Άσυλο

Share

Άρις Αντάνης

Μην πας εκεί μαζί με όλους, τράβα μονάχος σου.
Διάλεξε την αυγινή μιας μέρας γιορτινής, την ώρα
που κοιμούνται οι χτεσινοί απ’ την υποχρεωτική
διασκέδαση. (Οι πύλες κι οι εξώπορτες δεν κλείνουν).

Από Τοσίτσα μπαίνεις και αργά θα περπατάς,
χωρίς να βιάζεσαι- μη σκιάζεσαι- μέχρι Στουρνάρη.
Στην ολιγόλεπτη διαδρομή, παρέα με το βήμα σου,
θα αισθάνεσαι το απρόσμενο, να σε παραμονεύει.

Μια εκκωφαντική ησυχία θα εξατμίζεται ολούθε,
κι εσύ θα βλέπεις το μηδέν να σε περικυκλώνει
στο κυκλοφοριακό χάος του τίποτα, όπου τα άλλα
θα μοιάζουνε αληθινά κι εσύ θα είσαι ο ψεύτικος.

Το ανύπαρκτο θα υπερίπταται και θα το εισπνέεις.
Θα ρέει η απόλυτη στεγνότητα και θα σε περιλούζει.
Απωθείς τα αόριστα, καθώς στριμώχνεσαι σε στίφη
μοναξιάς, που σ’ εμποδίζουνε να πας πιο γρήγορα,

γιατί σε κάθε βήμα σου σκοντάφτεις πάνω τους.
Μη φοβηθείς: ο τρόμος του απροσδόκητου θα είναι
η προστασία σου. Ψάξε για ένα σύνθημα μονόλεκτο.
Το παρασύνθημα είναι η αντήχηση της ίδιας λέξης.

Με την επίκληση, αυτόματα επέρχεται η λύτρωση,
με την ηχώ, νιώθεις την κάθαρση να χορηγεί αμνηστία
στις τύψεις σου. Κι αν λείπει, εδώ και χρόνια, το ψωμί
και η παιδεία, επιτέλους πλημμυράς ελευθερία: « ά σ υ λ ο! »

Άρις Αντάνης

 

2 thoughts on “Άσυλο”

  1. Μανώλη, σε ευχαριστώ για το σχόλιό σου.
    Πολλοί φίλοι μού έγραψαν απ’ ευθείας στο e-mail εκφράζοντας τη λύπη τους για ό,τι έχει καταντήσει το Πολυτεχνείο και -το κυριότερο- για τα υλικά οφέλη που έχουν αποκομίσει, ΟΛΟΙ εκείνοι που τό “έπαιζαν”… ήρωες. Η δική μου απάντηση ήταν διττή:
    α) Ό,τι έχουμε να πούμε για τα κείμενά μας και τις απόψεις μας, καλό θα είναι να το λέμε μέσα από τη φιλόξενη Διασπορική Στοά, γιατί έτσι παίρνει αξία η γνώμη μας, που μοιράζεται με άλλες γνώμες, και
    β) Αν μπεις μέσα σε κείνο το “χώρο” μόνος σου, ένα πρωί, αντί να πας στην εκκλησία, τότε θα νιώσεις κάτι θεϊκό να σε συνεπαίρνει, θα δεις τί κέρδισες, τι έχασες, τί έπραξες, τι παράλειψες να κάνεις. Εκεί μέσα θα βρεις πραγματικό “άσυλο” για λίγα λεπτά. Και θα σου αρκούν για πολύ καιρό.
    Άσε που, όποιος είναι πραγματικός ποιητής- και όχι σαν εμένα- θα γράψει και το καλύτερό του ποίημα. (Ο πραγματικός ποιητής. Σαν και εσένα…)
    Χαιρετισμούς από την πατρίδα που στενάζει, αλλά κάτω δεν το βάζει.
    Άρις.-

Comments are closed.