Όντως

Share

Ιάκωβος Γαριβάλδης

Όντως ανταμώσαμε
στην άκρη του φιλήματος του πάρκου όπως λες.

Όντως κρατήσαμε σφιχτά τα χέρια κάποια μέρα,
ενώ ο ήλιος προσπαθούσε να μας βρει
χωμένους κάτω απ’ τα πλατύφυλλα τα δέντρα.

Κι ενώ αφουγκραζόμασταν πουλιά
σου είχα πει να κάνεις «ησυχία», το θυμάσαι;

Κι ενόσω ψηλαφίζαμε στο πράσινο δροσιά
σου είχα πει «μη θορυβείς» αν το θυμάσαι.

Κι αφού μυρίσαμε τις κόκκινες τριανταφυλλιές
σου είχα πει να «μη μιλάς», τι λες θυμάσαι;

Μα συ παραμυθιάζεσαι μ’ αιώνιους πόθους και φανταστικούς
κοιτάς τον ουρανό και ψιθυρίζεις τακτικά
ψάχνοντας των πουλιών τ’ αχνάρια
και αγνοείς ή δεν σ’ ενδιαφέρει ‘γω θαρρώ
πως η δική μας η ζωή έχ’ ημερομηνία λήξης.

Τραβάς κι εμένα από το χέρι ελαφρά,
κι ακολουθώ δίχως αντίρρηση, πιστά
σ’ εκείνο το μοναχικό παγκάκι,
κι αυτό, μου είπες, πως θυμάται τελικά
το πρώτο μας φιλί, χρυσό μου αηδονάκι.

Ιάκωβος Γαριβάλδης
Μελβούρνη

3 thoughts on “Όντως”

  1. Ω! Εδώ ολοκληρώνονται τα συνθροϊσματα του πάρκου, μ’εκείνο το “Αντάμωμα”στο έρημο παγκάκι, που σαν ιππότης μάρτυρας, σωπαίνει…
    Υπέροχη ποιητική συνομιλία..στην “άκρη του πάρκου”, στη μέση μιας σελίδας, κάτω απ’το βλέμμα μας, που σας εύχεται να’ναι πάντα, ποιητική η ζωή σας!!
    τζ

  2. Σας ευχαριστώ Τζένη και Μανώλη,
    Ναι μπορούμε αντάμα να συνδημιουργήσουμε σε μια άκρη αυτού του πάρκου που λέγεται κόσμος, ίσως μ’ ένα άτυπο αντάμωμα…
    Περιμένετε όμως, δεν τελείωσε εκείνη η πράσινη συνάντηση…
    Ιάκωβος

Comments are closed.