Αμμόχωστος

Share

ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΣ

Κάποτε ήτανε μια χρυσή αμμουδιά
Τώρα γεμάτη πέτρες πληγώνει τα πέλματά μας
Ματώνει τις μνήμες

Οι βράχοι ξεκινούν απ΄τις ακτές της θύμησης
Ορθώνονται αιχμηροί
Περνώντας μέσα από άγουρα χρόνια εφηβείας
Τραυματισμένη νιότη
Που σαν αιχμάλωτος πολέμου
Κυλάει τη ζωή της σε όνειρο ανάπηρο, λειψό

Και τα δυο χέρια μας
Που θέλαν κάποτε  να πλάσουν τον πηλό και το ψωμί
Ακρωτηριαστήκανε σε μια προσαρμογή
Κι άλλο δεν έμεινε να μας οδηγεί
Παρά το δέντρο ενός καρπού
Αλώβητο , αειθαλές  στη σκέψη
Πότε γαλάζιο σαν ελπίδα
Άλλοτε πάλι πορφυρό σαν πόνος
Πορτοκαλί σαν ήλιος κρόσσι μες στα περιβόλια
Κάποτε γκρίζο
Σαν ουρανός που ζωγραφίζει καταιγίδες

Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου
Κύπρος