Χωρισμός

Share

Ιάκωβος Γαριβάλδης

Σε βλέπω τρυφερή, τόσο μικρή
η σκέψη στις γραμμές σου καρφωμένη,
χωρίσαμε ξεχνώντας το γιατί
κι αφήσαμε τη θύμηση γραπτή
σε πέτρα απ’ τον ήλιο σου καμένη.

Μα σαν χαράξει νέο το πρωί
και βγει το μπλε σου σκόρπιο στο σεργιάνι
μια αίσθηση τιμής μοναδική
γεμίζει κάθε μου σεμνή πνοή
και βρίσκει μες στα στήθη μου λιμάνι…

Η γλώσσα σου ασπίδα εναργής
με κράταγε κοντά όλα τα χρόνια
επούλωνε το αίμα μιας πληγής
και μ’ έσωνε στο τραύμα της αυγής
με βλέψεις μες στης θύμησης τ’ αλώνια.

Κι αν σήμερα μ’ ενέργεια τρομερή
στα χώματά σου έστησαν πλεκτάνες
και βάλθηκαν εσένα καψερή
να ρίξουν στη φτιαχτή χωματερή
οι βάρβαροι με ψεύτικες δαπάνες,

τους όρκους κείνου του καλοκαιριού
στα ξένα δεν τους ξέχασα πατρίδα,
με μνήμες άκακου μικρού παιδιού
προσμένω κάλεσμα κατοπινού
να φέρουμε μαζί στερνή ελπίδα…

Ιάκωβος Γαριβάλδης
Μελβούρνη

3 thoughts on “Χωρισμός”

  1. Ξέσπασμα καρδιάς, Ιάκωβε.
    Συναισθηματικός πατριώτης όπως πάντα. Η ζωή σου στην Αυστραλία, η καρδιά σου στην Ελλάδα. Η ελπίδα υπάρχει γιατί
    “η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει δεν τη σκιάζει φοβέρα καμμιά
    μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά προς τη δόξα τραβά”.
    Καλή σου μέρα,
    Φρειδερίκη

    1. Σ’ ευχαριστώ Φρειδερίκη,
      Στην πραγματικότητα το ποίημα λειτουργεί για οποιαδήποτε μικρή πατρίδα που δεινοπαθεί, όπως και η Κύπρος μας. Όπως είπες, η ελπίδα συνεχίζει να υπάρχει, όμως ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε το “συν Αθηνά και χείρα κίνει…”
      Ιάκωβος

  2. Κατά την ταπεινή άποψή μου είναι το καλύτερο ποίημα του Ιάκωβου Γαριβάλδη, από όσα έχω διαβάσει μέχρι τώρα, και ένα από τα πιο ωραία και ποιοτικά ποιήματα που έχω συναντήσει, μέσα στα χρόνια που ασχολούμαι με τη λογοτεχνία.
    Να μη μπω σε τεχνικές λεπτομέρειες που ίσως κουράσουν, αλλά να σημειώσω ότι αυτοί οι στίχοι κάλυψαν πλήρως τις προσδοκίες μου, ως αναγνώστη. Τέτοια ποιήματα μου αρέσει να διαβάζω, αλλά και να… γράφω, αλλά μου είναι δύσκολο. Αυτό μάλιστα αποτελεί, πέρα από τα τεχνικά και τα καλολογικά στοιχεία, και τα μηνύματα που μεταφέρει, και το βασικό μου κριτήριο για κάποιο έργο: Μου προκαλεί μια καλοπροαίρετη… ζήλεια (όχι φθόνο) . Το συγκεκριμένο ποίημα με τον εύγλωττο τίτλο ” χωρισμός” θα ήθελα να το είχα γράψει εγώ, εκτός των άλλων και γιατί μιλάει για την πατρίδα μου, που υπεραγαπώ και που οι άνθρωποί της πάντα με πληγώνουν και με οδηγούν και μένα μακριά της. Και εδώ θέλω να σημειώσω ότι είναι ακόμα πιο σκληρό να είσαι μακριά απο την πατρίδα σου και να ζεις μαζί της. Είναι σαν να ζεις με μια άπονη μάννα που σε δέρνει χωρίς λόγο κι εσύ την κοιτάζεις κάθε μέρα με παράπονο και στα βουρκωμένα μάτια σου καθρεφτίζεται ένα μεγάλο “γιατί”. Αυτά τα συναισθήματα μου γέννησε το ποίημα του Ιάκωβου Γαριβάλδη, που νομίζω είναι πράγματι το καλύτερό του, και ήθελα να το αναφέρω.-
    Με τις ευχαριστίες και τους χαιρετισμούς μου, Άρις Αντάνης

Comments are closed.