΄Εγχρωμη λήψη από ζωή

Share

Eλένη Αρτεμίου-Φωτιάδου

Ακόμα ένα χρώμα γλιστρά από την ψυχή μου, υγρό καυτό σαν ενοχή
Σε σάρκες πάνω που δε λάβωσε χρόνος κανείς
Μα ήταν καιρός να πουν κι αυτές την πάσα αλήθεια τους
Γιατί αλώβητες σταθήκανε στη λαίλαπα ακήρυχτου πολέμου
Τώρα οξύς καιρός κυλά επάνω τους
Ανακατεύοντας τις ρίμες με την πρόζα της ζωής μου
Και πού κρατά η συνείδηση;
Έχει ξαπλώσει σε ένα δέντρο και κουράζεται
Φυλάει μιαν άνοιξη γριά από σπουργίτια που δε φεύγουν
Παρά ζητούνε κατοικίες πια αφύλαχτες
Μέσα να μπούνε να βολέψουνε την πίκρα
Γιατί και το αφανέρωτο μια πίκρα είναι ,ποτέ δε λευτερώθηκε ο φόβος της
Κάθισε μόνο σταυροπόδι στο πλατύσκαλο
Και πρόσμενε περαστικούς να τη φιλέψουν μια συγγνώμη
‘Ομως δε στάθηκε κανείς , κανείς δεν είδε το Αόρατο
Ούτε κι οι άγγελοι που ξεπεζέψαν από ουράνια
Και τώρα δε σωπαίνω επειδή τις λέξεις πνίγω
Σωπαίνω για τους φθόγγους που δεν πρέπει να ακουστούν
Το χρώμα μου αφήνω με τα μάτια
Καθάρια μάτια που έπλυνε το δάκρυ κι η βροχή
Αν αποφεύγεις για καιρό το γκρίζο, έρχεται μαύρο σαν εκδίκηση του χρόνου
Και δε μιλάω μόνο με τα χέρια
Γιατί ακόμα οι αισθήσεις μου ακούνε και μιλάνε τη ζωή
Αν αποφεύγεις για καιρό τη στάλα
‘Ερχεται μπόρα όταν είσαι σε ξεσκέπαστη στιγμή
Κοντοστέκομαι, τα δάχτυλα τυφλής αγάπης το δρόμο ψαχουλεύουνε
Τι έχω, λέω;
Κι αποκρίνομαι, ηχώ πολύχρωμη κάθε κραυγής μου
Μια μέρα έτοιμη να δέσει τα σκοινιά στη μνήμη και να αράξει
Όσο αράζουνε τα κύματα σε κάλεσμα Ανέμου της φυγής

Γ΄βραβείο ποίησης
από την Πανελλήνια ΄Ενωση Λογοτεχνών

Φεβρουάριος 2014