Πάσχα

Share

Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου

Πού να΄ναι η μικρή λευκή λαμπάδα μου;

Πάσχα και πάλι
Και ποιο το πέρασμά μου;
Θάλασσα Ερυθρά για να διαβώ
από δουλεία σε αναζήτηση;
Ή μνήμα για απώλεια της μνήμης
σε μέρες που θυμούνται τα σκοτάδια τους;

Στα πεζοδρόμια πέφτει επίμονα λασπόβροχο
Λησμονημένοι ουρανοί μας εκδικούνται
Κι άγγελος κανείς με τον καθάριο
τον κρουνό του παραδείσου
Μονάχα μια ρακένδυτη κιθάρα
ξεκούρδιστη φωνή
βήμα μεθύστακα καιρού
Πίνει κανείς για να ξεχνιέται και θυμάται

Θα σταματήσω στη γωνία
Κει που πλανόδιοι αγοράζουν τη συνέχειά τους
Δυο μοίρες της δικής μου θα ζητήσω
τυλιγμένες στο λεπτό, ευαίσθητό τους σελοφάν
Μίσχοι χοντροί
πέταλα σέπαλα μιας άλλης εποχής
Την αντιγράφω και γεμίζω λίγο χρώμα τις πατούσες μου
Το βάδισμά μου παιδικό
μες στα πολύχρωμα καινούρια μου παπούτσια
φερμένα από βάφτιση και χρίσμα

Πάσχα
Ασφυκτιά η ζωή που΄χω κλεισμένη μες στο φόβο μου

Και λέω να αναστήσω τους θανάτους μου
με ΄Αγιο ΄Ανθρωπο εντός μου

Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου
Κύπρος

prosklisi

Artemiou –  ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗΣ