Καλαμοκαβαλάρισσα

Share

Mε την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας αφιερωμένης στη Γυναίκα

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

Γ΄ Βραβείο στον Παγκόσμιο Διαγωνισμό Σατυρικής Ποίησης
“Παύλος Πολυχρονάκης” Χανιά, Νοέμβριος 2011

Καλαμοκαβαλάρισσα, ξανθιά, κοκκινομάλα
Τη μια βραδιά εβένινη, την άλλη μωβ ή άλλα.
Χθες ήσουν μαυρομάτισσα, τώρα γαλανομάτα
Και χάριν του φορέματος, να ’σαι, πρασινομάτα.
Πρωί σε βλέπω και φοράς φούστα στενή και μίνι
το βράδυ όλα τα πετάς ή λες λιγάκι ας μείνει.
Ξάφνου φυτρώνει ένα τατού στα λαξευτά σου σκέλη
κι έπειτα εδώ και κει , παντού, σε όλα σου τα μέλη.

Κέντησες μ’ επιμέλεια με πίιρσινγκ (piercing)σκουλαρίκια,
διχάλωσες μύτες κι αυτιά και κάνεις ζοριλίκια.
Την κάλαμο καβάλησες, δε θες ούτε μια στάση
βιάζεσαι μα στην άβυσσο γρήγορα θα σε φθάσει.
Ύφος κρατάς, αντράκι λές, γεμάτο νταϊλίκια
μα τόσο, που εγέμισες με αντρικά ποντίκια.

Γέμισες τ’ ακροδάχτυλα με φω μπιζού κοτρώνες,
κρόσια, κορδέλλες, χαϊμαλιά, φούντες, φρου-φρου και ζώνες.
Φορές φορές εγίνηκες σαν κινητή βιτρίνα.
Και δαχτυλοδειχτούμενη η τάδε και η δείνα…
Χαθήκανε στα πατσουλιά τ’ αρώματα του κρίνου
εις στην ψευτιά και στα πουά πολύχρωμου αρλεκίνου.

Το δάκρυ ψεύτικο κι αυτό παρέμεινε στη μάσκα
και το χαμόγελο ψυχρό σα χιόνι στην Αλάσκα.
Κι από γυναίκα λατρευτή, γλυκειά, ζεστή και φίνα
σαν το μουλάρι εγίνηκες περήφανη αλογίνα.
Το στήσιμό σου αντρικό και οι χειρονομίες
ασχήμηνε το στόμα σου απ’ τις βωμολοχίες.
Πέταξες τα προσχήματα κι εγύρισες την πλάτη
σ’ όλα τα όχι και τα μη κι έγινες… πιπεράτη.
Μες στη ματιά πληγώθηκε με βία η τρυφεράδα
γέμισε ματαιότητα και άγχος και… φελλάδα.

Γκρέμισ’ απ’ το καλάμι σου το γυναικείο μπρίο,
φόρεσες τα σειρήτια σου κι έγινες Άλφα-Δύο.
Γέμισες όλη την TV γυμνά μπούτια και μπούστα
ξυπνάς ή μη την όρεξη, ανάλογα τα γούστα.
Έγινες αυτοκόλλητο φελλών πολλών Τι κρίμα!
κι αντί μπροστά καθημερινά πας πίσω ένα βήμα.
Τι σού ’μεινε αυθεντικό; Πες! κι όλα μου τα κάλλη
σου υπόσχομαι να αρνηθώ και γω για ένα καλάμι!
Ακόμη και στα γλέντια σου θέλεις όταν κουνιέσαι
μαζί και το καλάμι σου. Κι εβίβα! Δε βαριέσαι!
Και στο τραπέζι άνω πηδάς προς τέρψιν των ματιών μας
και γίνεσαι το ελαφρόν, τζάμπα, επιδόρπιόν μας.
Μα συ δεν είσαι ορεκτικό είσαι της φύσης άτι
σε θέλει και λεβέντισσα κι όταν πρέπει σικάτη.

(Λίγα προσωπικά σχόλια)
Η απαίτηση για ισότητα των δύο φύλων, εξακολουθεί να διαγράφεται
μέσα από μια δύσκολη πορεία και κοινωνικές διαδικασίες.
Το «όραμα» εκατομμυρίων γυναικών είναι σχεδόν πραγματικότητα.
Θεμιτές οι φιλοδοξίες τους και οι προσδοκίες τους.
Τώρα όμως, κάπου μετά το τέρμα, με τους ώμους φορτωμένους υποχρεώσεις,
με κάποιες τύψεις ότι παραμέλησαν κάποιες για να ανταποκριθούν σε άλλες,
ίσως κάποιοι και κάποιες αναρωτιούνται καμιά φορά
αν πράγματι δεν αντιστρατεύτηκαν στη φύση τους.
Έτσι κι αλλιώς η Γυναίκα πάντα ήταν ο μοχλός
που θα μπορούσε να κινήσει τη γη.

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

2 thoughts on “Καλαμοκαβαλάρισσα”

  1. Ρώτησαν ειρωνικά βασίλισσα της Σπάρτης: “Είναι αλήθεια ότι στη Σπάρτη οι άντρες υπακούνε στις γυναίκες;” Κι αυτή απάντησε: “Και βέβαια είναι αλήθεια, γιατί στη Σπάρτη υπάρχουν αληθινοί άντρες”.
    Με αυτή τη διάσταση κατα νου και με τους υπέροχους στίχους της εξαίρετης ποιήτριάς μας Ευαγγελίας- Αγγελικής Πεχλιβανίδου, σήμερα που γιορτάζουμε την παγκόσμια ημέρα της γυναίκας, στέλνω κι εγώ τις ευχές μου στις μαννάδες, τις αδελφές τις συζύγους και σε όλες της εκκλησιάζουσες της γης και βέβαια στις αξιότιμες κυρίες της Διασπορικής. Υπάρχει και το αξιοπρόσεκτο βιβλίο της Elizabeth Gould- Davis με θέμα τη γυναίκα ως οντότητα και με τίτλο “το πρώτο φύλο” που επίσης ταιριάζει στην ημέρα. Αυτό το αναφέρω διότι, κατά μια προσωπική- και ταπεινή μου- άποψη, οι γυναίκες, εκτός των άλλων σπουδαίων χαρισμάτων και προτερημάτων, διακρίνονται γενικώς και για ένα ακόμα: Διαβάζουν πιο πολύ από τους άντρες.
    Ευχαριστούμε πολύ την κυρία Πεχλιβανίδου που μας κέντρισε το ενδιαφέρον με τον έμμετρο και ομοιοκατάληκτο λόγο της και τα νοήματα που μας μεταφέρει ο πετυχημένος στίχος της.
    Και μια ευχή για τους άντρες: Να είμαστε καλά, ώστε να ξαναγιορτάσουμε του χρόνου την ημέρα της γυναίκας.
    Με εξαίρετη τιμή
    Άρις Αντάνης

  2. Αγαπητέ φίλε Άρι
    Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια
    αλλά επίσης ευχαριστούμε για τις ευχές
    αλλά και τις κάθε φορά εμβόλιμες, τεκμηριωμένες
    και διανθισμένες με παραδείγματα Λογίων παρατηρήσεις σου.
    Τελικά πέρασαν χιλιά δες χρόνια από την εποχή που ο Αριστοφάνης έγραψε
    τις “Εκκλησιάζουσες” (τις γυναίκες της Αθήνας που έφτασαν ως την Εκκλησία του δήμου(ντυμένες άντρες) – στην οποία οι γυναίκες δεν είχαν δικαίωμα ψήφου –
    και ψήφισαν νόμο, σύμφωνα με τον οποίο η εξουσία περνούσε στα χέρια των γυναικών).
    Φαντάζεστε ότι ακόμη και τώρα υπάρχουν γυναίκες που ζούν κάτω απ’ την ανδρική καταπίεση!
    Σκέφτεστε φίλοι μου ότι μιλάμε για τον αρχαίο μας Αριστοφάνη!
    Τον δικό μας, που τόλμησε να φέρει τα πάνω κάτω σε αντροκρατούμενες κοινωνίες!
    Που δραματοποιούσε με τα έργα του , προπαγανδίζοντας στην ουσία τα πιστεύω του, τις μεγάλες ατέλειες της κοινωνίας του και της εποχής του!
    Ευαγγελία

Comments are closed.