Αντάμωμα

Share

Άντρια Γαριβάλδη

Βρεθήκαμε στην άκρη του πάρκου

εκεί που τα χνάρια των πουλιών ψηλάφιζαν το νωπό χώμα

μετά τη βροχή που κόπασε για λίγα λεπτά.

 

Η ανάσα γρήγορη

ρυθμικά έπαλλε στο στήθος

συνοδεύοντας τον ψίθυρο που έσβηνε στα παγωμένα χείλη.

 

Πίσω απ’ της πόλης τα φώτα π΄άναβαν δειλά

στο φίλημα των νεφών που στεφάνωναν τα γκρίζα κτίρια

μου ’γνεψες να γράψω στο μικρό μπλοκάκι

τις τελευταίες κουβέντες που είχαμε πει σαν προσευχή.

 

Και η βροχή ξανάρχισε το μέτρημα…

 

Να ’ταν τ’ αντάμωμα τάχα τυχαίο

ή ο σκοπός που όριζε ν’ αφουγκραστούμε τις καρδιές

μια τέτοια κρύα μέρα του χειμώνα

που η φύση οσφριζόταν την επιφάνεια των γυμνών χεριών

σαν χάιδευαν τον ρυτιδιασμένο κορμό του γέρικου πλατανιού;

 

Η πόλη ολόσωμη φωτίστηκε

και τα πουλιά κρυφτήκανε στις φυλλωσιές·

ανήσυχη άρχισ’ η βροχή ν’ ακολουθάει τις πατημασιές

ώσπου πια χώρισαν οι δρόμοι μας

κι απλώθηκε στους ώμους μας το χιόνι.

 

Έτσι, χωρίς βιασύνη

ρίξαμε πίσω μια στερνή ματιά

κι εκεί το βήμα χάθηκε…

μέσα στο άγνωστο.

 

Μια μέρα θα γυρίσω, μου ‘χες πει…

© Άντρια Γαριβάλδη

3 thoughts on “Αντάμωμα”

  1. Κάποιες φορές μάς βγαίνει μόνο ένα επίθετο για να εκφράσουμε κάτι που μας αρέσει πολύ.
    Εν προκειμένω: Θεσπέσιο!
    Παρ’ όλα αυτά δεν μπορώ να μην παρατηρήσω ότι αυτοί οι στίχοι, αναθυμίζουν σε όσους τους διαβάσουν, πως ΟΛΟΙ μας, έχουμε διαβεί, ο καθένας το δικό του… πάρκο!
    Άρις

    1. Άρι, χαίρομαι που συμφωνείς στο συμβολισμό του κοινού πάρκου… Σ’ ευχαριστώ!

  2. Σαν μιά πνοή του πάρκου, οι στίχοι σου….
    αγγίγματα και βλέμματα συνθροϊζουν με τις φυλλωσιές κι ο απόηχός τους ερμητικά κλεισμένος στη μνήμη!!
    Στη μνήμη ΟΛΩΝ μας, όπως λέει κι ο Άρις….
    τζ

Leave a Reply