Flowering Acacias

Share

Αύγουστος 2014

Οι ακακίες άνθισαν στη γειτονιά μας
ίσως πολύ νωρίς, μάλλον πολύ νωρίς,
στα πεζοδρόμια στεγνώσαν οι σταγόνες
ενός χειμώνα που συνάχτηκε θαρρείς.

Οι ακακίες άνθισαν στη γειτονιά μας
ψάχνουν τα άνθη τιτιβίσματα, πουλιά
χαμόγελα ζητάμε, χαρά δικιά μας,
η Άνοιξη δεν πρέπει νάναι μακριά.

Οι ακακίες άνθισαν στη γειτονιά μας
μην περιμένετε να φύγουν τα πουλιά
ψάξτε να βρείτε μια πατρίδα στην καρδιά μας
μα το χαμόγελο τι έγινε παιδιά;

Ιάκωβος Γαριβάλδης
Μελβούρνη

7 thoughts on “Flowering Acacias”

  1. Aγαπητέ Ιάκωβε, οι στίχοι σου αναδύουν τρυφερότητα και προσμονή. Προσωπικά αισθάνομαι πως ποτέ δεν είναι πολύ νωρίς για μια άνοιξη. Είτε για την πατρίδα είτε για την καρδιά. Ειδικά όταν έχει προηγηθεί ένας βαρύτατος χειμώνας. Κι όταν διψάμε για ένα ευωδιαστό χαμόγελο. Μα ξέρουμε να περιμένουμε …και να επιμένουμε! Σ΄ευχαριστούμε για τα ωραία μηνύματα που μοιράστηκες μαζί μας.

  2. Εξαιρετικά τρυφερό. Γεννά στην καρδιά μας ελπίδες χαράς για πνευματική αναγέννηση.
    Ευχαριστούμε πολύ.

  3. Εξαιρετικός ο συμβολισμός του ποιήματός σου αγαπητέ Ιάκωβε, και δεν μπορεί ν’ αφήσει ασυγκίνητο τον αναγνώστη. Προσωπικά εισέπραξα ένα αίσθημα πληρότητας, μια ευαισθησία και λεπτή μελαγχολία όπου αδιάκοπα γεννά ο λυρικός σου στίχος. Εναρμονίζεται με την ομορφιά της φύσης και της ψυχής που επιζητά το οξυγόνο της, την ανάσα που προσδοκά και ο χρόνος σίγουρα θα φέρει στον καθένα μας την λύτρωση.

  4. “…ψάξτε να βρείτε μια πατρίδα στην καρδιά μας… I G ”

    A! Iάκωβέ μας! Η καρδιά Είναι μια Πατρίδα που συχνά ταξιδεύουν όσοι την πεθυμούν… κι ας μην είναι πάντοτε “αζαλέα” ή μυγδαλιά… ή βελανιδιά…

    Πολύ καλογραμμένο.

    Πάντα με εκτίμηση και Φιλία,
    Υιώτα
    “Αστοριανή”,
    ΝΥ

  5. Η αίσθηση της τρυφερότητας θροϊζει στς “ακακίες”σου καλέ μου ποιητή, και το χαμόγελο που ψάχνεις…κρυμμένο,θαρρώ, στην αλισάχνη της ψυχής, σ’ένα φιλί που σκιάχτηκε απ’τον ερχομό της Άνοιξης, που’ρθε νωρίς, νωρίς σαν μια γλυκειά πατρίδα στην καρδιά!!
    Ευχαριστώ πολύ για την ποιητική συνομιλία, συρρικνώνει την απόσταση…την κάνει μια κουκίδα, σημείο της στίξης ή συλλαβή,
    ευ!!
    τζένη

  6. Εκεί αρχίζει η Άνοιξη, εδώ φθινοπωριάζει, η ποίηση όμως είναι πάντα κι εκεί κι εδώ και παντού για να μας ενώνει και να μας φέρνει κοντά. Χαρακτηριστικό και το ρεφρέν του τραγουδιού που έχουν γράψει ο αξέχαστος Ηλίας Κατσούλης, σε μουσική του Γιώργου Αρσενίδη και αποδόθηκε με την περίεργη φωνή της Βούλας Σαββίδη:
    “…Θ’αλλάζουν μήνες κι εποχές
    και τις λιακάδες οι βροχές
    θ’ ακολουθάνε,
    κι αν μπαίνουν τ’αστρα σε τροχές
    χωρίς εσένα οι εποχές
    το ίδιο θά ‘ναι…”
    Να’ μαστε πάντα μαζί με αυτούς που αγαπάμε, έστω και από μακριά, και να τους ρωτάμε συχνά: “… μα το χαμόγελο, τι έγινε, παιδιά;
    Άρις

  7. Εγώ τώρα τι μπορώ να πω που θα προσθέσει μια διαφορετική νότα; Τι λέει κανείς για να σηκώσει αυτό το επίπεδο που δημιουργήσατε. Δεν ξέρω αν σηκώνεται παραπάνω. Μάλλον δεν λέει τίποτα. Ούτε στο ” ποτέ δεν είναι πολύ νωρίς για μια άνοιξη” της αγαπητής ποιήτριας και εκπαιδευτικού Ελένης, την “πνευματική αναγέννηση” της κυρίας Ντια, την ” πατρίδα που όλοι ταξιδεύουν όσοι την επιθυμούν της Γιώτας, το “κρυφό χαμόγελο στην αλισάχνη της ψυχής σ’ ένα φιλί που σκιάχτηκε από τον ερχομό της Άνοιξης”, καθώς και την ευχή του φίλου Άρι “νάμαστε πάντα κοντά σ’ αυτούς που αγαπάμε” και του Λάσκαρη με το “αίσθημα πληρότητας και …λεπτή μελαγχολία”.
    Και να σκεφτείτε ότι δεν ήθελα να το αναρτήσω αυτό το ποίημα για 2 βδομάδες. Απλά γιατί δεν ήξερα αν θα είναι αρκετά μεστό.
    Ένα μεγάλο ευχαριστώ… σε όλους σας. Το πνεύμα δεν έχει ούτε αποστάσεις ούτε περιθώρια.

Comments are closed.