Έποικοι

Share

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

(Από το βιβλίο της συγγραφέα “Από την ψυχή μου στην Κύπρο”)

Πατούν στη δική μας ιστορία
Ειρωνικά.
Δε νιώθουν γαλήνη ειρηνική
Στ’ αντίκρισμα των εκκλησιών.
Το παρελθόν δεν ποτίζει τις φλέβες τους
Και τις ψυχές τους.
Δε ριγούν και δε λυγούν
Στους τάφους των γονιών μας.
Αδιάφοροι στους τοίχους που κιτρίνισαν
Και στις αυλές που δε μοσχοβολούνε πια ασβέστη.
Αρπακτικοί στις «πέτρες» της Ελλάδας Ιστορίας
-πνοές μυροβολιάς πολιτισμού-.
Ατάλαντοι, τυχάρπαστοι ηθοποιοί
Στο θίασο «Μπουλούκι καιροσκόπων»
Χωρίς παλμό και έμπνευση
Λαχτάρα για την κάθε λέξη
Χωρίς το κίνητρο να μαγνητίζει
Την κάθε κίνηση
Που ν’ ακουμπά πάνω στο είναι τους
Στο κάθε χορταράκι, κάθε πέτρα
Σε κάθε αυλόθυρα, παράθυρο κι εικόνα,
Απλό κι αγαπημένο σκηνικό,
Χώμα δικό μας.

Το χώμα μας που θέλει πέλματα πλατειά
Να το πατούν
Και χέρια ν’ ανταλλάσσουν
Παρελθόν κι αγάπη.

Τα ξυλοπόδαρα πρέπει να σπάσουν.
Ξερό το χώμα .
Και τα τσαπιά τους χάρτινα.
Η γη πολύ στεγνή γι αυτούς.
Κι αυτοί δεν έχουν ρίζες
Σε λίγο θα διψάσουν.
Και τα πηγάδια μας είναι πολύ βαθειά!

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

7 thoughts on “Έποικοι”

  1. ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟ ΠΗΡΕ Η ΚΑΡΔΙΑ
    Η απόφαση πήρε τον δρόμο
    κι η βιαιότητα εμπόδιο μεσοστρατίς .
    Ξοπίσω η σύνεση να την παρακαλεί
    απέναντι μην πάει .
    Κρίμα να κλάψουν κι άλλες μάνες,

    Μα εκείνη επιμένει κτυπώντας το πόδι πεισματικά ,
    σαν μπούχτισε άδειες υποσχέσεις κι αδράνεια
    στον ξένο πόνο .
    Και λέγει πως δεν την τρομάζει ο θάνατος ,
    φτάνει να ταράξει την ηρεμία του νερού .
    Φτάνει να ενοχλήσει τον ύπνο τ’αγέρα ,
    που τόσα χρόνια παρακοιμήθηκε
    κι εκείνη 37 χρίνια πρόσφυγας,
    Σε άνθος ηληκίας η καρδιά και δεν λογαριάζει τον φόβο,
    με τόση νεότητα.
    Απέναντι το κάλεσμα της γής της .Σειρήνα
    Την φωνάζει και της απλώνει το χέρι ,
    που ξεχνάει φόβο και πόλεμο και μοιρολατρεία .
    Πως τάχατες ήταν το τυχερό της .

    Ποιός το’πε μωρέ ! Οτι υπάρχει τύχη;
    Οταν οι γίγαντες παίρνουν στα χέρια την ύπαρξη
    και της επιβάλλουν σύνορα ,συρματοπλέγματα
    και δεν επιτρέπεται.
    -Ποιός το’πε ότι προστατεύουν το δίκιο; ξαναρωτά την αδικία
    που της κλείνει τον δρόμο .
    Το δικό της το μονοπάτι ,που τότε το περνούσε με κλειστα μάτια.
    Κι είναι τώρα τόσο κοντά της .
    Μόνο μια δρασκελιά και κάτι .
    Μα τόσο μακρινο συνάμα!
    -Πως τολμούν ! Φουρκίζεται
    αψηφώντας τις διαταγές .
    Ερχομαι γή μου απέναντι ,φωνάζει αδίστακτα
    ψηλώνοντας τα χέρια .
    Στερνή προσευχή που σμίγει
    με το κελαΐδημα του πολυβόλου απο απέναντι,

  2. #
    Maroulla Panagou Ποιός να το’ λεγε ότι τούτη η αυγή θα βαφότανε μαύρη /ποιός να το προφήτευε ότι η επιβίωση θα κόστιζε…./Κανεις δεν τους προειδοποίησε για να προσέχουν /Τούτα τα αθώα παιδιά /Το μόνο τους φταίξιμο που έκαναν απλά το καθήκον τους
    Wednesday at 15:10 · LikeUnlike · 1 personLoading…
    #
    Maroulla Panagou Mαυρο το παράθυρο ,το μαύρισε ο χαμός /Μαύρος ξανά Ιούλιος και πόσος οδυρμός./ποιον να πρωτοθρηνήσουμε καρδιά;/μαύρη αυγή που σκέπασε μια μαύρη πυρκαγιά./Δάκρυσε ο ήλιος κι έχυσε το πιό πικρό του δάκρυ /Σωπάσανε νέα πουλιά και ποιός ; που; νάβρει άκρη./Μαύρο το παράθυρο το μαυρισε ο χαμός /Εδυσε ο ήλιος πρόωρα βασίλεψε το φώς./Μαύρος ξανά Ιούλιος /και πόσος οδυρμός…..

  3. Επέτειος

    Μαύρη επέτειος πάλι κι ο χρόνος προσπερνά.
    37 χρόνια η προσμονή ν’ αντικρίζει
    την άδεια θέση στο τραπέζι μας .
    Κι ακόμα η καμπάνα να μην θέλει να χτυπήσει χαρμόσυνα .
    Περπατάμε πάλι και κοιτάμε
    κι ο κόσμος πηγαινοέρχεται,
    στην οδό Λήδρας.
    Εκεί που αποθέσαμε άλλη μια φορά τις ελπίδες
    των δυόμισι μας χρόνων
    Να φύγει ο κακός δράκος του παραμυθιού
    κι όλα να γίνουν σαν και πρώτα .
    Μα ο ζωντανός εφιάλτης
    άλλη μια φορά ανασκαλεύει τις στάχτες
    της ναρκωμένης μας θύμησης .
    που παρά τα “μη” και “δεν πρέπει “μας ξεφεύγει
    κι ,αποκοιμιέται
    κι ας είν γλυκός ο ύπνος της λησμονιάς .
    Με στο όνειρο να σε παίρνει εκεί .
    Στο σπίτι το πατρογονικό.
    Που σού ‘καναν την χάρη
    να το κοιτάξεις από μακριά
    Μα είν δικό σου τούτο το χώμα .
    Το καταπατημένο σου το δίκιο .
    Που πιάστηκε στον ύπνο.
    Και που προστάζει τώρα τούτο
    το κουρασμένο πρωτόπνι
    να ξεπετάγεται απάνω .
    Σαν το ταρακουνάει η ενοχή
    του αξεπλήρωτου χρέους
    που δεν πρέπει να ξεχνιέται .
    Να μην λησμονάει την χώρα μας.
    Όλοι την ξέχασαν κι ο ξένος πόνος
    δεν αγγίζει τις αδιάφορες καρδιές .
    Μα η υπομονή εκεί! δεν το κουνάει ρούπι.
    Να διαμαρτύρεται ειρηνικά
    για να ξυπνήσει τις κοιμισμένες συνειδήσεις.
    Μήπως…..
    Μήπως…
    Μήπως …
    Κατά λάθος βρεί μια τόση δα θέση
    να προηγηθεί το αίτημα του δίκιου
    στην παραφορτωμένη ατζέντα τους.

  4. Αγαπητή κ. Μαρούλλα Πανάγου
    Το να απαντάς με τον ίδιο ποιητικό τρόπο σε ένα ποίημα σημαίνει ότι ο ποιητής πέτυχε το στόχο του: Να διεγείρει τα συναισθήματα που ποτέ δεν πεθαίνουν όταν πρόκειται για ενθυμήσεις που φαρμακώνουν.
    Πολύ ωραία τα ποιήματά σας

  5. Σας ευχαριστώ κυρία Ευαγγελία μόνο σήμερα είδα το σχόλιό σας .Ολοι προσπαθούμε με ότι διαθέτουμε.Ισως αγυπνιστούν μερικες σηνειδήσεις .

  6. Κύπρος Αδικημένη .
    Απου τον τζιαιρόν που πλάστεις Κύπρος είσ’ Ελληνική
    μασ σ’αφήννουσιν καημένη να χαρεις μια σταλαμή.
    Σαν κανέναν εμ πειράζεις ήντα θέλουσιν που σένα
    Τζιέσιεις απουπανωθκιό σσου νύχτα μμέραν τον καθένα
    Απου Βενετοί τζιαι Φράντζιοι, Τούρτζιοι Λουζινιανοί
    ούλη θέλαν να ξιλιψουν την Ρωμαίϊτζιην φυλή
    Μαν συνότζιερη του κόσμου ,πού πεν τζι ο Κυπριανός
    τζιαι φυλάει την που πάνω ,νύχταν μέραν ο Θεός
    Αμετρες βολές σε ρίψαν στην σκλαβκιαν τζαι σε σταυρώσαν
    αμμά πάλε αναστήθεις τζιαι γι αγύριστον ναυλώσαν.
    Τζι ‘ ήρτες τζι ‘ ήβρες τα καλά σου τζι άθθισες σαν την ροδκιά
    που πολλοί παλ ‘ αζουλευκαν την δική σσου ομορκιαν
    Τζι’ έναν πρωινόν ο Τούρκος σαν τον σιούφαν ξαναφάνειν
    τζι ‘ έβαλεν στην τζιεφαλή σσου το ακάθθινο στεφάνι
    Παν 18 γρονάτζια απου σ’ έσιει σταυρωμένη
    Τα παιδκιά σου ν’αγνοούνται τζι ‘ εσού διχοτομημένη
    Μες ‘ το άδικο πνιμένη πόρτες πάεις τζιαι φακκάς .
    Πως μπορούσιν μοιρασμενην να σ’ αφήννουν ,αρωτάς.
    Οξα δίτζιο θέλουν μόνον ‘άμα εσ συφφέρον τους
    Τζιαι συφφέρον η Τουρκία νά ‘ νει με το μέρος τους.
    Το αρώτημά σσου μιάλον μα απάντησην εν ‘ έσιει
    Ξένος πόνος ούλλο γέλιο ,Στο “Γιατί ” σου πέρα βρέσιει .
    Μ.Π.

Comments are closed.