Διάταξέ με…

Share

Άρις Αντάνης

«-Διάταξέ με», μου είχε πει, «τι θέλεις να σε φέρω;
θέλεις καφέ, θέλεις γλυκό, ή μήπως θες ουζάκι;
Να’ ναι κυδώνι το γλυκό, σύκο για περγαμόντο,
θέλεις νεράντζι ή βύσσινο, θες συριανό λουκούμι;
Και να σε φέρω και νερό να πιεις να ξεδιψάσεις.
Το καφεδάκι σου γλυκύ για μέτριο; Διάταξέ με.
Κι αν θέλεις ούζο με το λες, να φέρω μεζεδάκι,

διάταξέ με», επέμενε κι άλαλος είχα μείνει,
να την κοιτώ, μικρόσωμη, γλυκιά, ασπρομαλλούσα,
με τα δυο χέρια στην ποδιά και με αγωνία στα μάτια,
καλοσυνάτα, ν’ απορούν, καθώς δεν απαντούσα:
«Μπας και δεν θέλει τίποτα να πάρει από όλα τούτα;»
«-Έχουμε κι άλλα, γιόκα μου, το σπίτι μας γιομάτο,
διάταξέ με και θα δεις» , η γιαγιά ορθοστεκόταν.

Κι εγώ σαν στήλη άλατος, χαμήλωσα τα μάτια
κι από ντροπή δεν τόλμησα να αρθρώσω ούτε λέξη.
Κι έμεινα έτσι άναυδος, μπροστά στο μεγαλείο
της τόσης ταπεινότητας και της απλότητάς της,
άφωνος μπρος στην έμπνευση της άδολης αγάπης,
του αγνού καλωσορίσματος και της φιλοξενίας.
«-Διάταξέ με», μού είχε πει, κι έπρεπε να υπακούσω!

«-Ένα λουκούμι», ψέλλισα , κι εκείνη- κρίμα ή όχι!-
ποτέ της δεν θα μάθαινε πως μ’ είχε κυριέψει.
Κι αλήθεια, ως τα σήμερα, δεν έχω ξανακούσει,
στα χρόνια που διαβήκανε και στους λαούς του κόσμου,
κανέναν άλλον άνθρωπο, να λέει αυτές τις λέξεις:
«-Διάταξέ με», μου είχε πει, και σ’ όλη τη ζωή μου,
η τρυφερή της προσταγή θα μ’ έχει… σκλαβωμένο!…

‘Αρις Αντάνης

8 thoughts on “Διάταξέ με…”

  1. Η ανεπιτείδευτη απλοϊκότητα και αγαθότητα καθώς και η εν τω γεννάσθαι ταπείνωση που
    απορρέουν από τόν χαρακτήρα τής μικρόσωμης ασπρομαλλούσας γιαγιούλας,μέσα στην σημερινη έκπτωση αξιών,τής φθαρτότητας τών πάντων, τής τιτλοποίησης συμφερόντων και της ματαιότητας των πραγμάτων,μπορούν νά δώσουν σκληρά μαθήματα σε σοφούς καί βασιλιάδες.Τό πόνημα αποτελεί μια ευαίσθητη ηθογραφία
    πού χαϊδεψε την ψυχή μου…

  2. Aπλό και σύνθετο ταυτόχρονα, τρυφερό, ανθρώπινο, το ποίημά σας, κύριε Αντάνη. Προσωπικά με συγκινεί η ταπεινοφροσύνη σε μια εποχή που η έπαρση συναντάται πολλές φορές σε πολλές μορφές και άνευ λόγου και αιτίας. Οι πραγματικά σημαντικοί άνθρωποι είναι και οι πιο ταπεινοί, γιατί το μέγεθος του μεγαλείου τους δε χρειάζεται περιττές τυμπανοκρουσίες. Να΄στε πάντα καλά, για να μας χαρίζετε τη μοναδική ποίησή σας.
    Σε όλα τα μέλη της Διασπορικής εύχομαι μια ευλογημένη, δημιουργική χρονιά, με υγεία πάνω απ΄όλα και αγάπη. Μακάρι η καινούρια χρονιά να ανυψώσει περισσότερο τον ΄Ανθρωπο και να υποβαθμίσει το απάνθρωπο.
    Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

  3. Όταν τα σχόλια προέρχονται από ποιητές και είναι καλά χαίρεται ο στιχογράφος. Όταν δεν είναι και τόσο καλά πάλι χαίρεται γιατί βλέπει ότι κάποιοι που ξέρουν ασχολήθηκαν μαζί του και βρίσκει την ευκαιρία να διορθώσει το γράψιμό του ανάλογα.
    Όταν δεν είναι καθόλου καλά τα σχόλια, ο στιχογράφος πρέπει να χαίρεται ακόμη πιο πολύ γιατί, όπως είπε ο Rilke, ένας πραγματικός ποιητής, για χάρη της… Ποίησης, πρέπει να είναι έτοιμος ακόμα και να σταματήσει να γράφει ποιήματα.
    Και βέβαια υπάρχουν ποιητές που δεν έχουν γράψει τίποτα, κι άλλοι που έχουν γράψει τόμους και δεν είναι τίποτα.
    Σας παρακαλώ δεχθείτε την ευγνωμοσύνη μου για τα καλά σας λόγια προς ένα φίλο σας, που, ενώ δεν είναι ποιητής, του αρέσει να γράφει ποιήματα. Ακόμα δεχθείτε και τις ευχές μου για το 2012.
    Με τιμή Άρις.-

  4. Αγαπητέ Άρι,

    Το αν είναι κανείς ποιητής ή όχι δεν μπορεί να το κρίνει ο ίδιος. Αυτό με έχει διδάξει η λογοτεχνία όλα αυτά τα χρόνια που ασχολούμαι. Τον ποιητή τον κρίνουν δυο άλλοι παράγοντες. (α) Πρώτα το κοινό που τον διαβάζει, είτε αυτό είναι λογοτεχνικά άρτιο είτε όχι (β) Δεύτερο ο χρόνος. Αν περάσει αυτές τις δυο εξετάσεις ο τεχνίτης του λόγου, τότε είναι ποιητής.
    Δεν ξέρω τι λένε οι άλλοι, παρ’ όλο που δεν τους αμφισβητώ, έχω κι εγώ τις δικές μου πεποιθήσεις για το αν κάποιος είναι ποιητής ή όχι και τις αναφέρω εδώ.

    Εύχομαι όλοι οι μη ποιητές να μπορούν να γράφουν τέτοια πανέμορφα ποιήματα.

    Ιάκωβος

  5. Aγαπητέ κύριε ΄Αρη, πώς μπορείτε να λέτε πως δεν είστε ποιητής, όταν γράφετε ποιήματα που αγγίζουν τόσο πολύ την ψυχή μας! Αυτή η απλή, ταπεινή γριούλα στο ποίημά σας είναι ένα μεγαλείο, ένα παράδειγμα καθάριας ψυχής και με έχει αγγίξει πολύ! Κι εσείς την έχετε δώσει σε μας με τόσο όμορφο, ποιητικό τρόπο! Ρέει μια υπέροχη μουσική στην ποίησή σας. Κι είναι σίγουρα μεγάλη τέχνη να μπορεί να μεταδίδει κανείς τόσο δυνατά συναισθήματα στον αναγνώστη. Σας ευχαριστούμε που μας δώσατε αυτή τη χαρά.
    Με εκτίμηση,
    Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

  6. Το μόνο βέβαιο είναι η πολύ μεγάλη τύχη μου, που, μέσα από τη “Διασπορική”, έκανα τόσο αξιόλογες γνωριμίες, όπως του Ιάκωβου, της Ελένης και βέβαια όλων των αγαπητών μας λογοτεχνών που μοιράζονται μαζί μας τα έργα τους και με εμπνέουν να γράφω κι εγώ. Άρις.-

  7. KΥΡΙΕ ΑΡΗ, ΕΓΩ ΑΠΛΑ ΘΑ ΠΩ…. ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΣΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ, ΠΟΥ ΕΧΩ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΠΟΤΕ!!!! ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΔΙΔΑΚΤΙΚΟ!!!!
    ΚΑΙ ΘΑ’ΘΕΛΑ ΝΑ ΣΑΣ ΡΩΤΗΣΩ, ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΖΗΣΑΤΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ; ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΥΤΗ Η ΓΙΑΓΙΟΥΛΑ; ΤΟΤΕ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΓΓΕΛΟΙ ΓΛΥΚΥΤΑΤΟΙ… ΣΑΝ ΤΟ ΝΕΡΑΝΖΤΙ ΕΠΑΝΩ ΣΤΗ ΓΗ!!!
    ΝΑ ΕΙΣΑΣΤΕ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ! ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΕΡΑΣΑΤΕ ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ….

  8. Αγαπητή μου Κυρία Αντριάνα,
    Αυτή η γιαγιούλα ήταν πράγματι υπαρκτό πρόσωπο και το περιστατικό 100% αληθινό. Φυσικά δεν ζει πια, αλλά όπως λέει και ο στίχος εγώ δεν έτυχε να ξανασυναντήσω άλλη φορά τέτοια ταπεινότητα με τόση δύναμη, που να σε καθηλώνει και με δυο λέξεις να σε κυριεύει.
    Το “διάταξέ με…” είναι μια προστακτική. Άρα, με προστάζει, δηλαδή με … διατάζει να την διατάξω και έτσι να συμμετάσχω κι εγώ στην αξία της προσφοράς και της φιλοξένειας που μου προσέφερε και που ήταν κάποτε τα σύμβολα αυτής της χώρας, της Ελλάδας. Δεν είναι πια.
    Όμως στα λόγια σας ενυπάρχει αυτή η συμβολικότητα των Αξιών που ακόμα διατηρείται στην ψυχή μας και είναι και η μόνη ελπίδα μας.
    Εγώ προσωπικά σας ευχαριστώ γι’ αυτή την ελπίδα, που εσείς με κεράσατε.
    Με τιμή
    Άρις Αντάνης

Comments are closed.