Γεννήθηκε μια θλίψη

Share

                                                                                                                 Φώτης  Γαλανόπουλος 

Ο πόνος στο πόδι, είναι η πρώτη του επαφή με την πραγματικότητα. Ενστικτωδώς με  γρήγορες κινήσεις ανασηκώνει το παντελόνι  αλλά δεν βλέπει τίποτα  το ανησυχητικό.

Σηκώνεται με αργές κινήσεις.

Ακριβώς μπροστά του μέσα σε ένα πυκνό σύννεφο καπνού το μικρό αεροπλάνο είναι παραδομένο στις φλόγες, και ο μόνος ήχος που ακούγεται είναι αυτός ο τσιριχτός της φωτιάς που απολαμβάνει το γεύμα της.

Ευτυχώς πρόλαβε να εγκαταλείψει  το τελευταίου τύπου αεροπλάνο  εξοπλισμένο με σύστημα εκτίναξης, στην κυριολεξία τελευταία στιγμή.

Για αυτό και η πρόσκρουση στο έδαφος ήταν αρκετά σφοδρή με αποτέλεσμα να χάσει για δευτερόλεπτα τις αισθήσεις του.

Ο Γερο-ποιητής

Share

Φώτης Γαλανόπουλος

Καθισμένη στο στρογγυλό κούτσουρο που χρησιμοποιεί για καρέκλα, ακουμπισμένο στα λίγα στραβωμένα από την αλμύρα των θυσάνων σανίδια, του κατ επίφαση μπαλκονιού της μικρής ξύλινης παράγκας, η γέρικη μορφή μοιάζει βγαλμένη από παραμύθι.

Με την κάτασπρη μακριά γενειάδα να ανεμίζει σαν μεταξωτό μαντήλι, γύρο από το λαξεμένο από τον χρόνο πρόσωπο του, υπό το ρυθμικό ήχο των κυμάτων και αυτό του μελωδικού σφυρίγματος του ανέμου, ο γέρο ποιητής είναι χαμένος στον ορίζοντα, που φιλοξενεί τον κατακλυσμιαίο πορφυρό ήλιο, της τελευταίας πράξης της μέρας , βυθισμένος σε έναν κόσμο γεμάτο χρώματα και αλήθειες.

Στον κόσμο του.

Βόηθα, Γέρο!

Share

Με το που έβαλε το ψωμί στο στόμα, η γυναίκα απέναντί της άρχισε να κλαίει. Η Άννα πάγωσε. Αν μπορούσε να φτύσει την μπουκιά της και να την ξανακολλήσει στο καρβέλι, θα το ’κανε.

«Μην της δίνεις σημασία» είπε ο άντρας κι αγριοκοίταξε την γυναίκα του.

Το κλάμα της ήταν σαν Φθινοπωρινό ψιλόβροχο, επίμονο κι εκνευριστικό.

«Φεύγεις κι εσύ;» ρώτησε ο άντρας δείχνοντας την βαλίτσα της Άννας.

Η νεαρή κοπέλα έσφιξε μηχανικά την βαλίτσα κάτω απ΄την μασχάλη της κι ένευσε καταφατικά. Δεν της άρεσαν οι πολλές κουβέντες.

«Αυστραλία;» την ξαναρώτησε.

«Γερμανία» αποκρίθηκε εκείνη αποφεύγοντας το βλέμμα του.

«Ποιά πόλη; Έχω κάνει και στην Γερμανία».

Προσπάθησε να θυμηθεί τι έγραφαν τα χαρτιά της. Θες τ’ οτι ήταν μεγάλη λέξη, θες τ’ οτι οι ερωτήσεις του ξένου άντρα την πανικόβαλλαν, δεν μπορούσε να θυμηθεί.

Foretaste

Share

A little further from the light cast by the lamp there begins another world, an unknown world – who has ever gone there? who has every returned from there? – and then there are nights – ah! how many adventures there are dreams, so many that you life becomes insignificant (and hence dangerous) –

Μπονεγκίλα

Share

ΜΠΟΝΕΓΚΙΛΑ (BONEGILLA)

«Ma perche non mi vuoi? Guarda che bello ragazzo che sono! Vieni! Assomogli cosi tanto con la mia mama!»

Ο Άρης σήκωσε το κεφάλι και σε λίγο, όπως το περίμενε, πέρασε από μπροστά του η στρουμπουλή Ιταλίδα μεταφράστρια με μικρά βιαστικά βήματα. Από πίσω της ο νεοφερμένος συμπατριώτης της που την κατεδίωκε εδώ και μια βδομάδα.

«Sposami! Ho intenzioni serie! Dai! Di’ qualcosa!”»

Ο Άρης στερέωσε το πηγούνι του στο περβάζι και χάζεψε την σκηνή. Απ’ τα υπόλοιπα δωμάτια του «μπλόκ» είχαν βγει και τους κοιτούσαν. Όσοι καταλάβαιναν την πολιορκία του νεαρού Ιταλού, γελούσαν πειράζοντάς τον ενώ όσοι δεν καταλάβαιναν, χάζευαν απλώς.

«Την έχει τρελάνει την κοπέλα» είπε διασκεδάζοντας η Ρούλα. Εκείνη την ώρα μπάλωνε μια λευκή φανέλα του άντρα της και το στρατιωτικό κρεβάτι έτριζε με κάθε της κίνηση.

Φώτης Γαλανόπουλος

Share

Ο ζωγράφος Φώτης Γαλανόπουλος, δημιουργεί εντρυφώντας στη διερεύνηση του ασυνείδητου και την απελευθέρωση της φαντασίας που διέπουν την τάση του σουρεαλισμού. Τα έργα του αποτυπώνουν μέσα από πολυσύνθετες εικόνες, την αναλογία της ζωής και του πνεύματος, σ’ αυτό το άπειρο που ο άνθρωπος αποκαλεί σύμπαν, ενώ εκτίθενται ανά τακτά χρονικά διαστήματα στις αίθουσες Τέχνης του κόσμου, από τη Αθήνα και τη Βαρκελώνη, έως την Νέα Υόρκη και την Κύπρο.

Ο ίδιος λέει:

“Εάν μπορούσα να δώσω έναν τίτλο σε όλους μου τους πίνακες θα ήταν <<Στοπ-καρέ ονείρου>> Dream-frame.
Όπως στην ονειρική μας κατάσταση, έχουμε την αίσθηση ότι τα πάντα βρίσκονται εκεί τριγύρω μας, κρυμμένα πίσω από τα γνώριμα φόντα του εαυτού μας , έτσι και οι πίνακές βουτηγμένοι μέσα σε ένα ονειρικό φόντο τον οποίο ο καθένας μας βλέπει τελείως διαφορετικά, κρύβουν τα μυστικά εκείνα, τους γρίφους, και τα σύμβολα που επιβάλει η λογική της εξήγηση ενός ονείρου.

Όνειρο και πραγματικότητα να συνυπάρχουν. Σε μια κατάσταση , στην ίδια διάσταση.
Οι τίτλοι που υπάρχουν σε αρκετούς από αυτούς είναι η προσωπική μου εκδοχή στην λογική τους εξήγηση την οποία μπορείτε να χρησιμοποιήσετε σαν οδηγό ώστε να μπορείτε να δείτε τους υπόλοιπους με τα δικά σας μάτια αυτά του ονείρου… Να μην ξεχνάμε ότι όλοι συμμετέχουμε στο ίδιο όνειρο αυτό που ονομάζουμε Ζωή.”

Απολαύστε έργα του:

Έχουν εκδοθεί δύο ποιητικές συλλογές του Φ. Γαλανόπουλου, μια στην Ινδία από Leadstart Publishing  <<THE GLANCE OF UNIVERSE IN THE  TIME OF OURS>> και στην Ελλάδα από τον εκδοτικό οίκο Ιωλκό <<Επιστολές>>. Το έργο του αποτελεί μια προσπάθεια ένωσης ποίησης με την εικαστική δημιουργία κι εμείς από τη Διασπορική Στοά ευχόμαστε η προσπάθεια αυτή να αποδώσει επιτυχίες στον καλλιτέχνη που μας έδωσε την άδεια να παρουσιάσουμε αυτόν και δείγματα των έργων του με μεγάλη μας χαρά.

Φώτης Γαλανόπουλος

Άπικο (Apiko)

Share

«Τζιφ Τζεφ Σμιθ!» είπε χτυπώντας το χέρι του στην πολυθρόνα.

Οι γειτόνισσες κοιτάχτηκαν με απορία.

   «Μα, όλους τους λένε έτσι, κυρ Παναγιώτη..;» αντέδρασε η κυρά Μαρίτσα που κι αυτή είχε συγγενείς τ’ αντρός της στη Μελβούρνη αλλά τέτοιο πράμα δεν είχε ξανακούσει.

Ο παππούς μου την κοίταξε αυστηρά και το μάτι του έπαιξε. Δεν του άρεσε να τον αμφισβητούν, πολύ περισσότερο όταν επρόκειτο για γυναίκα. Άγγιξε με τ’ ακροδάχτυλα το κίτρινο τζόκεϊ του κι έγειρε το σώμα μπροστά.

«Όλους!» επανέλαβε κοφτά κι αφού κοίταξε ένα γύρο της αμίλητες γυναίκες, συμπλήρωσε πιο ήρεμα: «Βέβαια, εμείς οι ελληνοαυστραλοί έχουμε τα δικά μας ονόματα, διαφορετικά ο καθένας…»