Η σκέψη μου

Share

Αλέκος Ν. Αγγελίδης

Η σκέψη μου, αερικό,
στο σπίτι μου το πατρικό,
πού ‘μεινε άδειο και βουβό
εκεί ξαναγυρνάει.

Το βλέπει άψυχο, σβηστό,
αμίλητο και σκοτεινό
κι αφήνει πόνου στεναγμό
καθώς το σεργιανάει.

Κυνηγημένη απ’ τη σιωπή,
κάποιον ζητά, κάτι να πει.
Παίρνει τους δρόμους σκυθρωπή,
που ξένοι της φανήκαν.

Βγαίνει στα μνήματα γοργά
και σκέφτεται κι αναπολά,
πώς τόσα προσωπά γλυκά
όλα σταυροί γενήκαν . . .

Μες στους σταυρούς που προσπερνά,
–λύπη ο καθένας της κερνά-
μια πλάκα γνώριμη ζητά
πού ‘ναι στην άκρη πέρα.

Δίπλα της στέκεται δειλά
κι αργοχαϊδεύει απαλά
τον κρύο πέτρινο σταυρό
του γέρου μου πατέρα.

Σκυφτή του λέει ψιθυριστά:
«ήρθα ξανά για συντροφιά
κι αυτά είναι για σένα».
Και απιθώνει ευλαβικά
λίγα λουλούδια –αερικά-
που φέρνει απ’ τα ξένα.

Γυρτή στον τάφο του ψηλά
στέκει και του χαμογελά
κι όλη τη νύχτα του μιλά
και του μιλά . . . και του μιλά . . .
και πριν να φύγει του φιλά
της πλάκας του την άκρη.
Ψυχρή απ’ το κύμα το μαβί
κρύα γυρίζει την αυγή,
προτού ο ήλιος καλοβγεί.
Και με ξυπνά καθώς γυρνά
και απορεί και με ρωτά,
γιατί στο μαξιλάρι μου
αργοκυλά ένα δάκρυ.

Αλέκος Ν. Αγγελίδης
ποιητική συλλογή “Καημοί και Πόθοι”