The Spring in my Window

Share

Iakovos Garivaldis

Amongst this emptiness setting a gloom
amid rose thorns and leaves now fallen
a pink and white flower in a bloom
has filled the air with buoyant pollen.

The spring in my window has come
that pledged to reach me every year;
the spring that melts my eyes has sprung,
swabs me spotless to have no fear.

The spring that lets the flowers free
colouring the world around me;
it is a spring that filled the air with scent
exactly where blue and red have found me.

Iakovos Garivaldis
Melbourne

 

8 thoughts on “The Spring in my Window”

  1. Σε βρίσκει η Άνοιξη, σε βρίσκει η ποίηση, καλέ μου ποιητή, σε ροδοπέταλα που ανύποπτα κρυμένα, στην ψυχή, βγαίνουν σε μυρωμένη αλφάβητο στην άκρη των δαχτύλων, ν’αποκριθούν μ’ευλάβεια στην τόση ομορφιά! Μας πρόσφερες την άνοιξη τόσο ποιητικά….μες τη νωχέλια του δικού μας φθινοπώρου….
    Σ’ευχαριστώ πολύ!
    τζ

    1. Αγαπητή Τζένη,
      Εγώ πρέπει να σ’ευχριστώ γιατί είσαι πάντα δω… κοντά σ’ όλες τις εποχές της Διασπορικής. Μα γράψε μας κι εσύ για τη δική σου Άνοιξη, έστω κι αν την γλυκοφαντάζεσαι, ή το Φθινόπωρο που τώρα με δικούς σου το μοιράζεσαι. Ο δε χειμώνας ίσως πιο βαρύς να έρθει στα δικά σου τα λιμέρια… μα πάντα Άνοιξη θα έχεις, να το δεις, στο τέλος κάποιου χρώματος τ’αστέρια.
      Ιάκωβος

  2. Μπράβο Ιάκωβε. Εξαιρετικό το ποίημά σου. Μας έκανες να φανταζόμαστε μιαν Άνοιξη ο καθένας μας, αν και κάθε εποχή, όπως λέει και η Τζένη και ο Μανώλης έχει τις χάρες και τις χαρές της. Και μόνο αυτή η εναλλαγή έχει την τεράστια αξία της. Happines is having something to look forward to.
    “The spring in my window” διακρίνεται ακόμη και τα τεχνικά του στοιχεία, ρυθμό, ρίμα, μέτρο. Άρεσε πολύ και στην Αγγλίδα σύζυγό μου τη Marilyn, που, όπως ξέρεις, διαβάζει πολύ, αλλά και έχει η ίδια κάνει τις λογοτεχνικές μεταφράσεις στην ποιητική μου συλλογή “The maiden of the Isle”. Μου ανέθεσε να σου μεταφέρω τα εύσημα για τον άριστο χειρισμό της ποιητικής αγγλικής γλώσσας.
    Εγώ, όμως καταστρατηγώντας και τα περί “σιωπής” που έγραφα τις προάλλες, δεν θα παραλείψω να επισημάνω και την ωραία έμμετρη απάντησή σου στο εύστοχο σχόλιο της Τζένης Κουφοπούλου. Τι ωραία πράγματα διαβάζουμε στη Διασπορική! Δεν είναι ευλογία αυτό; Στους καιρούς μας!
    Aris Adanis

  3. Νιώθω τόσο όμορφα με όλα αυτά που γράφονται, καλοί μου φίλοι, που φώλιασε κιόλας η άνοιξη στη φθινόπωρη ψυχή μου…και σας την αφιερώνω.
    Θέλω την Άνοιξη…
    Ασπρόμαυρη η συνήθεια του φθινόπωρου
    ν’αδειάζει απ’τις φυλλωσιές τα δέντρα,
    να βάφει αποξένωση την κοίτη του νερού,
    να σουρουπώνει τις καρδιές πρωί-πρωί στις όχθες.
    Σα να πονά το βλέμμα μου, μέσα σε τόσο γκρίζο,
    θέλω να βάψω ηλιόλουστες τις άκρες των δαχτύλων
    και να συρράψω ερωτικές των κρίνων συλλαβές,
    γι’αυτό ξυπνώ την Άνοιξη,
    κάτω απ’της γης το στρώμα
    κι ακούω πολυάριθμες φωνές αγαπησιάρες,
    να τρέχουνε αόρατες στις ρίζες των κορμών
    και να γιομίζουν με ζωή των δέντρων τις αιώρες!

    Είναι πράγματι, ευλογία αυτή η αδιάστατη ποιητική επικοινωνία μας!
    τζ

    1. Η φαντασία πάντα ικανή,
      να κάνει το Χειμώνα καλοκαίρι
      να κάνει το Φθινόπωρο μια Άνοιξη,
      τη νύχτα μέρα μεσημέρι.

      Η φαντασία πάντα ικανή,
      τις αποστάσεις να εκμηδενίζει
      δυο άγνωστους γνωστούς σε μια στιγμή
      ξένους σε εγγενείς βαφτίζει.

      Μα όπως πάει για το καλό
      πολλές φορές σκοντάφτει και δακρύζει
      η μέρα γίνεται σκοτάδι τρομερό
      τη μια ελπίδα σ’ άγχος τη γυρίζει.

      Πάντοτε να θυμώμαστε ζωή
      κανείς μ’ ελπίδες μόνο δεν τη βγάζει
      με μόχθο πάντα βγαίνει το ψωμί
      τα χρώματα της ίριδος μετριάζει.

      Γι’ αυτό και έχουμε πολιτισμό,
      μια λέξη, ένα στίχο, μία σκέψη
      που ποιητές τη ρίχνουν στο κενό
      κι αυτή φυτρώνει πριν ακόμη βρέξει.

  4. …Ιακωβε,

    να ρθω, να μετρήσουμε της ανθοφορίας την …παραγωγή;

    Εδώ, τα φύλλα άρχισαν να “παραβγαίνουν” με τα χρώματα των λουλουδιών… σήμερα, άρχισε και το κρύο…

    Δεν επαναλαμβάνω τις απόψεις των προηγουμένων διότι συμφωνώ κι επαυξάνω!!!

    Να είσαι/είστε πάντα καλά,

    Υιώτα Στρατή, “αστοριανή”, Λ Ι , ΝΥ

  5. Το χρώμα γονιός του πάθους και της ελπίδας. Όμορφα Ιάκωβε!

Comments are closed.