Σαν Πηνελόπη

Share

Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

Xρόνια κοιτάω τον ορίζοντα
Με τα μικρά, μεγάλα μου ερωτηματικά
Μα εκείνος δε μιλάει, δεν ανοίγεται
Μου στέλνει πάντα μια φουρτουνιασμένη θάλασσα
Mιαν οργισμένη Σαλαμίνα
Με τα αγάλματά της όρθια
Να κουβαλάνε στα κομμένα χέρια τους
Τον πληγωμένο τους καιρό

Χρόνια κοιτάω τις ελπίδες μου
Με τα μικρά, μεγάλα μου ερωτηματικά
Μα δε μιλάνε, δεν ανοίγονται
Μου στέλνουν μόνο ένα βαθύ παράπονο
Κι ύστερα
Στον αργαλειό τους σαν Πηνελόπη των καιρών
Υφαίνουνε με υπομονή την πίστη
Ξεγελώντας τους μνηστήρες που πλανήθηκαν
Απ’ την πολύχρονη σιωπή της Kόρης

Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου
Αμμόχωστος

4 thoughts on “Σαν Πηνελόπη”

  1. Σαν Πηνελόπη,
    σαν ένα ακόμα πανέμορφο ποίημα,
    σαν μια ακόμα λογοτεχνική απόλαυση,
    σαν ένα ακόμα έργο της Κυρίας Φωτιάδου,
    σαν μια ακόμα ανθρώπινη επικοινωνία,
    σαν μια ευγνωμοσύνη που υπάρχουν ιστοσελίδες
    ΣΑΝ τη Διασπορική
    Άρις Αντάνης

  2. Αγαπητέ κύριε Αντάνη, τα λόγια σας μου προκαλούν ιδιαίτερη συγκίνηση μια κι αυτό το ποίημα είναι ένα ποίημα του…καημού, όπως το ονομάζω, για μια πόλη, μια πατρίδα που προσμένει χρόνια τώρα μιαν επιστροφή. Επέλεξα να επιστρέψω ως κάτοικος και όχι ως επισκέπτης. Γι΄αυτό και μπορώ με υπομονή κι επιμονή να περιμένω. Είναι κάποια συναισθήματα , που όσα χρόνια κι αν περάσουν, έρχονται στιγμές που ξεχειλίζουν από μέσα μας, γίνονται ποτάμια και ρέουν προς τα όνειρά μας.
    Με την ευκαιρία της επικοινωνίας μας αυτής, να σας συγχαρώ για την ωραιότατη…συναυλία κρουστών, που είχαμε όλα τα μέλη της Διασπορικής να απολαύσουμε μαζί σας. Μελωδικό διήγημα, δροσερό, ευρηματικό, με βάθος γνώσεων, με ευφάνταστη δόμηση. Μπράβο σας!
    Και σίγουρα είμαστε όλοι ευγνώμονες που μπορούμε να μοιραζόμαστε τόσο ωραίες στιγμές μέσω της Διασπορικής.
    Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

  3. Η Πηνελόπη η σκλαβωμένη μας γή που περιμένει στο καγκελο της υπομονής τον οδυσσέα να την ξαλαφρώσει από παρείσακτους ανεπιθήμητους μνηστήρες με το έτσι θέλω της επιβάλλουν την παρουσία τους
    Μπράβο κυρία Ελένη.

  4. Ευχαριστώ για το σχόλιό σας, κυρία Μαρούλα. Ο πόνος για τη σκλαβωμένη γη είναι τόσο μεγάλος, που μας εμπνέει εδώ και 37 ολόκληρα χρόνια στις λογοτεχνικές μας αναζητήσεις. Εύχομαι από καρδιάς να έρθει σύντομα η μέρα που η λογοτεχνία μας θα γεμίσει με έργα που θα εμπνέονται από την πολυπόθητη μέρα λευτεριάς.
    Ελένη

Comments are closed.