Burden

Share

Manolis Aligizakis
Canada

He put his bag on the floor
lied next to me
he raised one leg and
leaned it against the wall
as though to leave on it
a fleshy mark
a faint human trace
the other leg was resting
on the cool cement

suddenly as though he remembered
something very important

he got up
walked to the table
leaned down and smelt
the last bloomed rose
then he let a sigh float
in the darkened room
as though to release
weight of his last breath
and without any word
he collapsed on cool cement

Manolis Aligizakis
Canada

5 thoughts on “Burden”

  1. “He put his bag on the floor
    lay next to me….
    …. smelt the last bloomed rose….
    ….let a sigh float in the darkened room.. ”

    Ο Μανώλης γράφει πάντα τους στίχους του στην Αγγλική γλώσσα. Στα πιο πολλά ποιήματά του κάνει πολύ καλές περιγραφές και εντυπωσιάζει με αυτή την ευχέρεια που διαθέτει ο μινιμαλιστικός λόγος του. Εντυπωσιακός είναι ο τρόπος που παρατηρεί λεπτομέρειες από τις κινήσεις των ανθρώπων, των συνανθρώπων μας, που άλλοι τις προσπερνάμε απαρατήρητες, τις περισσότερες φορές. Είναι σαν να θέλει να περάσει μηνύματα, ότι τίποτα στη ανθρώπινη συμπεριφορά δεν είναι ασήμαντο, όλα έχουν αξία και βέβαια, σύμφωνα με το Μανώλη, όσα αφορούν στον άνθρωπο, μπορούν να αποτελέσουν στίχους ποιημάτων.
    Προσωπικά, αν έχω ερμηνεύσει σωστά τις προθέσεις του Μανώλη, από όσα ποιήματα έχω διαβάσει μέσω της διασπορικής, σήμερα αποφάσισα να γράψω δυο λέξεις για να δηλώσω ότι συμφωνώ μαζί του. Καλή συνέχεια, με τιμή Άρις Αντάνης

    1. Αρη, σ ευχαριστώ για το σχόλιο. Ναι όλα έχουν σημασία, κι ολα είναι σπουδαία όσο μικρά κι ασήμαντα και ναναι. Θυμήσου το Δοχαστικό απ το Αξιον Εστι του μεγάλου μας Ελύτη. Η ακόμα και ο “Blades of Grass” by Whitman.

  2. Απάντηση στην απάντηση; Γιατί όχι! Μου θύμησες το ΄”δοξαστικό” του Ελύτη, το “Blades of grass” του Whitman, μου έδωσες λόγους να ανατρέξω σε αυτούς και να ανασύρω για άλλη μια φορά την άποψη, ότι, για να γράψει κανείς ποίηση, είναι ανάγκη να διαβάζει ποίηση. Σε αυτό μας βοηθάει και η “διασπορική”. Έτσι σου θυμίζω κι εγώ με τη σειρά μου το “auguries of innocence” του William Blake, από το οποίο προέκυψαν και κάποιοι συναφείς δικοί μου στίχοι. (Οι μικροί εμπνέονται από τους μεγάλους).
    Μαζί με τις δικές μου ευχαριστίες, τολμάω να παραθέσω την πρώτη από τέσσερεις στροφές, σε επιβεβαίωση και των δικών σου σχολίων:
    “Κρατάω τον κόσμο ολόκληρο
    σ’ένα κόκκο που ξεχώρισα, μέσα από την άμμο
    και ανασαίνω τον παράδεισο,
    σ’ένα μικρό αγριολούλουδο, που φύτρωσε εδώ χάμω.”

    Και όλα αυτά προέκυψαν από το δικό σου “burden”. Είναι να μη ελπίζουμε λοιπόν;

    1. Yπέροχος στίχος, και σχολιο, ναι, γιατί να μην ελπίζουμε λοιπόν;

      Πολύ θα μάρεσε να διάβαζα μερικούς στίχους σου ακόμη. Είναι δυνατό;

      Σ ευχαριστώ και καλό βράδυ απο το Βανκούβερ του Καναδά.

  3. Σήμερα το πρωί διάβασα το ποίημα του Ιάκωβου Γαριβάλδη “Το κρίμα”.
    Μερικά ποιήματα είναι σαν ένα έδεσμα, με τόσο δυνατή γεύση, που δεν θέλεις να πιεις νερό για να μη χάσεις την τελευταία επίγευση στον ουρανίσκο. Αυτό λοιπόν στο αναφέρω γιατί, παρά το ότι είναι “κρίμα” να χρησιμοποιούμε τη δική σου στήλη σχολίων για άλλα, εγώ, σήμερα που ξαναφεύγουμε για το νησί, θα ήθελα, αντί για δικούς μου στίχους, να παραθέσω ένα ποίημα της Κυρίας Ελένης Καρασαββίδου, που δίνει στο ποίημα – όχι στην ποίηση- μιαν άλλη διάσταση. Του προσδίδει και λίγη χαριτωμένη κακιούλα, το κάνει… ” naughty”. Αυτό το ποίημα το έχω ζηλέψει και θα ήθελα πολύ να το είχα γράψει. Όμως, είμαι πολύ τυχερός που το διάβασα:

    “Το ποίημα είναι ζωντανό.
    Δεν σου ανήκει ποτέ ολοκληρωτικά.
    Δεν το γνωρίζεις ποτέ απόλυτα.
    Παρατάσσεται εναντίον σου.
    Σε ψαχουλεύει ξεδιάντροπα.
    Με δικαιώματα πρωτόγνωρα.
    Φοβάσαι.
    Μη σε γνωρίσει…”

    Με αυτά, αγαπητέ Μανώλη, σας αποχαιρετούμε για λίγο, κι όταν θα δροσίσει κάπως ο καιρός, εδώ στην πατρίδα όλων μας, θα ανταλλάξουμε πάλι τις σκέψεις και τα σχόλιά μας, μέσα από τις στήλες της φιλόξενης “διασπορικής”. Στο μεταξύ συνεχίζουμε το γράψιμο, γιατί είναι κάτι που μας αρέσει και μας βοηθάει να ελπίζουμε, όπως είπες κι εσύ.
    Με τις ευχές μου για υγεία και οράματα και με τιμή και ευχαριστίες, Άρις Αντάνης

Comments are closed.