Στον Πατέρα μου Ηλία Πεχλιβανίδη και Δάσκαλό μου

Share

Με την ευκαιρία της Ημέρας του Πατέρα (19 Ιουνίου)
Στον Πατέρα μου Ηλία Πεχλιβανίδη και Δάσκαλό μου
(από του δασκάλους που δεν υπάρχουν πλέον -28 Νοεμβρίου 1973)
Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

Φύτεψες, Δάσκαλέ μου, λουλούδια καρπερά
στον κήπο της ζωής σου,
γκρέμισες τους φράχτες και άφησες τα παιδιά
να χορτάσουν αρώματα και ζωή.
Οι ανθώνες γέμουν ακόμα στα κορφοβούνια
των σχολικών μας αναμνήσεων.
Κι εσύ πάντα εκεί ψηλά γεμάτος φως, να φωτίζεις.
Nα σκαλίζεις και να ποτίζεις το χωράφι του μέλλοντός μας.
Αγναντεύουμε ακόμη τους κήπους
κάτω απ’ τους βάλτους της ζωής που σπαταλήσαμε
στο κυνήγι άχρηστων γνώσεων και θλιβερών εμπειριών,
νοσταλγώντας εσένα
Δάσκαλος όλες τις ώρες κι όλες τις μέρες
έσπερνες ατσιγκούνευτα Χειμώνα Καλοκαίρι
στους παιδικούς μας στενούς ορίζοντες.
Ήθελες να κεντήσεις στις άκρες τους
μπορντούρες με υπέροχες γνώσεις και αισθήματα
Γέμιζες ασταμάτητα το πλάτωμα των ματιών
και της ψυχής μας,
με γνώσεις που ωρίμαζαν, που ηρεμούσαν,
που ανέπτυσσαν, που ψήλωναν τα ιδανικά μας.
Μ’ αυτά που θέριευες την ανόθευτη ελληνική ψυχή μας,
την άδολη αγάπη για τον άνθρωπο.

Και τώρα μέσα στο αδειανό κάδρο
της καθημερινής μας αγωνίας,
το γεμάτο μπλεγμένα χρώματα ασυνάρτητα,
γυρνάμε πίσω στ’ αποθέματα που φυλάξαμε βαθιά
στα αληθινά μας όνειρα.
Και πίνουμε γουλιά γουλιά μήπως και μας τελειώσουν
και μείνουμε αβοήθητοι στο πλήθος
Στρέφουμε πίσω σ’ όσα μας έμαθες
για ν’ αντλήσουμε κουράγιο και δύναμη και περηφάνια.

Δάσκαλος και πατέρας όλων των παιδιών
έγερνες το κεφάλι με φροντίδα, στου καθενός το πέταγμα.
Να νιώθουν την ανάσα σου.
Στου καθενός το γύμνασμα ζωής,
αναζητούσες τρόπους να δυναμώσεις τα φτερά μας.
Οι ώρες δεν υπήρχανε ποτέ εκεί να σε πλανεύουν
Αντλούσες δύναμη από τα μάτια όλων μας.
Ήτανε πάντα τόσο λίγες
για τόσα που ήθελες να μας προσφέρεις με φροντίδα.
Οι δείχτες του ωρολογιού δε φόβισαν ποτέ τις αντοχές σου.
Σε μίσησαν γιατί τους αγνοούσες
και βιάστηκαν για να σε πάρουν μακριά μας
καθώς άνοιγες πύλες να περάσουμε στο αύριο
και χαμογέλαγες με ικανοποίηση για τις επιτυχίες μας.
Μες στου σχολειού μας τη φωλιά ωρίμαζε η ψυχή και άντρειευε,
ζυμωμένη με τη γνώση και τη δημιουργία
και ημέρευε στην επαφή με την αγάπη,
πλάταινε με τη φύση, το παιχνίδι, την ωραία άμιλλα.
Παντού ακόμα η ψυχή σου φτερουγίζει
ανάμεσα στις πευκοβελόνες των δέντρων
που μας έμαθες να φυτεύουμε.
Και χαμογελά κάτω απ’ τα πτυχία δεκάδων μαθητών σου.

Και σ’ αυτή την ταπεινή μου γραφή
η ψυχή σου οδήγησε το χέρι μου
σαν ένα ακόμη ευχαριστώ για την ποιότητα και τον πλούτο
που έπλεξες λευκό μαγνάδι της ζωής μας , Μπαμπά μου.
Κι αν έχω χιόνι στα μαλλιά περσότερο
από το χιόνι στα δικά σου όταν έφυγες,
μέσα μου κουβαλώ πάντα την Άνοιξη που σπέρναμε
στους κήπους του σχολειού και στις αυλές του.
Το Καλοκαίρι από τα δέντρα που θερίζαμε
κι από τους λαχανόκηπους
Και το Χειμώνα κουβαλώ μαζί με όλα τα πεύκα
που τα φυτέψαμε αντάμα.
Και κάθε που αγγίζει το Φθινόπωρο γυρίζω πίσω στο σχολειό
νοσταλγικά και ανυπόμονα, όπως και τότε πού ’μουνα παιδί,
να πάω μια πιθαμή πάνω στην Τάξη,
μια πιθαμή πάνω στο μπόι,
δέκα πιθαμές πάνω στα σύννεφα.
Κι αυτό γιατί εσύ υποδεχόσουν όλους
με τα μάτια σου σα μια μεγάλη ομπρέλα
και με το χρόνο σου που μας τον χάριζες σα βροχή ζωογόνα
ζωντανεύοντας ταξίδια μέσα στη γνώση,
ταξίδια μέσα στην πράξη,
ταξίδια μέσα στο βίωμα.
Γιατί ποτέ δεν ήμασταν τουβλάκια πλαστικά σ’ ένα καλάθι παιχνιδιών.
Ήμασταν τουβλάκια με ψυχή στα χέρια σου
Και συ ο αρχιτέκτονας με αστείρευτο ταλέντο

Ξάφνου μέσα στον παγωμένο Νοέμβρη
Εμείς, τα δικά σου παιδιά,
μείναμε λαβωμένα
Τρία νιόφυτα,
να αναζητούμε το χώμα μας να μας στηρίξει.
Να αναζητούμε μοναχά φως και νερό και χώμα
μέσα στην πλίθινη μεγάλη γλάστρα που μας έμεινε
στη δυνατή, γήινη γλάστρα – αγκαλιά
της Μάνας μας Γεωργίας.

Από τη μόλις εκδοθείσα συλλογή μου “Είναι…γιατί…λείπει η Αγάπη…”
(Ενότητα 4η: αφιέρωμα αγάπης)

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

2 thoughts on “Στον Πατέρα μου Ηλία Πεχλιβανίδη και Δάσκαλό μου”

  1. Πολύ συγκινητικό, αγαπητή κυρία Πεχλιβανίδου. Με ευαισθητοποιούν ιδιαίτερα οι στίχοι σας αυτοί, μια και ήταν και ο δικός μου πατέρας Δάσκαλος και δυστυχώς δεν είναι πια στη ζωή. Υπάρχει, όμως, πάντα στη μνήμη μου , στην αγάπη μου, στη συνέχειά μου.
    Εύχομαι καλοτάξιδο να είναι το καινούριο σας βιβλίο και η Αγάπη…να μη λείπει ποτέ απ΄τη ζωή σας.
    Με εκτίμηση,
    Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

  2. Αγαπητή κ. Φωτιάδου
    Εκτιμώ πάντα τη γνώμη και τα συναισθήματά σας γιατί προέρχονται από έναν ιδιαίτερα καλλιεργημένο άνθρωπο που έχει πολλά, πάντα πίστευα, κοινά στοιχεία με μένα. Να λοιπόν και ένα ακόμη. Είχαμε και οι δύο Δάσκαλο πατέρα. Και ξέρουμε καλύτερα πως εργάζονταν και τί προσέφεραν οι παλαιότεροι δάσκαλοι. Αυτά που έγραψα είναι λίγα σχετικά με το πέρασμά του μέσα από τις ψυχές των παιδιών που είχαν την ευλογία να τον έχουν στήριγμα και οδηγό.
    Σ’ ευχαριστώ για τις ευχές.
    Ευαγγελία

Comments are closed.