L’ Albatros

Share

Συχνά, για να διασκεδάσουν, οι άνθρωποι του πλοίου
Πιάνουν τα albatros, πελώρια πουλιά των θαλασσών,
Που ακολουθούν απαθείς συνοδοί του ταξιδιού
Το πλεούμενο καράβι στις πικρές αβύσσους.

Τώρα καθισμένοι πάνω στα σανίδια,
Αυτοί οι βασιλιάδες τ’ ουρανού, αδέξιοι και ντροπαλοί
Αφήνουν αξιολύπητα τα μεγάλα τους άσπρα φτερά
Σαν τα κουπιά, να είναι ριγμένα πλάι τους.

Αυτός ο φτερωτός ταξιδιώτης πόσο είναι αδέξιος κι αδύναμος!
Αυτός πριν από λίγο τόσο ωραίος, τώρα κωμικός και άσχημος!
Ο ένας πειράζει το ράμφος του με μια πίπα,
Ο άλλος κουτσαίνοντας μιμείται τον ανάπηρο που κάποτε πετούσε!

Παρόμοιος με πρίγκηπα των συννεφών ο Ποιητής
Που συντροφεύει τη θύελλα και περιγελά τον τοξότη
Εξορισμένος στη γη, στη μέση των γιουχαϊσμών,
Τα γιγάντια φτερά του τον εμποδίζουν να βαδίζει.

Charles Baudelaire
“Τα Άνθη του Κακού”

μετάφραση από τη Γαλλική
Πάρης Βορεόπουλος

Θεσσαλονίκη

Το ποίημα στα Γαλλικά

[stextbox id=”grey”]

L’Albatros

Souvent, pour s’amuser, les hommes d’équipage
Prennent des albatros, vastes oiseaux des mers,
Qui suivent, indolents compagnons de voyage,
Le navire glissant sur les gouffres amers.

À peine les ont-ils déposés sur les planches,
Que ces rois de l’azur, maladroits et honteux,
Laissent piteusement leurs grandes ailes blanches
Comme des avirons traîner à côté d’eux.

Ce voyageur ailé, comme il est gauche et veule!
Lui, naguère si beau, qu’il est comique et laid!
L’un agace son bec avec un brûle-gueule,
L’autre mime, en boitant, l’infirme qui volait!

Le Poète est semblable au prince des nuées
Qui hante la tempête et se rit de l’archer;
Exilé sur le sol au milieu des huées,
Ses ailes de géant l’empêchent de marcher.

— Charles Baudelaire

[/stextbox]

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.