Θρήνος του Νοέμβρη

Share

Γρηγόρης Χριστίδης

ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΗΣ ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ
Άμοιρη καρδούλα που ‘σβησες
πριν την ανάσταση σαν το κερί
απ άδικο και μολυσμένο αγέρα
άγια της μοίρας μου γραμμένη μέρα
του άδικου χαμού σου πόνο
με τι καρδιά να τραγουδήσω
νεκρό μονάκριβο μου αηδόνι.

Άγρια θεριά φαρμακερά
σφάλισαν τα χειλάκια σου
σφράγισαν την πνοή σου
έσβησαν της καρδούλας σου
τους λατρευτούς της χτύπους.

Γιε μου που κείτεσαι κατάχλωμος
με την γαλήνια σου μορφή
άκου παλληκάρι μου
ο αγέρας πως άγρια αχεί
σε κλαίνε πέλαγα κι ωκεανοί
θρηνεί η άβυσσος τ’ ουρανού
κραυγάζει η φύση όλη
σπαράζει κι καρδούλα μου
στη χειμωνιά παγώνει.

Δεν ήσουν συ για εκδικήσεις
δεν ήσουν για μαχαίρια
εσύ καρδούλα ήθελες
να δώσουμε τα χέρια.

Αρρώστιες και θανατικά
σου γένναγαν το δάκρυ
και λευτεριά αποζήταγες
μέχρι της γης την άκρη.

Τραγούδαγες τις θάλασσες
τραγούδαγες τ’ αστέρια
τον κόσμο ολάκερο
εσήκωνες στα χέρια.

Πρώτη μου στερνή μου ελπίδα
που ‘σβησες σαν στο γιαλό το κύμα
πότιζες για χρόνια την ζωή μου
δροσούλα αυγής και χάθηκες
στην πρώτη ηλιαχτίδα.

Θρηνούν οι μέρες κι οι νύχτες
ο αυγερινός κι η πούλια
τ’ αηδόνια σε μοιρολογούν
σε κλαιν τα χελιδόνια
που τα μπουμπούκια άνοιξαν
κι εσύ σαι μαραμένο.

Βόηθα Χριστέ και Παναγιά
βγάλε κραυγή χωρίς λαλιά
ούρλιαξε με τσιμουδιά
μη μας ακούσουν τα θεριά
γιατί είν’ άσπλαχνος ο νους τους.

Ποτάμι το αίμα σου μαλάκωσε την ξηραμένη γη
θεριέψανε καρποί κι ανθοί
ξεδίψασαν τα δάση της πατρίδας
κι έγινε ο χαμός σου θρίαμβος
μάρμαρο η μορφή σου
λάμψη από φως τα μάτια σου
φλάμπουρο το κορμί σου.

Αμάραντε βασιλικέ αγιόκλημα και δυόσμε
για σε δεν ειν’ δυο μέτρα γης
δεν είναι θάλασσες μηδέ βουνά μεγάλα
για σένα μνήμα λατρευτό ολάκερη η ΕΛΛΑΔΑ.

Γρηγόρης Χριστίδης
20/11/1974
ΑΦΙΕΡΟΥΤΑΙ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΕΚΕΙΝΩΝ ΠΟΥ ΕΔΩΣΑΝ
ΤΗΝ ΖΩΗΝ ΤΟΥΣ
ΤΗΝ ΑΠΟΦΡΑΔΑ ΕΚΕΙΝΗ ΜΕΡΑ ΤΗΣ 17ης ΝΟΕ 1974
 

2 thoughts on “Θρήνος του Νοέμβρη”

  1. Κι εμένα μου άρεσε Αντριάνα. Σ’ ευχαριστούμε.
    Bλέπω και κάτι άλλο, ότι τελικά γράφει ελληνικά ο υπολογιστής σου… 😉

Comments are closed.