Το Φαρί

Share

Ιωάννης Παναγάκος
(2009)

Μελίχρυσο σγουρό φαρί,
Πάνω στ’ ασπρόμαυρο σκαρί,
Τον παίκτη περιμένει!
Ν’ ανέβουνε στον ουρανό,
Σε μονοπάτι ωκεανό,
Στου νου την οικουμένη.

Μ’ ένα γαλάζιο συνειρμό,
Συνδυασμού τρελό ρυθμό,
Στα ύψη φτερουγίζουν·
Κι’ όσο ανεβαίνουν πιο ψηλά,
Κι η σκέψη τους ανθοβολά,
Τα μάτια τους σπιθίζουν!

Ως Αργοναύτες τ’ ουρανού,
Με νέου Οδυσσέα νου,
Τις Χάρυβδες λυγάνε.
Υψιπετώντας ως αϊτοί,
Με φως, τιμή και μ’ αρετή,
Τις Σκύλες αψηφάνε.

Με πιόνια κι’ όλο το στρατό
Πλέκουν το πνεύμα δυνατό·
Τον άνεμο ιππεύουν·
Δεξά, ζερβά, μπροστά, ψηλά,
Τη νίκη ακούν που τους μιλά,
Την πίστη τους θεριεύουν.

Κι’ όταν σειρήνες τους μεθούν
Και Κίρκες φαύλες τους ποθούν
Στου ταξιδιού τη ζάλη,
Πυξίδα έχουν ιερή·
Βάζουν τη ρότα σταθερή
στου χρέους τ’ ακρογιάλι!

Του Αιόλου σπάζουν την ορμιά·
Τ’ όνειρο παίρνει ανασαιμιά
Για της τιμής το νόμο·
Μ’ ασπίδα τον Αυγερινό
Κι’ ακόντιο τον ουρανό
Στου λυτρωμού το δρόμο.

Μα κι’ αν γνωρίσουν τον λιμό
Στης ήττας τον πικρό καημό,
Τ’ όνειρο δεν πεθαίνει·
Για της Ιθάκης τα κλωνιά
Ανοίγουν πάλι τα πανιά
Με φως ευλογημένοι!

Και προχωρούνε σταθερά·
Το πνεύμα τώρα δε χωρά
Μες στη μικρή σκακιέρα·
Θέλουν στου κόσμου την πηγή
Να φτιάξουνε μια νέα αυγή
Και μια καινούργια μέρα!!

Ιωάννης Παναγάκος – Σ.Σ.Ε./1971
Δάσκαλος Σκακιού – Συγγραφέας
Μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών

2 thoughts on “Το Φαρί”

  1. Πολύ καλογραμμένο ποίημα, με σωστό μέτρο, άψογη ομοιοκαταληξία (ατελή, δηλαδή με τον τόνο στη λήγουσα στους πρώτους, δεύτερους, τέταρτους και πέμπτους στίχους κάθε στροφής, και ημιτελή, δηλαδή με τον τόνο στην παραλήγουσα, στους άλλους δύο στίχους, δηλ. τον τρίτο και τέταρτο), με πετυχημένες αλληγορίες από το σκάκι, ένα παιγνίδι που θέλει σκέψη, ευστροφία, άσκηση, στρατηγική, υπομονή, και που από μόνο του αποτελεί μια αλληγορική αποτύπωση της ζωής. Οι άνθρωποι συχνά λένε ότι η ζωή είναι μια σκακιέρα. Αλλά μήπως δεν είναι και ένα ποίημα; Πώς δεν είναι!…
    Άρις Αντάνης

  2. Συγχωρήστε μου ένα λαθάκι: ο τόνος στην παραλήγουσα είναι στον τρίτο και … έκτο στίχο κάθε στροφής. Παρασύρθηκα από το ρυθμό του ποίηματος και έχασα το… μέτρημα. Ουδέν κακόν αμιγές καλού όμως γιατί είχα ξεχάσει να σημειώσω, ότι τα ποιήματα με ρίμα και μέτρο έχουν μεγάλο βαθμό δυσκολίας. Άλλοι φίλοι δεν τα προτιμούν, αλλά εγώ τα βρίσκω πολύ ελκυστικά στην ανάγνωση και στην απαγγελία. Ιδίως όταν δεν θυσιάζουν το νόημα προς χάρη της τεχνικής. Εδώ στο “φαρί” υπάρχει και τεχνική και νόημα.
    ΑΑ

Comments are closed.