Month: February 2014

Μαυροπούλια

Share

Μαύρα πουλιά, θολές οθόνες,
πεθαίνει του Πολυτεχνείου η
φωτιά, σιωπηλή σιγοσβήνει απ’
τη θλίψη την ύψιστη!
Εκείνοι που ζήσαν, άτια αφηνιασμένα
που στο τέλος δαμάστηκαν.
Τα όνειρα σκιές κυνηγημένες!
Τα λάθη, οι παγίδες κι η σκόνη τους.
Ήττας πνοή φοβέρισε τα βράχια.
Μεθύσαμε με το πνεύμα της Σιωπής
και ξεχαστήκαμε.

Η τελευταία αμφιβολία

Share

Κι άλλος ένας χειμώνας πέρασε.
Ο τελευταίος χειμώνας ήταν γεμάτος, αναμφίβολα…
Γεμάτος θέατρα και μουσικές, χειροκρΟτήματα,
υποσχέσεις και χειροκρΑτήματα,
προοπτικές και προσδοκίες και όνειρα,
γεμάτος με αφιερώσεις και σαββατοκύριακα
και γεμάτος ανυπόμονες ευχές,
για ένα ζεστό καλοκαιράκι,
που, αναμφίβολα, ήλθε κι αυτό
κι ύστερα πέρασε…

Δακρύζοντας

Share

Ξάστερη όψη, γελαστή, της δυστυχίας δάκρυ!
Κι η Ελλάδα στέκει σιωπηλή, σε μία μαύρη άκρη!

Στέκει, θρηνεί, χαμογελά, στο σκότος της Αβύσσου!
«Κανείς εδώ δεν τραγουδά», μονάχα η ψυχή σου!

Ψυχή, της Νιότης λεβεντιά, μπρος στ’ Άχραντα Θηρία!
Τα Άχραντα, τα τρομερά, που κρύψανε το Δία!

Κρύψαν πατέρα των θεών και γητευτή τ’ Ολύμπου!
Μορφές πανώριες των ψυχών και όψεις του Κολλίγου!

Δάκρυ

Share

Ω ξενιτιά αθάνατη, του πόνου θυγατέρα!
Χαμογελούν οι θάνατοι, σε σένα νύχτα-μέρα!

Κόρη που κλαίει και γελά ομπρός στο νιό φεγγάρι!
Φωτιές, θυμιές από ψηλά, κι ο ήλιος παλικάρι!

Ελλάδα, Κύπρος σου μιλούν με θάρρος ικεσίας!
Χαμόγελα Οργής σιωπούν, μορφές Αχερουσίας!

Αχερουσίας με κραυγές, ειλώτων δουλωμένης!
Σημαίνει τ’ Άστρου η χαραυγή, μορφή θεάς κρυμμένης!

Μοιάζει ωσάν την Αθηνά, ωσάν την Αφροδίτη!
Ελλάδα-Κύπρος συνοδιά με φως από την Οίτη!

΄Εγχρωμη λήψη από ζωή

Share

Ακόμα ένα χρώμα γλιστρά από την ψυχή μου, υγρό καυτό σαν ενοχή
Σε σάρκες πάνω που δε λάβωσε χρόνος κανείς
Μα ήταν καιρός να πουν κι αυτές την πάσα αλήθεια τους
Γιατί αλώβητες σταθήκανε στη λαίλαπα ακήρυχτου πολέμου
Τώρα οξύς καιρός κυλά επάνω τους
Ανακατεύοντας τις ρίμες με την πρόζα της ζωής μου
Και πού κρατά η συνείδηση;
Έχει ξαπλώσει σε ένα δέντρο και κουράζεται
Φυλάει μιαν άνοιξη γριά από σπουργίτια που δε φεύγουν

Μιλώντας

Share

Ένοχα τα μάτια σου, ένοχη κι εσύ!
Η Αγάπη χάθηκε στο απορριμματοφόρο της Ανάγκης!
Χάθηκε πέρα απ’ το σύδεντρο, στην Πολιτεία των απέθαντων σκιών μας!
Δάκρυα τριγύρω, φωτιάς τα άμφια!
Τα άμφια που ντύθηκε ο Χριστός, λευκού κύκνου σημείο αθάνατο!
Αθάνατο σημάδι της καρδιάς, Αγάπης τραγικής τρανή Ιεροσυλία!
Ιεροσυλία που μιλάει και γελά, μ’ αγγέλων τεθλιμμένων τις εικόνες!