Ο θάνατος μιας εποχής

Share

Το μέλλον γεννήθηκε μια νύχτα παγωμένη
Σε μαιευτήρια με ηχομόνωση ισχυρή
Το κλάμα του δε διαπέρασε την άγνοιά μας

Στα σπάργανά του αναρριχήθηκε
Κουβέρτα λεκιασμένη από ενοχές

Κανείς δεν έσκυψε σεμνά να το νταντέψει
΄Εκθετο, με ένδειξη «αβάφτιστο»
Αφέθηκε  αβασάνιστα
Στις πόρτες ευσεβών μας πόθων
Μ΄ακόμα ανώνυμο κρατιέται από την έκπληξή μας
Που μεγαλώνει για να γίνει πέλαγο ενός σκληρού χειμώνα

Eλένη Αρτεμίου Φωτιάδου
Κύπρος

4 thoughts on “Ο θάνατος μιας εποχής”

  1. Με ευαισθησία αρχικά και πολύ ρεαλισμό παράλληλα έγραψες για το μέλλον , για αυτό το έκθετο με την ένδειξη «αβάπτιστο» . Μπράβο σου που κατάφερες να το δεις «ενώ δεν υπάρχει» .

    1. Ευχαριστώ πολύ για το καίριο σχόλιο. Εύχομαι κάποια στιγμή, αυτό το μέλλον να μπορέσουμε να το δούμε και να το ονομάσουμε …ελπίδα.
      Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

  2. ΚΥΠΡΟΣ με μιαν ωδή στη θλίψη!

    Καρφιτσωμένο βλέμμα
    βραχνός καημός,
    στην Πράσινη Γραμμή!
    Τα χρόνια συρματόπλεγμα,
    τα χέρια πετρωμένα,
    τα όνειρα στοιβάζονται, στις
    κάνες των νεκρών…..και
    προσπερνούν οι εποχές,
    σε αιώνια μονοπάτια.
    Συρράβονται οι πληγές,
    στην Πράσινη Γραμμή,
    νημάτια δακρύων
    σε ρίμες ποιητών.
    Σμιλεύονται οι χρόνοι,
    Στη Πράσινη Γραμμή….
    Βοούν οι ενοχές
    Κι οι μάρτυρες σωπαίνουν!

    Ταπεινή προσφορά μνήμης, για τη μαύρη επέτειο. Τζ

    1. Πολύ ωραίοι στίχοι. Ευχαριστώ πολύ για το τόσο ποιητικό σχόλιο. Δυστυχώς η πραγματικότητα είναι σκληρή και γίνεται σκληρότερη, όταν ακουμπά στην καρδιά των ποιητών. Κάθε φορά που μια εποχή πεθαίνει υπό την επίδραση φονικών πράξεων, οι αθώοι θα κραυγάζουν με απόγειο συνείδησης.
      Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

Comments are closed.