίσως λύγισε μπροστά στη δική μου επίκληση) και σήμερα μπορώ να απολαμβάνω το υπέροχο ποίημά σου, χωρίς να αισθάνομαι πια πόνο, ούτε την ανάγκη να γυρίσω πίσω το χρόνο. Σ’ ευχαριστώ πολύ που με παρακίνησες, να κάνω αυτές τις σκέψεις. Ελπίζω και εσύ να συνεχίσεις να μοιράζεσαι μαζί μας τις σκέψεις και τα συναισθήματά σου. Γιατί δεν είσαι μόνο εσύ τυχερός, αλλά κυρίως εγώ που σε γνώρισα.
    Με εκτίμηση
    Ελένη Γκογκόση

  7. Αγαπητή μου Ελένη, τι κάνει τώρα ο άνθρωπος που πρέπει να εκφράσει κάπου την ευγνωμοσύνη του; Δεν λέει “ευχαριστώ”; Έχω πέσει στη δική μου παγίδα. Για να βγω, θα πω αυτό που πρέπει και που αισθάνομαι: άλλο ένα ολόθερμ﨔ευχαριστώ”, όχι σε σένα, αλλά
    στον Ιάκωβο Γαριβάλδη και τη λογοτεχνική Ομάδα “Diasporic Literature Spot”, που μας έδωσαν βήμα να επικοινωνούμε, μέσα από τη λογοτεχνία.
    Άρις Αντάνης

Comments are closed.