The Street That Was Not Named “Pasolini Street”

Share

Manolis Aligizakis

[tabgroup]

[tab title=”English”]

Wide morning in Rome that widens the consonant l
amid the vendors yelling, the tires of buses
and the statues’ silence.
Ocher shadowed in the eastern facades
of stores and buildings. Doors and doors uphold
the semicircles of shadows at one time. Strange –
he said –
in an ancient city, with red and dark yellow colors
to find children held by their mother’s hand
in these very busy streets, under the countless windows,
here
where Pasolini saunter in the night – Termini Station, here
in an outdoor wooden kiosk a contemporary fat Nero was
selling colorful scarves to tourists. I bought a red one
and tied it around my neck and in the midst of the street I whistled
C o m e _ o n _ a l l _ t h e _ e a r t h’ s _ s i n f u l, _ C o m e _ o n _ a l l _ t h e
– e a r t h’ s _ s i n f u l

Rome, 18-9-78
Translation, Manolis Aligizakis
“Yannis Ritsos-Poems” www.libroslibertad.ca

[/tab]

[tab title=”Ελληνικά”]

Στήν Οδό πού δέν ονομάστηκε “οδός Παζολίνι”
Πλατύ πρωινό τής Ρώμης πού πλαταίνει τό σύμφωνο λάμδα
μές στίς φωνές τών μικροπωλητών, στά λάστιχα τών έοφωρείων,
καί στή σιωπή τών αγαλμάτων.
Ώχρα σκιασμένη στίς ανατολικές προσόψεις
τών μαγαζιών καί τών μεγάρων. Πόρτες καί πόρτες
συγκρατούν τά ημικύκλια τών ίσκιων σ’ ένα κ ά π ο τ ε. Παράξενο,
— είπε —
σέ μιάν αρχαία πολιτεία, μέ κόκκινα σκοτεινά χρώματα,
νά υπάρχουνε παιδιά κρατημένα απ’ τό χέρι τής μάνας τους
σ’ αυτούς τούς πολυσύχναστους δρόμους, κάτω από αναρίθμητα παράθυρα,
εδώ
πού ο Παζολίνι σεργιανούσε τίς νύχτες του, — Στρατσιόνε Τέρμινι, εδώ
πού σ’ ένα υπαίθριο σανιδένιο κιόσκι ένας χοντρός σύγχρονος Νέρων
πουλούσε στούς περιηγητές πολύχρωμα φουλάρια. Αγόρασα ένα κόκκινο
τό `δεσα στό λαιμό μου, καί καταμεσής τού δρόμου σφύριξα:
Ε μ π ρ ό ς _ τ ή ς _ γ ή ς _ ο ι _ κ ο λ α σ μ έ ν ο ι, _ Ε μ π ρ ό ς _ τ ή ς _ γ ή ς _
ο ι _ κ ο λ α σ μ έ ν ο ι.

~Ρώμη, 18.ΙΧ.78

Γιάννης Ρίτσος

[/tab]

[/tabgroup]