Όταν η μέρα είναι ήρεμη

Share

Πάντα αισθανόμουν δυνατός, όταν η σκέψη που έβγαινε από το στόμα μου ήταν δική μου. Κι αν ακούγομαι κυνικός ίσως χρειάζεται λίγη περισσότερη συζήτηση. Όμως ας ασχοληθούμε και λίγο με τα του οίκου μας. Για να πω την αλήθεια, και για να είμαι ειλικρινής με τη συνείδησή μου πρέπει να πω την αλήθεια πρώτα στον εαυτό μου και μετά να την εκφράσω εδώ, δεν μου αρέσουν τα βραβεία λογοτεχνίας και οι απονομές τους. Δεν συγκινούμαι, με κάνουν να αισθάνομαι άβολα τέλος πάντων. Ίσως επειδή δεν έχω λάβει τόσα όσα παίρνουν άλλοι και λέω ψέματα στον εαυτό μου, ίσως κι επειδή αν τύχει κανένα ασήμαντο να βρεθεί στα χέρια μου αισθάνομαι τόσο άσχημα να το δεχτώ που θέλω ν’ ανοίξει η γη και να με καταπιεί εκείνη τη στιγμή.

Μετά έχουν δει τα μάτια μου στην ηλικία που βρίσκομαι, πάρα πολλά να συμβαίνουν στις κριτικές επιτροπές κι έχω καταλάβει άλλα τόσα. Το αποτέλεσμα, όταν ακούω για βραβεία να με πιάνει μια δυσφορία που κυριεύει τη σκέψη μου και κατατρώει τις αισθήσεις μου σαν δυσοσμία πνευματική.

Κάνω λάθος όμως και είναι εις γνώση μου, γιατί έρχονται και μερικές φορές που διαβάζω έργα συναδέλφων μου λογοτεχνών τα οποία με σηκώνουν από την ανημποριά και τη βαριεστημάρα που μου προξενεί το πρόχειρο λογοτεχνικό περιβάλλον, μπορώ να πω και με ξεσηκώνουν. Είναι κάποιες φορές που απίστευτα όμορφα έργα με αφυπνίζουν από τη στάση μου αυτή την εγωιστική. Τότε αντιλαμβάνομαι την πραγματική αλήθεια, όταν άνθρωποι που γράφουν τέτοια υπέροχα λογοτεχνήματα τύχει να λάβουν κάποιο βραβείο. Ένα βραβείο το οποίο πιστεύω ότι πραγματικά αξίζουν και δείχνουν ότι μέσα από την όλη αυτή την τραγική κατάσταση βγαίνει και κάτι θετικό.

Μια τέτοια στιγμή πιστεύω ήταν πάντα και θα παραμείνει η στιγμή όταν μαθαίνω ότι μέλη της Διασπορικής Λογοτεχνικής Στοάς που πιστεύω έχουν μεγάλο ταλέντο στη δημιουργία λόγου, λάβουν κάποιο βραβείο λογοτεχνίας. Ένα τέτοιο μέλος που με εμπνέει και μου αρέσει να διαβάζω τη δουλειά του είναι η Ευαγγελία-Αγγελική Πεχλιβανίδου. Εδώ όμως δεν μιλάμε για ένα ή δυο βραβεία και μάλιστα τον ίδιο μήνα.

Η Ευαγγελία-Αγγελική Πεχλιβανίδου, μέλος της Διασπορικής και συνεργάτρια στην Επιτροπή μας, βραβεύτηκε κατά το μήνα Νοέμβριο του 2011 από τους εξής φορείς και οργανώσεις:

  1. Αριστείο ποιητικής σύνθεσης με μετάλλιο από τον Ελληνικό Πολιτιστικό ΄Ομιλο Κυπρίων  (Ε.Π.Ο.Κ.) στις 4-11-2011, για το βιβλίο της «Από την ψυχή μου στην Κύπρο», Αθήνα
  2. Α΄  Βραβείο Ποιητικής Σύνθεσης για το μακροσκελές ποίημα «Σαν παραμύθι”, από τον Ελληνικό Πολιτιστικό ΄Ομιλο Κυπρίων  (Ε.Π.Ο.Κ.) στις 4-11-2011, Αθήνα
  3. Α΄ Έπαινο από το Σωματείο Λόγου και Τέχνης «ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ» στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Λογοτεχνίας 2010-2011, για το ποίημα « Ο κόκκινος σκούφος κι ο λύκος» στις 20/11/2011, Κόρινθος
  4. Α΄ Έπαινος στον 3ο  Παγκόσμιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Νόστου Αργεντινής, με θέμα «Μάρμαρα του Παρθενώνα, η ιστορία μιας κλοπής, ή η κλοπή της ιστορίας» για το ποίημα- ωδή  «Ωδή στο Βράχο των αιώνων» στις 26-11-2011, Αργεντινή. Η απονομή των ελληνικών Διακρίσεων έγινε στο Αμφιθέατρο του καινούργιου Μουσείου της Ακρόπολης στις 16-12-2011, παρουσία πολλών προσκεκλημένων.
  5. Β΄  Βραβείο για το σύνολο συλλογής ποιημάτων διαφορετικής ποιητικής φόρμας (συμμετείχε με 12 διαφορετικές φόρμες ποιημάτων (1. Μαντινάδα,  2. 20 Χαϊκού, 3. Ακροστοιχίδα, 4. Ρένγκα,  5. Τάνγκα, 6. Μετρική – Ριματική ποίηση, 7.  Τραγούδι, 8. Σονέτο, 9. Ποιητική πρόζα, 10.  Ελευθερόστιχο, 11.  15/σύλλαβος  12.  Αλφαβητάρι) από Κελαινώ-Ξάστερον στις 27-11-2011 και μεταξύ αυτών
  6. Αριστείο Ειδικής Πρωτότυπης Κατηγορίας (για μετρική ποίηση)
  7. Αριστείο  για Αλφαβητάρι
  8. Γ΄  Βραβείο με χρηματικό έπαθλο 500 Ευρώ στο 2ο παγκόσμιο  Διαγωνισμό Σατυρικής Ποίησης «Παύλος Πολυχρονάκης»  για το ποίημα «Καλαμοκαβαλάρισσα», στις 28-11-2011, Χανιά Κρήτης

Μετά τα πιο πάνω, ό,τι άλλο και να γράψω είναι περιττό, θα σας ζαλίσω με τις αμπελοφιλοσοφίες μου… Γι’ αυτό είναι ελκυστική η λογοτεχνία για μας τους απάνθρωπους σαδιστές της απαισιόδοξης σκέψης. Δεν ξέρουμε τι θέλουμε όταν δεν αντέχουμε να βλέπουμε βραβεία λογοτεχνίας.

Εδώ παρουσιάζουμε μια από τις βραβεύσεις της Ε. Πεχλιβανίδου, που έγιναν τον Ιανουάριο 2012.

[vsw id=”Ed20vS8w58A” source=”youtube” width=”610″ height=”470″ autoplay=”no”]

Ιάκωβος Γαριβάλδης

4 thoughts on “Όταν η μέρα είναι ήρεμη”

  1. Αγαπητέ μου Ιάκωβε, αμέσως μόλις διάβασα το πιο πάνω κείμενό σου, ένιωσα την ανάγκη να το σχολιάσω και γι’ αυτό άφησα όλες τις άλλες ασχολίες μου κατά μέρος. Θα μου επιτρέψεις να θίξω τρία σημεία:
    1. Μου άρεσε παρά πολύ η σκέψη και η έκφραση στο κείμενό σου. Έχει μιαν ανθρώπινη απλότητα και μιαν αμεσότητα φιλική που με έκανε να αισθανθώ ακριβώς τα αντίθετα από το αρνητικά συναισθήματα που περιγράφεις πιο πάνω, όταν σου απονέμουν κάποιο βραβείο (τα οποία τα έχω “πάθει” κι εγώ): Άνεση και οικειότητα.
    2. Όσα αναφέρεις για την Κυρία Πεχλιβανίδου είναι ΣΩΣΤΑ. Και τι σύμπτωση! Αυτές τις μέρες διαβάζω τα βιβλία της και έχω μείνει έκπληκτος, από την ευχέρεια του λόγου, τη χρήση λέξεων και εικόνων, τις σπάνιες μεταφορές και τις παρομοιώσεις και βέβαια τα πολύ δυνατά μηνύματα, που μου προκαλούν εξ ίσου δυνατά συναισθήματα. Η κυρία Πεχλιβανίδου, μέσα από την ποιήσή της, δεν γράφει μόνο, αλλά ζωγραφίζει, παίζει μουσική, διαβάζει ιστορία, διδάσκει θέατρο… Είλικρινά, δεν υπερβάλλω στο ελάχιστο και μακάρι να μπορούσα να εκφράσω τις σκέψεις μου για τα ποιήματά της, τόσο απλά και ωραία, όπως τα είπες εσύ.
    Αντί γι’ αυτό όμως, δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό να παραθέσω ένα ποίημα που με έχει “πιάσει από το λαιμό”:
    ΜΟΝΟ ΕΣΥ
    Να υπήρχε μόνον ο ήλιος κι εσύ η σελήνη μου
    Μόνον η νύχτα κι εσύ η σιωπή της
    Μόνο το δάσος κι εσύ το κυκλάμινο
    Μόνον η λίμνη κι εσύ το νούφαρο
    Μόνο η θάλασσα κι εσύ ο φλοίσβος της
    Όλα μαζί θα ήσουν πολλά για την ψυχή μου!
    Μόνον η μέρα κι εσύ το ξημέρωμα
    Μόνον η μουσική κι εσύ η άρπα
    Να υπήρχες μόνον εσύ
    κι εγώ η σκιά σου
    (από την ” Άνοιξη 12 χρονών” Θεσ/κη 2009)
    3. Θα κλείσω με μια κουβέντα που μου είχε πει ένας κοσμογυρισμένος και πολυδιαβασμένος φίλος από τη Σπάρτη, όταν του έστειλα ένα διήγημα και του είπα ότι με αυτό είχα συμμετάσχει σε έναν πολύ αξιόλογο λογοτεχνικό πανελλήνιο διαγωνισμό. Μου έγραψε τήν ακόλουθη φράση, και εγώ κρατάω πάντα εκείνο το χαρτί:
    “Φίλε μου Άρι, αν η επιτροπή γελάσει και κλάψει με το διήγημά σου, όσο γέλασα και έκλαψα εγώ, τότε… δεν έχει καμία τύχη για να βραβευθεί…
    Δεν είναι μια φοβερή ατάκα;
    Με τιμή
    Αρις Αντάνης

  2. Μου άρεσε όταν ήρθε στο email μου το έργο «Όταν η μέρα είναι ήρεμη» στη Διασπορική και έκανα κλικ γιατί με τράβηξε να διαβάσω κάτι που θα με ηρεμούσε …
    Αλλά, φίλοι μου Ιάκωβε και Άρι , με μπερδέψατε.
    Να ηρεμήσω ή να αγχωθώ!
    Έγινε και τα δυο.
    Και εγώ ένιωσα λίγο άβολα και συγχρόνως υπέροχα με τα «φοβερά» σας -για μένα- λόγια αλλά και την ειλικρίνειά σας.
    Ξέρετε, η ζωή μας γέμισε Βραβεία και Βραβεύσεις. Δε μπορούσε να μείνει πίσω λοιπόν και η Λογοτεχνία.
    Συμφωνώ απόλυτα (και επειδή πολλές φορές ήμουν Μέλος Επιτροπών), εκ των έσω επομένως κρίνοντας, ότι γίνονται διάφορα και ότι… έχουν δει πολλά τα ματάκια μου.
    Σίγουρα πολλές φορές, έτσι όπως έγιναν τα πράγματα και έχοντας υπόψη την ανθρώπινη αδυναμία, αδικία, κακία (μερικές φορές), έλλειψη κριτικής παιδείας, εύρους και γνώσεων (άλλες φορές), υποκειμενικότητας ακόμη και εντοπιότητας (πολλές φορές) κ.λ.π.κ.λπ. , οι βραβεύσεις καταλήγουν να είναι ανάξιες λόγου. Όχι όλες , δόξα τω Θεώ.
    Ο καθένας άλλωστε κρίνεται τελικά από το έργο του.
    Και εξάλλου κάθε συμμετοχή μας σε οποιαδήποτε προώθηση του έργου μας και η έκθεσή του σε κοινή ανάγνωση και κρίση (πέρα από το δικό μας «παράθυρο» της ψυχής και του υπολογιστή μας), δεν είναι παρά μία Αυτοβράβευση και μια ναρκισσιστική αναζήτηση άλλων συμπορευτών και συγκατοίκων της σκέψης μας; Και είναι τόσο γλυκό αυτό!
    Όσο για τα περαιτέρω Βραβεία καμιά φορά λειτουργούν σαν τονωτική ένεση και για εμάς αλλά και για τόσους άλλους ελπιδοφόρους κονδυλοφόρους της Λόγου Τέχνης.

    Αν και λιγάκι με κάνατε και ένιωσα κάπως άβολα για τα τόσο καλά σας λόγια αλλά και επειδή σας εκτιμώ και είναι τιμή μου να συνεχίζετε να διαβάζετε τα ταπεινά μου έργα, σας ευχαριστώ και σας αφιερώνω τα παραπάνω Βραβεία.

    Θα ήταν ωραίο αν οι συνοδοιπόροι και φίλοι της Διασπορικής συνέχιζαν να σχολιάζουν το θέμα Βραβεύσεις γενικά (παρακάμπτοντας, παρακαλώ, το όνομά μου)
    Ευαγγελία

  3. Κυρία Πεχλιβανίδου μην απορείτε, ειδικά εσείς, που γνωρίζετε πιο καλά από όλους μας ότι έτσι είναι η ποίηση, μπερδεμένη, και έτσι είναι και οι ποιητές, πιο μπερδεμένοι κι από την ίδια την ποίηση.
    Για να ξεμπερδέψουμε όμως τα πράγματα λίγο, να πούμε ότι κατά την ταπεινή μου γνώμη τα καλά λόγια τα δικαιούσθε εκατό τοις εκατό και αυτό εμένα δεν χρειάζεται να μου το πει καμία επιτροπή. Εγώ έχω εδώ εφτά βιβλία σας, το ένα καλύτερο από το άλλο, που τα διάβασα και εντυπωσιάστηκα, που κοσμούν τη βιβλιοθήκη μου και που θα ανατρέχω πότε – πότε για να…”υποκλέπτω” κάποια ατάκα, ανάλογα με την περίπτωση, ή να ξαναδιαβάζω κάποιο ποίημά σας που να ταιριάζει σε συγκεκριμένες εκδηλώσεις και αφιερώσεις.
    Και ξέρετε πού βρίσκεται το λεγόμενο κερασάκι στην τούρτα, εν προκειμένω; Στο ότι πολλές φορές διαβάζουμε έργα λογοτεχνών, αλλά δεν τους γνωρίζουμε. Το καλό εδώ είναι ότι μετά από τόσες φορές που έχω επικοινωνήσει μαζί σας, μές από τη Διασπορική, νομίζω ότι σας γνωρίζω και προσωπικά και μπορώ να επαναλάβω με άνεση αυτό που κι εσείς αναφέρατε πιο πάνω: ότι σας εκτιμώ ιδαιτέρως.
    Με τους χαιρετισμούς μου,
    Άρις Αντάνης

    1. Ας πούμε και του στραβού το δίκαιο. Ο Ιάκωβος δεν φταίει παιδιά που εσείς “εκτιμάτε ο ένας τον άλλο ιδιαιτέρως”, αλλά ζηλεύει, γιατί αυτός θα ήθελε να προλάβει να το πει πρώτος.
      Δίχως κανένα ίχνος μεροληψίας όμως, θέλω να τιμήσω εδώ τίποτα άλλο παρά την επικοινωνία που βλέπω να έχετε και που ξεκινάει από μια ασήμαντη ιδέα (έστω κι αν δεν συμφωνεί πάντα κανείς) και φτάνει μέχρι την ξιφασκία. Εσείς όμως δεν έχετε τέτοιου είδους κώλυμα. Για τους υπόλοιπους είχαμε ξεκινήσει ένα φόρουμ στη Διασπορική το οποίο όμως δεν τιμήθηκε όσο θα έπρεπε, ίσως γιατί δεν είχε τα κουδουνάκια που έπρεπε να βάλω. Όμως η κυρία Πεχλιβανίδου από την αρχή του στησίματος της Διασπορικής Στοάς ήταν παρούσα με τη φιλία της, βοήθησε τα μέγιστα στην προώθηση και όχι μόνον του περιοδικού και ήθελε να χρησιμοποιηθεί το φόρουμ για να έχουμε επικοινωνία. Έκαστος όμως επισκέπτης έως την σήμερον επιθυμεί την σύντομη επαφή μέσω σχολίων παρά την συνεχιζόμενη συζήτηση που προτιμώ εγώ.
      Όλα καλώς δεχούμενα, όλα μέρος των μαθημάτων της ζωής είναι.

Comments are closed.