Πρωινά σκύβαλα

Share

Ιάκωβος Γαριβάλδης

Νωρίς τ’ απόγευμα πια…
τίποτα δεν κατάφερα κι αυτό το πρωινό,
σχεδόν…
κι ο κάλαθος δίπλα μου γεμάτος τσαλακωμένες σελίδες
που ποτέ δεν θα ξαναδιαβαστούν.
Θα μείνουν απόρρητα σκύβαλα
να κρύβουνε χαμένες σκέψεις
μέχρι να τις φθείρει ο χρόνος
σε μια άμορφη μάζα.

Είναι σαν να μην υπήρξε ποτέ αυτό το πρωινό,
κι έμεινα με το πρόγευμα
ν’ ακούγεται βαθιά μέσα μου
παρέα με τις αποσυντεθημένες μνήμες
που ακόμη το παίζουν ανεξίτηλες.

Ούτε δυο μολύβια δεν κατάλυσα
ούτε τρεις κραυγές δεν ακούστηκαν
στη δύνη του χαμένου πρωινού
γραμμένου να χαθεί
στην αμηχανία της σιωπής.

Ιάκωβος Γαριβάλδης

4 thoughts on “Πρωινά σκύβαλα”

  1. Αγαπητέ Ιάκωβε,
    μέσα από την αποσύνθεση γεννάται η σύνθεση. Χαίρομαι που έχεις τη διάκριση σαν όπλο. Μακάρι αυτή να λειτουργεί πάντα σαν φίλτρο για όλα αυτά που γεννιούνται και πεθαίνουν. Όπως λέει κι ένα τραγούδι “οι σιωπές λένε πολλές κουβέντες”

    Γιώτα Δ.Τσιλίκη

    Ελλάδα 10 του Φλεβάρη 2012

  2. Αφού ο χρόνος φέρνει όσα η στιγμή δεν μπορεί, κι αφού οι πραγματικοί φίλοι μπορούν να βλέπουν βαθιά μέσα στην ψυχή πώς να μην είμαι γεμάτος ευγνωμοσύνη. Ευγνωμοσύνη προς τους λάτρες της τέχνης που έρχονται μας επισκέπτονται με τα ωραία τους κάθε τόσο και μας τιμούν με την αγάπη τους!

    Κι ακόμη πού είστε. Περιμένετε λίγο και όταν δείτε το επόμενο τεύχος του περιοδικού και όλη την τέχνη που έβαλαν μέσα αυτοί οι ίδιοι λάτρες τα ξαναλέμε.
    Ιάκωβος

  3. Συμφωνώ με τα σχόλια και του Μανώλη και της Γιώτας. Πράγματι είναι ένα πολύ ωραίο ποίημα και πράγματι “οι σιωπές λένε πολλές κουβέντες”.
    Κι όταν βρίσκει κανείς ότι, κάποια συγκεκριμένη μέρα,δεν βρίσκει τίποτα να πει και μας το λέει στο στίχο του, έχει ήδη … ” μιλήσει” και με τον εαυτό του και με μας.
    Υπάρχει κι ένα τραγούδι με μια θαυμάσια ατάκα του πολύ καλού Κύπριου τραγουδιστή Αλκίνοου Ιωαννίδη, που λέει: “Είναι μέρες που δεν βρίσκω στίχω να κρυφτώ…”
    Το περίεργο είναι ότι, για τους δραστήριους ανθρώπους, οι χρόνοι που νομίζουν ότι δεν υπήρξαν, αποδεικνύονται παραγωγικοί, χρήσιμοι, και αφιερωμένοι σε κείνους τους ίδιους.
    Αυτή η πνευματική… “αγρανάπαυση” που ξεπήδησε μέσα από τους πολύ όμορφους στίχους του Ιάκωβου, μας έδωσε την ευκαιρία να συνειδητοποίησουμε κι εμείς πόσο ανάγκη έχουμε κάποιες φορές να… εξομολογηθούμε, ότι δεν έχουμε, δεν μπορούμε ή και δεν θέλουμε, βρε αδελφέ, να εξομολογηθούμε ΤΙΠΟΤΑ!
    Άρις Αντάνης

Comments are closed.