Η Ειρήνη εις θάνατον

Share

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

Γυαλένιοι πύργοι στα σφυριά
Πωλούνται δίχως αμοιβή
Στο καταχείμωνο η σταριά
Θανεί, αναίματη πληγή.

Μάτωσε η ειρήνη και πονά
Μάτια ακίνητοι ουρανοί
Ξάγναντα ο εχθρός καιροφυλά
Κάθε παιδί και μια πληγή.

Ψελλίσματα σιβυλλικά
Πισώπλατη , αργή σφαγή
Σκυτάλη η ευθύνη ολογυρνά
Κάθε αχτίδα κι αφορμή.

Κομμάτια η ειρήνη σα σφαχτά
Η αγάπη πια δε διακονεί
Σε θέα η πτώση, η διαφθορά
Κι η κόρη εμπρός δακρυρροεί.

Λείπει απ’ το χώρο η ψαλμουδιά
Ανήλια κι άφωτη η γιορτή
Ξεχύθηκαν λαγωνικά
Οι αντίλαλοι μια οιμωγή.

Δεν έχει ανάσα στη χαρά
Παρόν και μέλλον που ασθενεί
Ο χρόνος άδειος προσπερνά
Η ειρήνη αργά ψυχορραγεί.

Ψυχές χτυπιούνται στη φθορά
Κι η κάθε μέρα είναι ποινή
Στο σάλπισμα κι αναφορά
Η Ειρήνη «απών» βράδυ πρωί.

Έπαινος από Αμφικτυονία Ελληνισμού