“Ήταν που κρατούσα λίγο φως…”

Share

Ε. Χαρταβέλλα

 “ Ήταν που κρατούσα λίγο φως στη χούφτα
για τους λυπημένους”

Πώς άντεξε ο ουρανός τόσα σύννεφα;
μα άφησε κάποια κενά
να σε φυλά
σαν άνοιγες τα μάτια
και άνοιγαν μαζί οι πληγές
οι ανάκουστες,
κι ύστερα η αράγιστη σιωπή
του βλέμματος
να γίνεται σταγόνα
να βρέχει
τα βήματα της σκέψης

(δε μιλούσα
φύτευα
κυκλάμινα στο χρόνο)

πώς λύγισαν τα πεύκα από τον αγέρα;
και άπλωσαν
κουρτίνα τη φυλλωσιά τους
να σε σκέπουν
σαν έσπαζε
εκείνη η στιγμή
της ανυπόκριτης χαράς
μέσα σε ηλιοτρόπια
άφοβα
να πορεύεσαι
κατάφωτος πια

(δε μιλούσα
πρόσεχα
λυπημένους μην αφήσω)

Ε. Χαρταβέλλα

One thought on ““Ήταν που κρατούσα λίγο φως…””

  1. Τόσο όμορφο και τρυφερό,όσο η καρδιά σου…
    Μετατρέπεις σε ποιήματα αυτά που όλοι βλέπουμε,τα εκφράζεις όμως μοναδικά!!!Αυτός είναι και ο ρόλος του ποιητή να σε κάνει να προσέξεις αυτά που δεν βλέπεις και να τα προσεγγίσεις διαφορετικά.Ας ελπίσουμε πως δεν θα πληθύνουν οι “λυπημένοι” όπως λέγαμε και στις συζητήσεις μας.
    Σε φιλώ φίλη μου,συνέχισε έτσι!!!

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.