Ο κύκλος των κύκνων

Share

Μάρτιος οκτώ, δύο χιλιάδες δεκατέσσερα
Κι όλα όπως πάντα περιστρέφονταν
Στην τροχιά του λευκού κύκλου των κύκνων
Κι όλα όπως πάντα αναδεύονταν μες στον αφρό των κυμάτων
Περιμένοντας τον ήλιο να χρυσώσει τ’ ανύποπτα σύννεφα στον μακρινό ορίζοντα
Η θάλασσα αμείλικτη
Οσφραινόμενη τον αέρα που έφερνε το φτερωτό άλογο
Απ΄ την ήσυχη Ασιάτικη ανατολή
Κουάλα Λάμπαρ και Πεκίνο
Δυο πόλοι, δυο προορισμοί
Με ακριβό φορτίο διακοσίων τριάντα εννέα ψυχών.

Μάρτιος οκτώ κι όλα γελούσαν ακόμα όταν η πτήση ξεκινούσε
Με μια καρδιά να κτυπάει ακόμα σταθερά στο άγγιγμα του αποχωρισμού
Κρυφό το δάκρυ μαρμαρωμένο στο βελουδένιο μάγουλο
Κι ένα μειδίαμα ζωγραφισμένο στα χείλη όσων περίμεναν ν’ αγκαλιάσουν το πλήρωμα
Τη στιγμή της αντάμωσης.

Μα η νύχτα μαύρη και βαριά έγραφε ιστορία αλλιώτικη
Τραβώντας το κύμα το σιδερένιο πουλί
Με τις διακόσιες τριάντα εννέα ψυχές
Ν’ αναπνέουν με φόβο την στυφάδα της εγκλωβισμένης ατμόσφαιρας
Με τον παλμό σταθερό για μια γήινη προσγείωση
Με την ελπίδα να κρατιέται ζωντανή στην εντατική μονάδα
Για την ώρα του αγκαλιάσματος
Αυτού που δεν ήρθε
Την ώρα του φιλιού
Αυτού που δεν δόθηκε
Το άρωμα της ανάσας του δικού, του πατέρα, του παιδιού, της μάνας…
Αυτής που δεν άνθισε.

Δεκάξι μέρες στην αγκαλιά του πελάγους
Σιδερένια συντρίμμια τα όνειρα
Πεταμένα σαν λεία στα όρνεα
Χωρίζοντας το σεντόνι του ωκεανού στα δυο
Στα εκεί και στα εδώ
Μοιράζοντας τ’ απομεινάρια του πόνου παρηγοριά
Για το χαμό αυτών που δεν ήταν γραφτό να βρεθούν στο διάδρομο του καλωσορίσματος
Αυτών που δεν έμελλε να περάσουν το κατώφλι του γυρισμού
Των διακόσιων τριάντα εννέα ψυχών
Που ξεκουράστηκαν στο υδάτινο πέπλο του Ινδικού Ωκεανού
Στέλλοντας σήματα σιωπηλά
Σ’ όσους ακροάζονται ν΄ ακούσουν νέα
Για τη ζωή που γεννήθηκε και γέρασε τόσο απότομα
Διακόσια τριάντα εννέα καρδιοχτύπια γράφοντας σύνθεση ποιητική
Στον αέναο κύκλο των κύκνων.

Άντρια Γαριβάλδη
25 Μαρτίου 2014
Στην μνήμη αυτών που χάθηκαν άδικα στο μοιραίο αεροπορικό δυστύχημα της πτήσης
ΜΗ370 στις 8 Μαρτίου 2014

2 thoughts on “Ο κύκλος των κύκνων”

  1. Αγαπητή μας Άντρια, τα είπες όλα. Μίλησες εσύ για όλους μας. Σε ευχαριστούμε που, μέσα από τους στίχους σου, ανέσυρες και τα δικά μας συναισθήματα να επιπλέουν στην επιφάνεια της θάλασσας της ψυχής μας.
    Αν θα μπορούσα να προσθέσω κάτι, θα αφιέρωνα το “σιωπηλό σονέτο” μου, εμπνευσμένο από:
    >Το κοντσέρτο για δυο βιολιά και προετοιμασμένο πιάνο, “Tabula rasa” του Arvo Part, και
    >Την απροσμέτρητη αξία της σιωπής.

    ΣΙΩΠΗΛΟ ΣΟΝΕΤΟ
    Σςςςςς…………………………………
    ……………………………………………
    ……………………………………………
    ……………………………………………

    Σςςςςς…………………………………
    ……………………………………………
    ……………………………………………
    ……………………………………………

    Σςςςςς………………………………….
    ……………………………………………..
    …………….. μπορώ και σωπαίνω!…[]

    Η Βαγγελίστρα να προστρέχει και να δίνει δύναμη σε όλους.
    Άρις Αντάνης

    1. Αγαπητέ Άρι,
      Το κλάμα των κύκνων θα συνοδεύει το νου μας αυτή τη στιγμή του στοχασμού. Και το σιωπηλό σου σονέτο θα καθησυχάζει τη ψυχή για να μπορεί ν’ αντέξει τη σιωπή.
      Σ’ ευχαριστώ για τον παλμό της ευαισθησίας σου.
      Άντρια

Comments are closed.