Μόνος

Share

Ιάκωβος Γαριβάλδης

Γι’ ακόμη ένα σήμερα
παρά το χθεσινοβραδινό φεγγαροξέσπασμα
παρά τις κωμικές φυσιογνωμίες στο διάβα μου
ξέμεινα με την άβολη
κι απύθμενη μοναξιά
μ’ όλα της τα στερητικά τα ‘α’.

Κι ο δρόμος που με σηκώνει
το βλέμμα μου αναγνώρισε σαν τον κοιτούσα
καθώς μ’ έπαιρνε
όλο και πιο μακριά
όλο και πιο υπομονητικά
όλο και πιο ήσυχα κι αργά.

Περαστικοί με κοιτάζουν βιαστικά
μα δεν με βλέπουν.
Με μια ματιά ο κάθε στρατοκόπος,
τόσο μου αναλογεί.
Μια άδεια στιγμιαία ματιά
μέχρι σκιαγμένοι ν’ αντιληφθούν πώς δεν
με γνωρίζουν
δεν θέλουν να με γνωρίσουν
δεν έχουν κανένα όφελος να με γνωρίσουν.

Πάλι με κοιτάζουν σήμερα
πάλι δε με βλέπουν
με κοιτάζουν μ’ εκείνο το ανάγωγο βλέμμα τους
για ένα δευτερόλεπτο, μετά
σκύβουν και προχωρούν.
Σε λίγο με ξανακοιτάζουν, μισό δευτερόλεπτο
σκύβουν και ξεχνούν.

Μόνος,
τι να τον κάνω τόσο χώρο
που με περιβάλλει;
Τι να τον κάνω τόσο πλούτο οξυγόνου;

Κοιτώ την πλάτη τους
κι έχουν στα πόδια τους φτερά
κοιτώ τη σκέψη μου
μια ανάσα πιο πολύ και φεύγω.

Ανοίγω κι εγώ τώρα το βήμα μου
προς άλλη κατεύθυνση
επίμονα θωρώντας το πλακόστρωτο
με τις σεμνές γραμμές του.
Τα λόγια του παιδικού μου φίλου Κώστα αντηχούν
“Μην πατάς ποτέ τις γραμμές…”.

Πιο πέρα
το εύφορο χώμα υπομονετικά ησυχάζει.
Σιγή ιχθύος
καθώς με βλέπει, το ίδιο
με κάθε συνάνθρωπό μου
που το πατάει
ενώ τ’ ακολουθεί πιστά.

Όπως συμβαίνει συχνά
μια χούφτα σκόνη
μετατέθηκε για λίγο,
κανείς δεν ξέρει ποιος βρίσκεται εκεί.

Ιάκωβος Γαριβάλδης
Μελβούρνη

4 thoughts on “Μόνος”

  1. Βαθύγνωμο, σαν τον βοριά που διαλέγεται με τα κύματα,
    μοναχικό,
    σαν τα ίχνη που μας διαγράφουν…
    Ένα από τα καλύτερά σου, που με συγκινούν,
    Ιάκωβε…

    Καλημέρα από Νέα Υόρκη,
    Υιώτα Στρατή
    “αστοριανή”

  2. Αγαπητή Γιώτα,

    Αυτός είναι ένας ψαλμός στην μοναξιά που πολλοί την απεχθάνονται, ενώ άλλοι τη χρησιμοποιούν σαν ασπίδα προστασίας από τα φαινόμενα των καιρών. Δεν παύει όμως να με ξεσκεπάζει σαν άνθρωπο.
    Θα ήθελα κάποτε να φανώ περιπατητής της αλήθειας και η προσπάθεια που γίνεται εδώ τείνει να με φέρει κοντύτερα. Αλλά ποτέ δεν ξέρω αν την βρήκα την αλήθεια, γιατί δεν ξέρω τι είναι αυτή η αλήθεια πλέον…

    σε υπερευχαριστώ για το σχόλιό σου
    Ιάκωβος

  3. Μια μέρα πριν πάμε στην ιδιαίτερη πατρίδα, τον Πόρο, για τον Ιούλιο, κι ενώ εδώ, στην ιδιαίτερη Ελλάδα σου, συντελούνται τραγικά πράγματα, που κυρίως υποτιμούν τη νοημοσύνη μας- αυτό είναι και το πιο απογοητευτικό που με θίγει αφάνταστα ως Έλληνα και ως άνθρωπο- φτάνουν ξαφνικά στον… μοναχικό υπολογιστή μου οι στίχοι σου: “…Μόνος! Τι να τον κάνω τόσο χώρο που με περιβάλλει; Τι να τον κάνω τόσο πλούτο διοξειδίου;…”
    Και τους απαγγέλω μόνος. Και νιώθω ξαφνικά σαν να βρίσκομαι ανάμεσα σε παρέες με ανθρώπους καλοσυνάτους, χαμογελαστούς, ειλικρινείς, άτομα σεβαστικά και συζητήσιμα. Το οξύμωρο είναι ότι αυτά πηγάζουν από στίχους… μοναξιάς. Μα η μοναξιά είναι καλή, όταν την αποζητάμε, όχι όταν μας επιβάλλεται. Και βέβαια δεν υπάρχει μεγαλύτερη και πιο αφόρητη μοναξιά από το να βαριέται κάποιος την… παρέα του.
    Φεύγοντας, σιγά-σιγά θυμάμαι τήν παρότρυνση της Υιώτας Στρατή σε δικό μου κείμενο – “μη σταματάς να κολυμπάς προς τη στεριά” και τολμώ κι εγώ να προτείνω “Ιάκωβε ας πατάμε και τις γραμμές, πατάμε και το πράσινο και δεν αφήνουμε τίποτα απάτητο, παρά μόνο αν είναι δική μας επιλογή κι όχι υπόδειξη άλλων, με αξαίρεση, ίσως, τις αγνές προτροπές των παιδικών μας φίλων “.
    Με τιμή, αγάπη και ευχές για το καλοκαίρι,
    Άρις Αντάνης

  4. Ε-ξαίρεση, όχι Α- ξαίρεση. Στην τελευταία γραμμή του σχολίου μου. Συγγνώμη. Ο δαίμων της βιασύνης ξανακτύπησε.
    (Ευκαιρία για ακόμα μια ευχή: Να έχουμε υγεία, οράματα και… ποίηση, Άρις)

Comments are closed.