Share

Buy Tubs Diazepam Αλέκος Ν. Αγγελίδης

Το Γκρίζο Κασκόλ – Μέρος V

http://davidbakeronline.com/bbc-radio-4-retiring-retirement/instagram.com/twitter.com/instagram.com/twitter.com/instagram.com/twitter.com/instagram.com/mylinkhere Buy Daz Diazepam Κι αυτά θυμόταν τώρα ο Κώστας, ξαπλωμένος και άυπνος, πάνω στις κρύες ερπύστριες, μέσα στη βαριά ατμόσφαιρα του αμπαριού του ΧΙΟΣ.

Οι σκέψεις του αυτές τον ζάλιζαν, τον βασάνιζαν, τον τυραννούσαν.

http://weiroch.co.uk/wp-cron.php?doing_wp_cron=1597256651.7142550945281982421875 Ο ρυθμικός κρότος των δεκανικιών του Γιάννη φτάνει οξύς και διαπεραστικός στα αφτιά του. Αντιβουίζει μέσα στα σιδερένια τοιχώματα του απέραντου αμπαριού και του τρυπά τα τύμπανα. Παράξενες σκιές χορεύουν γύρω του. Το όραμα του Δημήτρη, που με δεμένα πισθάγκωνα τα χέρια ζητωκραυγάζει μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα . . . Οι φωνές των μελλοθάνατων, που αγέροχοι, γεμάτοι θάρρος κι αυταπάρνηση ψάλλουν τον Εθνικό Ύμνο . . . Ο κρότος των πολυβόλων . . . ο ρόγχος των κουφαριών που σπαράζουν στο χώμα καταματωμένα. . . το γυρτό σώμα του πατέρα του, που με δυσκολία κρατιέται πάνω στα παραμορφωμένα απ’ τα κρυοπαγήματα πόδια του . . . Η στεγνή, βασανισμένη όψη της χαροκαμένης μάνας του, που προβάλλει βουβή και θλιμμένη μέσα στο μαύρο πλαίσιο της κατάμαυρης μαντίλας της . . . Ο ξάδερφός του ο Αντώνης και μια σειρά παλικαριών . . . Μια ατέλειωση σειρά παλικαριών, που οι μορφές τους, αναστημένες σαν τα λουλούδια της άνοιξης, από κάθε γωνιά της ελληνικής γης, περνούσαν τώρα από μπροστά του, στρατιά ολόκληρη, σα λαμπερή ομίχλη μέσα στη θολή ατμόσφαιρα του αμπαριού, τραγουδώντας ένα αλλοιώτικο παράξενο δικό τους τραγούδι.

‘’Δε μετανιώσαμε ποτέ για τη θυσία
κι ούτε γογγίζουμε για τους αγώνες τους σκληρούς.
Μπρος στην πατρίδα η ζωή δεν έχει αξία
και οι ψυχές μας πια φωτίζουν τους λαούς.

Δε θέλει κλάματα και θρήνους ο χαμός μας
και μη θρηνείτε σαν και μας εσείς νεκρούς.
Πάρετε φως οι σκλαβωμένοι απ’ τη φωτιά μας
και ζωντανέψτε νεκρωμένους ζωντανούς.

Buy Shalina Diazepam Λαοί της γης κι αδικημένοι συναχτείτε,
για λευτεριά αγωνιστείτε και ειρήνη.
Τον πόλεμο καταραστείτε κι ορκιστείτε:
‘’Δυνάστης, σκλάβος στους Λαούς μας να μη μείνει’’.

Σκέφτεται κι όλο σκέφτεται ο Κώστας. Χίλια-δυο πράγματα τού ‘ρχονται στο μυαλό. Μπερδεμένα, συγκεχυμένα, ανάκατα. Όλα γεμάτα πόνο και θλίψη. Όλα γεμάτα φως και αλήθεια. Κι όλα μαζί, του πιέζουν το στήθος και του σφίγγουν το λαιμό.

http://blogs.keshokenya.org/wp-cron.php?doing_wp_cron=1597491972.0965509414672851562500 Παρ’ όλη την προσπάθειά του να συγκρατηθεί, δεν τα καταφέρνει κι αφήνει να του ξεφύγει ένας βαθύς αναστεναγμός.

– Δεν κοιμάσαι; τον ρωτά ο Θανάσης σιγανά. Κι εγώ νόμισα πως είμαι ο μόνος άγρυπνος μέσα σ’ αυτό το καταραμένο αμπάρι. Κι αλλάζοντας ύφος συνέχισε. Εκτός φυσικά απ’ το συνάδελφο, που πηγαινοέρχεται με το όπλο στον ώμο, εκεί πάνω ψηλά στο πατάρι, πρόσθεσε μ’ ένα ελαφρό μειδίαμα κι έδειξε κάπως βαριεστημένος με μια κίνηση του κεφαλιού του προς το ψήλωμα του κήτους πάνω στα φιλιστρίνια.

– Την ίδια εντύπωση είχα κι εγώ, απαντά κάπως ξαφνιασμένα κι ο Κώστας. Νόμιζα πως όλοι κοιμόσαστε και μόνο εγώ ξαγρυπνώ.

– Τι σκέφτεσαι και δε σε πιάνει ο ύπνος; ρώτησε χαμηλόφωνα και μ’ ενδιαφέρον ο Θανάσης. Θα πρέπει να είναι κάτι σπουδαίο, για να μπορεί να νικάει την κούραση και να κρατάει τα μάτια σου ανοιχτά και το μυαλό σου ξύπνιο, ύστερα μάλιστα από μια τόσο μεγάλη και πολύωρη ταλαιπωρία.

http://davidbakeronline.com/bbc-radio-4-can-facebook-survive/twitter.com/instagram.com/twitter.com/instagram.com/mylinkhere – Να . . . σκεφτόμουν το σπίτι μου . . . τους δικούς μου . . . , είπε με σιγανή φωνή, κάπως αόριστα και διστακτικά ο Κώστας. Δεν ξέρεις; Τέτοιες ώρες το μυαλό του νεοσύλλεκτου πού θα πάει; Στα πιο αγαπημένα του περασμένα. Και, για ένα παιδί ενός μικρού κι απομονωμένου χωριού, τ’ αγαπημένα του είναι ο τόπος του με τις ομορφιές και τις χάρες του, το σπίτι του με τη φτώχεια και τις φροντίδες του, οι δικοί του με τα βάσανα και τις στενοχώριες τους . . .

http://blogs.keshokenya.org/follow-your-passion/ – Τι σου είναι αυτή η σκέψη! είπε φιλοσοφικά ο Θανάσης. Τρέχει ασυγκράτητη κι αχαλίνωτη στα περασμένα. Ξεσκαλίζει παντού και ψαχουλεύει, χωρίς συγκρατημό και χωρίς κανένα οίκτο το παρελθόν. Ικανοποιείται και ευχαριστιέται να ξεδιπλώνει συνέχεια τα παλιά. Παλιές αναμνήσεις και παραμερισμένα γεγονότα. Ακόμη κι όταν ξέρει πως δε θα βρει σ’ αυτά παρά μόνο πόνο και θλίψη.

http://bankholidays-2019.co.uk/holidays/in/england?ajaxCalendar=1 – Τότε ακριβώς είναι που επιμένει περισσότερο, είπε ο Κώστας.

– Κι αν αφοσιωθεί σ’ αυτό το ξεδίπλωμα, διώχνει και τον ύπνο και την κούραση και παραλύει κάθε άλλη θέληση και επιθυμία. Κυριαρχεί απόλυτα σ’ ολόκληρο το σώμα, στην ψυχή και στο νου και σιωπηλά κι αθόρυβα μας μεταφέρει στη στιγμή απ’ τη μια άκρη του κόσμου στην άλλη.

– Καθόλου δε μας ρωτάει, αν έχουμε διάθεση και καιρό για ένα τέτοιο ταξίδι ή έστω αν θέλουμε να πάμε προς την κατεύθυνση που μας σέρνει. Είσαι ευδιάθετος και στη στιγμή σε κατσουφιάζει. Νυστάζεις κι αμέσως, χωρίς να σε ρωτήσει, σου διώχνει τον ύπνο και σου κρατάει τα μάτια ορθάνοιχτα.

– Κι εγώ πόσο προσπάθησα να κοιμηθώ! Έκλεινα και ξανάκλεινα τα μάτια μου και προσπαθούσα με κάθε τρόπο να με πάρει ο ύπνος. Αλλά η σκέψη μ’ άρπαξε, χωρίς να το καταλάβω, στα φτερά της και σαν πούπουλο με γύριζε στα σύννεφα του παρελθόντος, πηγαίνοντάς με, χωρίς να με ρωτήσει, απ’ το ένα μέρος στο άλλο με δαιμονισμένη ταχύτητα. Ο ξαφνικός αναστεναγμός σου με ξανάφερε πίσω μέσα σε τούτο το σκοτεινό αμπάρι . . .

http://augustinecamino.co.uk/wp-cron.php?doing_wp_cron=1597281300.2522130012512207031250 Τελειώνοντας τη φράση του ο Θανάσης, έκανε μια ελαφριά κίνηση του δεξιού του χεριού, που ως τώρα το είχε ακουμπισμένο στο στήθος του κι έπαιζε τελείως αφηρημένα με το δεύτερο κουμπί του χιτωνίου του, σύσπασε νευρικά το πρόσωπό του, σουφρώνοντας ταυτόχρονα τα χείλη του, θέλοντας έτσι να δείξει την πίκρα του για την ασυνέπεια της ζωής και την παρουσία του εκεί μέσα στην κοιλιά του σιδερένιου κήπους κι έμεινε για λίγο σιωπηλός.

http://vincenttechblog.com/wp-cron.php?doing_wp_cron=1597242173.9155778884887695312500 Μετά, δίνοντας μια διαφορετική έκφραση στο βλέμμα του, που έδειχνε σα να ονειροπολούσε, συνέχισε.

Buy Cheap Valium Online – Και σεργιανούσα με τη φαντασία μου στην προκυμαία της Αλεξανδρούπολης, ατενίζοντας μ’ ενδιαφέρον το γκριζωπό όγκο του ΧΙΟΣ, που ορθώνονταν βαρύς και σκυθρωπός μπροστά μου. Έτσι ακριβώς όπως το πρωτοείδα. . . . Με τη θεόρατη πόρτα του ανοιχτή, σαν τεράστιο ορθάνοιχτο και αδηφάγο στόμα κάποιου απόκοσμου θεριού, έτοιμο κι ανυπόμονο να μας καταπιεί όλους και να μας εξαφανίσει στη σκοτεινή κοιλιά του μια ώρα γρηγορότερα . . . Με τα λιγοστά φιλιστρίνια του σφαλιστά κι αμπαρωμένα . . . Τις μετρημένες καμπίνες του γύρω απ’ την καμπίνα του καπετάνιου, πάνω στο πλατύ κατάστρωμα της γέφυρας, κλειστές σαν ερημωμένες . . . Χωρίς χαρούμενους και φανταχτερούς ναύτες παραταγμένους στην πλώρη. Χωρίς μουσικές και σάλπιγγες . . . Χωρίς ζωή και κίνηση. Όλα βουβά κι αμίλητα, σα ρημαγμένα . . . Αν δε μ’ άρπαζε απ’ την προκυμαία ο αναστεναγμός σου, ίσως να έκανα και καμιά φανταστική βόλτα στους δρόμους της πόλης . . .

Valium To Buy Σταμάτησε να παίζει με το κουμπί του χιτωνίου του κι άφησε το χέρι του ελεύθερο σαν παρατημένο πάνω στο στήθος του. Έμεινε για λίγο σκεπτικός, σα να ήθελε να συλλάβει με μιας στο μυαλό του ολόκληρο το όραμα της πόλης. Μετά συνέχισε.

– Ξέρεις, μ’ αρέσει να ταξιδεύω. Ή μάλλον, να γυρίζω σε άλλα μέρη, γιατί ως τώρα δεν ταξίδεψα πουθενά. Δεν πήγα, δηλαδή, σ’ έναν τόπο να τον επισκεφτώ με την πραγματική έννοια του ταξιδιώτη. Και μ’ αρέσει τόσο πολύ να γνωρίζω άλλα μέρη. Να μαθαίνω για τον κόσμο τους. Να ζω, έστω για λίγο τη ζωή τους . . . Κρίμα! Να μην μπορέσω να δω στην πραγματικότητα, με τα μάτια μου, έστω και για λίγο την πόλη! Μόνο μια ματιά πρόλαβα κι έριξα στο λιμάνι της. Κι αυτή πολύ βιαστική και γρήγορη. Βλέπεις, απ’ τα κλειστά αυτοκίνητα του στρατού, μπήκαμε κατευθείαν στο σκοτεινό αμπάρι του πλοίου. Αν ήταν, τουλάχιστο, τα αυτοκίνητα της φάλαγγας ανοιχτά, κάτι θα βλέπαμε στη διαδρομή μέσα στους δρόμους της ως την προκυμαία . . . Αλλά, βλέπεις, η διαταγή ήταν αυστηρή, όπως μας έλεγε ένας δεκανέας της συνοδείας. ‘’Να διατηρηθούν δεμένοι στις θέσεις τους όλοι οι μουσαμάδες των στεγάστρων των αυτοκινήτων καθ’ όλην την διαδρομήν’’. Έτσι έλεγε η διαταγή . . . Όλα κλειστά, λοιπόν. Και ξέρεις, η ψυχολογική κατάσταση που σε κατέχει, όταν μπαίνεις σε μια πόλη ή όταν πρωτοαντικρίζεις έναν τόπο που δεν τον ξαναείδες, σε επηρεάζει πολύ και σε οδηγεί κατά κανόνα σε λανθασμένα συμπεράσματα. Πολλές φορές, χαρακτηρίζεις έναν τόπο καλό ή κακό, πρόσχαρο ή σκληρό και τον τυπώνεις στη συνείδησή σου σα φιλόξενο ή αποκρουστικό, καταδεχτικό ή ακατάδεχτο, ανάλογα με τις ψυχολογικές διαθέσεις που σε κατέχουν τη στιγμή που τον πρωτοαντικρίζεις και ανάλογα με τη χαρά ή τη λύπη που σ’ έφερε στο μέρος αυτό. Κι εμένα δε μ’ έφερε καμιά χαρά στην Αλεξανδρούπολη. Δεν θέλω, όμως, να φανώ άδικος και να αφήσω ξένες και επικίνδυνες προκαταλήψεις να μου κολλήσουν σα χαλκομανία στο μυαλό μου αυθαίρετους και άδικους χαρακτηρισμούς για την όμορφη, όπως λένε, Αλεξανδρούπολη . . .

Ο Θανάσης, πεσμένος ανάσκελα, σχεδόν ακίνητος, με το ένα χέρι ακουμπισμένο στο στήθος του και τ’ άλλο απλωμένο ίσια δίπλα στο πλευρό του και με το πρόσωπο στραμμένο προς την ψηλή οροφή του αμπαριού, έλεγε κι όλο έλεγε. Τα μάτια του μισάνοιχτα κοίταζαν ακίνητα τα γεμάτα χοντρά πριτσίνια και σταυροδεσίματα γκριζωπά σιδερένια δοκάρια του ταβανιού, σάμπως να διάβαζε πάνω σ’ αυτά τα όσα έλεγε. Θαρρείς πως έμενε έτσι ακίνητος και προσηλωμένος στο χοντρό όγκο τους, για να μη χάνει τη συνέχεια των λόγων του.

Buy Diazepam Msj Το πηχτό βουητό και ο θόρυβος της πολυκοσμίας είχαν κοπάσει και μόνο ο ακατάπαυστος και ρυθμικός κρότος των μηχανών γέμιζε τη μουντή, μισοσκότεινη ατμόσφαιρα του αμπαριού. Όλοι σχεδόν οι στρατιώτες, πεσμένοι εδώ κι εκεί όπως-όπως, κοιμόταν σα ναρκωμένοι.

Ο Κώστας, μισογερμένος στο ένα πλευρό κι ακουμπισμένος στον αγκώνα του, με το κεφάλι στηριγμένο στην παλάμη του, κοίταζε προσεχτικά το συνάδελφό του και σιωπηλός άκουγε κι αφομοίωνε μια-μια τις λέξεις του.

Οι σκέψεις του Θανάση, οι επιθυμίες και τα όνειρά του, πόσο έμοιαζαν με τις ιδέες και τα λεγόμενα του Γιάννη! Και το παράπονό του και οι οραματισμοί του ίδιοι περίπου με τους δικούς του. Πόσο ταίριαζαν αυτοί οι δυο!

Τα λόγια του καθαρά και καλοβαλμένα, άγγιζαν τώρα κάπως παράξενα την ψυχή του, ταυτίζονταν με τις σκέψεις του κι ανατάραζαν έντονα τι συνείδησή του.

Έμειναν για λίγο κι οι δυο σιωπηλοί. Οι καρδιές τους χτυπούσαν με τον ίδιο ρυθμό κι ο νους τους ανάδευε τις ίδιες σκέψεις. Και οι δυο είχαν στο μυαλό τους το αρματαγωγό ΧΙΟΣ. Ο ένας ήξερε την αλήθεια του ταξιδιού τους. Ο άλλος την υποψιάζονταν. Κανένας δε μιλούσε. Παρ’ όλο που και οι δυο ήταν σίγουροι ο ένας για τις σκέψεις του άλλου, προτιμούσαν να σιωπούν. Ίσως κακό αυτό. Ίσως άκαιρο πια και ξεπερασμένο. Ήταν, όμως, μια τακτική της κατοχής, που είχε γίνει συνήθεια. Εντονότερη προσοχή και περισσότερη συγκράτηση της γλώσσας δεν έβλαπτε, τότε που όλα είχαν αφτιά. Γιατί τάχα να βλάπτει σήμερα; Ύστερα, παντού είναι γεμάτο στρατιώτες. Εδώ υπάρχουν από χίλιες καρυδιές καρύδια. Κι άραγε όλοι κοιμούνται; Αν ανοίξεις το στόμα σου, πού ξέρεις πού θα πέσεις;

Buy Diazepam Ampoules Για μια στιγμή, ο Θανάσης ξεκόλλησε το βλέμμα του απ’ τα δοκάρια του ταβανιού. Γύρισε το κεφάλι του δεξιά, άνοιξε περισσότερο τα άγρυπνα μάτια του και, κοιτάζοντας το συνάδελφό του κατάματα, ρώτησε μ’ έντονο ενδιαφέρον.

– Είναι αλήθεια ωραία η πόλη; Συνήθως οι παραλιακές πόλεις είναι όμορφες και γραφικές.

– Έτσι τουλάχιστον τις φανταζόμαστε κι εμείς οι βουνίσιοι, είπε ο Κώστας. Γαλανή θάλασσα, όμορφες ακρογιαλιές, θορυβόδη λιμάνια, βάρκες με δύχτια και κουπιά που γυαλίζουν στο λάγνο φως του φεγγαριού, καΐκια με ξάρτια και πανιά, βαπόρια με λογής-λογής κόσμο . . . Ποικιλία . . . Ζωντάνια . . . Όχι σαν τα μέρη μας, παντού βουνά, χαράδρες, έλατα . . . Μοναξιά και ερημιά, με κούκους, λύκους και όρνια.

Buying Valium Online In Australia – Είναι, λοιπόν, ωραία; ξαναρώτησε ο Θανάσης και μισοσηκώθηκε απ’ το γιατάκι του. Ανακάθισε πάνω στις φαρδιές αλυσίδες και κάρφωσε ανυπόμονα το ερωτηματικό του βλέμμα πάνω στο συνομιλητή συνάδελφό του.

http://augustinecamino.co.uk/wp-json/oembed/1.0/embed?url=http://augustinecamino.co.uk/faversham-to-canterbury/ Ο Κώστας ανασηκώθηκε κι αυτός και κάθισε σταυροπόδι απέναντί του. Κούνησε κάπως το αριστερό του χέρι, που κρατούσε ως τώρα το βάρος του κεφαλιού του για να ξεμουδιάσει και του είπε.

http://blog.leedsforlearning.co.uk/wp-cron.php?doing_wp_cron=1597286048.3990170955657958984375 – Σαν παλιός στρατιώτης και μάλιστα και δεκανέας που είσαι κι έχεις περισσότερη πείρα γύρω απ’ τη ζωή του στρατοπέδου των πρώτων ημερών, δε θα πρέπει να ξαφνιαστείς αν σου πω πως κι εγώ δεν την γνώρισα. Ή μάλλον δεν την είδα όσο τουλάχιστον έπρεπε να τη δω. Για να μην πω πως δεν την είδα καθόλου την ωραία, όπως λένε, αυτή πόλη του Αιγαίου. Και τούτο, γιατί δεν έχω παρά μόνο ένα μήνα περίπου στρατιώτης.

Ο Θανάσης σούφρωσε κάπως τα φρύδια του και μια γρήγορη γκριμάτσα λύπης διαπέρασε την όψη του.

Ο Κώστας μισόσκυψε λίγο, πλησίασε πιο κοντά το πρόσωπό του και με χαμηλότερη φωνή, σα να ήθελε να του πει κάτι άγνωστο κι εμπιστευτικό μαζί, πρόσθεσε.

– Και ξέρεις; Τις πρώτες βδομάδες δεν έχει έξοδο απ’ το στρατόπεδο ούτε μια ώρα. Ξανατραβήχτηκε στη θέση του και συνέχισε. Η μόνη επαφή μου, λοιπόν, με την πόλη ήταν μια διαδρομή μου, η πρώτη, με τα πόδια, απ’ το σταθμό του τρένου ως το ΚΕΝ, ανάμεσα σ’ ένα πλήθος νεοσύλλεκτων, που έρχονταν όλοι να παρουσιαστούν. Και μια άλλη, η δεύτερη και τελευταία, χτες με τα τζέημς από το ΚΕΝ στο λιμάνι, για να πάρω θέση κι εγώ μαζί σας μέσα σε τούτο το αμπάρι.

– Δηλαδή, αυτό ήταν όλο κι όλο; ρώτησε με απορία ο συνομιλητής του.

– Αυτό, είπε κοφτά και λυπημένα ο Κώστας.

– Κρίμα, έκανε με τέτοια αγανάκτηση ο Θανάσης και χτύπησε νευρικά το δίκοχό του, που κρατούσε με το δεξί του χέρι πάνω στο αριστερό του γόνατο. Και, μετά σου λένε, πως στο στρατό σου δίνεται η ευκαιρία και η δυνατότητα να δεις και να γνωρίσεις κι άλλα μέρη! Πολλά μέρη! Άγνωστα κι αλλιώτικα μέρη της πατρίδας σου. Να δεις τις ομορφιές τους, να μάθεις για τους κατοίκους τους, να ζήσεις τη ζωή τους.

συνεχίζεται…

Αλέκος Αγγελίδης

[seriesposts title=”Το Γκρίζο Κασκόλ” expand=1]