Manolis Aligizakis

He put his bag on the floor
lied next to me
he raised one leg and
leaned it against the wall
as though to leave on it
a fleshy mark
a faint human trace
the other leg was resting
on the cool cement

suddenly as though he remembered
something very important

he got up
walked to the table
leaned down and smelt
the last bloomed rose
then he let a sigh float
in the darkened room
as though to release
weight of his last breath
and without any word
he collapsed on cool cement

Manolis Aligizakis

Aligizakis Manolis

By Aligizakis Manolis

Manolis (Emmanuel Aligizakis) is a Greek-Canadian poet and author. He was recently appointed an honorary instructor and fellow of the International Arts Academy, and awarded a Master’s for the Arts in Literature. He is recognized for his ability to convey images and thoughts in a rich and evocative way that tugs at something deep within the reader. Born in the village of Kolibari on the island of Crete in 1947, he moved with his family at a young age to Thessaloniki and then to Athens, where he received his Bachelor of Arts in Political Sciences from the Panteion University of Athens. After graduation, he served in the armed forces for two years and emigrated to Vancouver in 1973, where he worked as an iron worker, train labourer, taxi driver, and stock broker, and studied English Literature at Simon Fraser University. He has written three novels and numerous collections of poetry, which are steadily being released as published works. His articles, poems and short stories in both Greek and English have appeared in various magazines and newspapers in Canada, United States, Sweden, Hungary, Slovakia, Romania, Australia, and Greece. He now lives in White Rock, where he spends his time writing, gardening, traveling, and heading Libros Libertad, an unorthodox and independent publishing company which he founded in 2006 with the mission of publishing literary books.

Distinguished Awards

  • 1st International Poetry Prize for his translation of “George Seferis-Collected Poems”, 2013
  • Master of the Arts in Literature, International Arts Academy, 2013
  • 1st Prize for poetry, 7th Volos poetry Competition, 2012
  • Honorary instructor and fellow, International Arts Academy, 2012
  • 2nd Prize for short story, Interartia festival, 2012
  • 2nd Prize for Poetry, Interartia Festival, 2012
  • 2nd Prize for poetry, Interartia Festival, 2011
  • 3rd prize for short stories, Interartia Festival, 2011


Books by Manolis

Ubermensch/Υπεράνθρωπος, poetry, Ekstasis Editions, 2013

Mythography, paintings and poetry, Libros Libertad, 2012

Nostos and Algos, poetry, Ekstasis Editions, 2012

Vortex, poetry, Libros Libertad, 2011

The Circle, novel, Libros Libertad, 2011

Vernal Equinox, poetry, Ekstasis Editions, 2011

Opera Bufa, poetry, Libros Libertad, 2010

Vespers, poetry by Manolis paintings by Ken Kirkby, Libros Libertad, 2010

Triptych, poetry, Ekstasis Editions, 2010

Nuances, poetry, Ekstasis Editions, 2009

Rendition, poetry, Libros Libertad, 2009

Impulses, poetry, Libros Libertad, 2009

Troglodytes, poetry, Libros Libertad, 2008

Petros Spathis, novel, Libros Libertad, 2008

El Greco, poetry, Libros Libertad, 2007

Path of Thorns, poetry, Libros Libertad, 2006

Footprints in Sandstone, poetry, Authorhouse, Bloomington, Indiana, 2006

The Orphans - an Anthology, poetry, Authorhouse, Bloomington, Indiana, 2005



Translations by Manolis

Yannis Ritsos-Selected Poems, Ekstasis Editions, 2013

Cloe and Alexandra-Selected Poems, Libros Libertad, 2013

George Seferis-Collected Poems, Libros Libertad, 2012

Yannis Ritsos-Poems, Libros Libertad, 2010

Constantine P. Cafavy - Poems, Libros Libertad, 2008

Cavafy-Selected Poems, Ekstasis Editions, 2011



Books in other languages

Nostos si Algos, (Romanian) poetry, DELLART, Cluj-Napoca, Romania, 2013

Tolmires Anatasis, (Greek) poetry, GAVRIILIDIS EDITIONS, Athens, Greece, 2013

Filloroes, (Greek ) poetry, ENEKEN PUBLICATIONS, Thessaloniki, Greece, 2013

Earini Isimeria, (Greek) poetry, ENEKEN PUBLICATIONS, Thessaloniki, Greece, 2011

Stratis o Roukounas, (Greek) novel, MAVRIDIS EDITIONS, Athens, Greece, 1981



Canadian Fiction Magazine—Victoria, BC

Pacific Rim Review of Books—Victoria, BC

Canadian Poetry Review—Victoria, BC

Monday Poem, Leaf Press-Lantzville, BC

The Broadkill Review, Milton, Delaware

Ekeken, Thessaloniki, Greece

Envolimon, Beotia, Greece

Annual Literary Review, Athens, Greece

Stigmes, Crete, Greece

Apodimi Krites, Crete, Greece

Patris, Crete, Greece

Nyxta-Mera, Chania, Greece

Wallflowers, Thessaloniki, Greece

Diasporic Literature Spot, Melbourne, Australia

Black Sheep Dances, California, USA

Diasporic Literature Magazine, Melbourne, Australia

Spotlight on the Arts, Surrey, BC

Barnwood, International Poetry Magazine, Seattle, USA

Unrorean, University of Maine, Farmington, Maine, USA

Vakhikon, Athens, Greece

Paremvasi, Kozani, Greece

Szoros Ko, Bratislava, Slovakia

Mediterranean Poetry, Sweden

Apostaktirio, Athens, Greece

Life and Art, Athens, Greece

Logos and Images, Athens, Greece

Contemporary Writers and Thinkers, Athens, Greece

Palinodiae, Athens, Greece

Royal City Poet’s Anthology, 2013, New Westminster, BC, Canada

To parathyro, Paris, France


  1. “He put his bag on the floor
    lay next to me….
    …. smelt the last bloomed rose….
    ….let a sigh float in the darkened room.. ”

    Ο Μανώλης γράφει πάντα τους στίχους του στην Αγγλική γλώσσα. Στα πιο πολλά ποιήματά του κάνει πολύ καλές περιγραφές και εντυπωσιάζει με αυτή την ευχέρεια που διαθέτει ο μινιμαλιστικός λόγος του. Εντυπωσιακός είναι ο τρόπος που παρατηρεί λεπτομέρειες από τις κινήσεις των ανθρώπων, των συνανθρώπων μας, που άλλοι τις προσπερνάμε απαρατήρητες, τις περισσότερες φορές. Είναι σαν να θέλει να περάσει μηνύματα, ότι τίποτα στη ανθρώπινη συμπεριφορά δεν είναι ασήμαντο, όλα έχουν αξία και βέβαια, σύμφωνα με το Μανώλη, όσα αφορούν στον άνθρωπο, μπορούν να αποτελέσουν στίχους ποιημάτων.
    Προσωπικά, αν έχω ερμηνεύσει σωστά τις προθέσεις του Μανώλη, από όσα ποιήματα έχω διαβάσει μέσω της διασπορικής, σήμερα αποφάσισα να γράψω δυο λέξεις για να δηλώσω ότι συμφωνώ μαζί του. Καλή συνέχεια, με τιμή Άρις Αντάνης

    1. Αρη, σ ευχαριστώ για το σχόλιο. Ναι όλα έχουν σημασία, κι ολα είναι σπουδαία όσο μικρά κι ασήμαντα και ναναι. Θυμήσου το Δοχαστικό απ το Αξιον Εστι του μεγάλου μας Ελύτη. Η ακόμα και ο “Blades of Grass” by Whitman.

  2. Απάντηση στην απάντηση; Γιατί όχι! Μου θύμησες το ΄”δοξαστικό” του Ελύτη, το “Blades of grass” του Whitman, μου έδωσες λόγους να ανατρέξω σε αυτούς και να ανασύρω για άλλη μια φορά την άποψη, ότι, για να γράψει κανείς ποίηση, είναι ανάγκη να διαβάζει ποίηση. Σε αυτό μας βοηθάει και η “διασπορική”. Έτσι σου θυμίζω κι εγώ με τη σειρά μου το “auguries of innocence” του William Blake, από το οποίο προέκυψαν και κάποιοι συναφείς δικοί μου στίχοι. (Οι μικροί εμπνέονται από τους μεγάλους).
    Μαζί με τις δικές μου ευχαριστίες, τολμάω να παραθέσω την πρώτη από τέσσερεις στροφές, σε επιβεβαίωση και των δικών σου σχολίων:
    “Κρατάω τον κόσμο ολόκληρο
    σ’ένα κόκκο που ξεχώρισα, μέσα από την άμμο
    και ανασαίνω τον παράδεισο,
    σ’ένα μικρό αγριολούλουδο, που φύτρωσε εδώ χάμω.”

    Και όλα αυτά προέκυψαν από το δικό σου “burden”. Είναι να μη ελπίζουμε λοιπόν;

    1. Yπέροχος στίχος, και σχολιο, ναι, γιατί να μην ελπίζουμε λοιπόν;

      Πολύ θα μάρεσε να διάβαζα μερικούς στίχους σου ακόμη. Είναι δυνατό;

      Σ ευχαριστώ και καλό βράδυ απο το Βανκούβερ του Καναδά.

  3. Σήμερα το πρωί διάβασα το ποίημα του Ιάκωβου Γαριβάλδη “Το κρίμα”.
    Μερικά ποιήματα είναι σαν ένα έδεσμα, με τόσο δυνατή γεύση, που δεν θέλεις να πιεις νερό για να μη χάσεις την τελευταία επίγευση στον ουρανίσκο. Αυτό λοιπόν στο αναφέρω γιατί, παρά το ότι είναι “κρίμα” να χρησιμοποιούμε τη δική σου στήλη σχολίων για άλλα, εγώ, σήμερα που ξαναφεύγουμε για το νησί, θα ήθελα, αντί για δικούς μου στίχους, να παραθέσω ένα ποίημα της Κυρίας Ελένης Καρασαββίδου, που δίνει στο ποίημα – όχι στην ποίηση- μιαν άλλη διάσταση. Του προσδίδει και λίγη χαριτωμένη κακιούλα, το κάνει… ” naughty”. Αυτό το ποίημα το έχω ζηλέψει και θα ήθελα πολύ να το είχα γράψει. Όμως, είμαι πολύ τυχερός που το διάβασα:

    “Το ποίημα είναι ζωντανό.
    Δεν σου ανήκει ποτέ ολοκληρωτικά.
    Δεν το γνωρίζεις ποτέ απόλυτα.
    Παρατάσσεται εναντίον σου.
    Σε ψαχουλεύει ξεδιάντροπα.
    Με δικαιώματα πρωτόγνωρα.
    Μη σε γνωρίσει…”

    Με αυτά, αγαπητέ Μανώλη, σας αποχαιρετούμε για λίγο, κι όταν θα δροσίσει κάπως ο καιρός, εδώ στην πατρίδα όλων μας, θα ανταλλάξουμε πάλι τις σκέψεις και τα σχόλιά μας, μέσα από τις στήλες της φιλόξενης “διασπορικής”. Στο μεταξύ συνεχίζουμε το γράψιμο, γιατί είναι κάτι που μας αρέσει και μας βοηθάει να ελπίζουμε, όπως είπες κι εσύ.
    Με τις ευχές μου για υγεία και οράματα και με τιμή και ευχαριστίες, Άρις Αντάνης

Comments are closed.