Χώμα μου, παρηγοριά μου

Share

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου
Με αφορφή την επέτειο της γενοκτονίας

Επάνω στην καρδιά μου έβαλα λίγο χώμα
Τυλιγμένο σφιχτά σ’ ένα μαντήλι.
Δίπλα στη σημαία, ακουμπιστά στην εικόνα,
Μαζί με τις φωτογραφίες των αγαπημένων
Που έμειναν πίσω.

Μια χούφτα χώμα.
Προζύμι στο καινούργιο στέκι που μας έταξαν.
Για να ζυμώσουμε ψωμί απ’ την αρχή.
Ν’ αυλήσουμε τους πόνους που μας συντροφεύουν.
Να περιφράξουμε αυτό που θα απομείνει.
Να χτίσουμε στα ερείπια της ψυχής μας
Καινούργιες ζωές.

Μια χούφτα χώμα ακριβό που θα μοιράσουμε
Τσιμπιά – τσιμπιά.
Λίγο στη λάσπη του σοβά, στον κήπο λίγο,
Στ’ αλώνι για να ευλογεί τους κόπους μας,
Στο δρόμο να φυλάει τα βήματά μας
Και στο παρτέρι για να ανθίσει
Ο βασιλικός και τα γεράνια.

Και μια τσιμπιά που θ’ απομείνει θα το ρίξουμε
Στα κοιμητήρια τα καινούργια
Που θ’ αγκαλιάσουνε τις πίκρες και τα όνειρά μας.
Το ίδιο χώμα που σκεπάζει τους δικούς μας
Που αφήσαμε πίσω στην πατρίδα.
Να ’μαστε δίπλα-δίπλα.
Να σμίξουνε τα κόκαλα και η ψυχή μας.
Για να ακούνε τα μοιρολόγια των γιαγιάδων
Που χαθήκανε για κείνους.
Για να ακούν τις αναμνήσεις μας απ’ την πατρίδα.
Και το «αιωνία η μνήμη» των παπάδων.

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου
(Απόσπασμα από το βιβλίο μου
“Προσφυγιά – αρμονίας κατάλυση”
,
Ποιητική Υμνωδία , σελίδες 98 / 2008)