Στο φίλο που περιμένω

Share

Αλέκος Ν. Αγγελίδης

Πως θά ‘ρθει να με δει μού ‘πε ένας φίλος
εδώ στη μακρινή την ξενιτιά
κι αστέρωσε ο ουρανός με μιας ο οργίλος
και σκόρπισε του ωκεανού την καταχνιά.

Συθέμελα σπαρτάρισε η ψυχή μου
κι είδε τον Όλυμπο, τα Τρίκαλα, τα Γιάννενα κοντά.
Η ελπίδα μου φτερούγισε μαζί με την ευχή μου
κι ακράτητες τώρα διαβαίνουν θάλασσες, κάμπους και βουνά.

Δεν τις μαλώνω τις τρελές που παραφέρνουν
και σαν παιδούλες τα παλιά γλυκοφιλούν.
Αόρατες τους φίλους γυροφέρνουν
και μ’ αναμνήσεις και καημούς παιζογελούν.

Αυτές οι άμυαλες μας δώσανε ζωντάνια
και μας ψυχώνουν μες στις μπόρες, στο βοριά.
Αυτές μας οδηγούν σ’ απάνεμα λιμάνια
κι ανάλαφρη τη μοίρα μας την κάνουν τη βαριά.

Ο χρόνος που τα πάντα μεταβάλλει,
νικήθηκε εδώ στην ξενιτιά.
Δεν μπόρεσε με την καρδιά μας να τα βάλει
κι η πιο πικρή του αστοχίζει σαϊτιά.

Ό,τι έκλεισε στο είναι του ο καθένας,
απ’ την πατρίδα όταν άνοιγε πανιά,
της ξένης γης δεν το ξεθώριασε ο αγέρας
κι ούτε το κρύωσε η ξένη παγωνιά.

Στη σπίθα αυτή, που σαν ακοίμητο καντήλι
τα βήματά μας οδηγεί στη σκοτεινιά
αντιφεγγίζουν γίγαντες οι γνήσιοι φίλοι
και διώχνουν μακριά τη λησμονιά.

Τέτοιο ένα φίλο καρτερώ κι εγώ να έρθει
και μέρα νύχτα προς τα πέλαγα θωρώ . . .
Μα η Κλωθώ αλλιώς τα νήματά της γνέθει
κι αλί… το έπνιξε το όνειρο θαρρώ.

Γι’ αλλού του γύρισε ζηλόφθονα την πλώρη
κι ενάντια τον πάει σ’ άλλο γιαλό.
Θεέ μου, στο δρόμο του μην συναντήσει ξεροβόρι
κι όλα ας του βγούνε, όπως θέλει, σε καλό.

Εγώ, όπως πάντα, με ελπίδα θ’ αγναντεύω
το πέλαγος μακριά το αντικρινό.
Μορφές που δε θα σβήσουν θα γυρεύω.
Ποιος ξέρει; Μπορεί το όνειρο να βγει αληθινό.

Αλέκος Ν. Αγγελίδης
ποιητική συλλογή “Καημοί και Πόθοι”