(Απο)Μονωτική Συνύπαρξη

Share

Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου

Είκοσι χρόνια σε αγγίζω με τα γυάλινά μου δάχτυλα
Κρύα η έλλειψη αυτή του αίματος
Μένω εικόνα παγωμένη σ΄ένα διάλογο σιωπής

Βίοι παράλληλοι, ανεξερεύνητοι όσο η ανθρώπινη μοίρα
οριοθετούνται εν τέλει απ΄το αναπόδραστο
Και το παράθυρο ανάμεσά μας αποξηραμένη άνοιξη
που δεν ανθίζει καλημέρες και ευχές

Για τούτο κι έμεινε ο καθένας στο μουντό καιρό του
πίνοντας πότε αργά πότε γοργά τις βρόχινές του μέρες
σηκώνοντας φουρτούνες κι αδιέξοδες ροές
Ποτάμια ήμασταν, ποτέ δεν συναντήθηκαν
μα άκουγε το ένα τη βουή του άλλου και πνιγότανε

Το ξέραμε, το γράψαμε μια μέρα στη σκιά του βλέμματός μας
Αν φώναζα τ΄όνομά σου, θα μου απαντούσες σαν ηχώ
Αν το δικό μου έκραζες, θα αντιδρούσα σαν συν-ενοχή
Μα τώρα είναι αργά για τη στιχομυθία του Ανθρώπου
Ούτε ένα ψίθυρο δε μας χαρίζει πλέον το αναπάντεχο
Εσύ μες στο μυστήριο του σύμπαντος κι εγώ πια τόσο χαμηλά
να σκάβω επίμονα το χώμα με τα μάτια και τίποτα να μη φυτεύω

Λοιπόν, είκοσι χρόνια δέντρα δεν καρπίσαμε
Γι΄αυτό και τρώγαμε ο καθένας παξιμάδι τη ζωή του
Νηστεύαμε χωρίς μετάνοια, νερό και πίκρα κοινωνούσαμε
Είκοσι χρόνια, λέω, σε ταξίδια δίχως συναντήσεις ,μοναχικοί μόνο σταθμοί
Όσο να καπνίσει η ζωή ακόμα ένα φύλλο και να το ρίξει λίπασμα στη Λήθη
Και τώρα μονάχα η απουσία προσκαλεί
Το δικό σου πέρασμα στη θάλασσα με έσυρε στη σκέψη ναυαγό
Μα τι αλήθεια προλαβαίνω;
Πόσο προφταίνω ακόμα με τα δυο μάτια μου κουπιά σπασμένα;
Κι ένα στερνό μας πέλαγο
πώς μάζεψε στην έρημο κι έχει απομείνει δάκρυ;

΄Επαινος στον 33ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό
της Πανελλήνιας ΄Ενωσης Λογοτεχνών
Φεβρουάριος 2015

4 thoughts on “(Απο)Μονωτική Συνύπαρξη”

  1. Υπέροχο το ποίημα σου, Ελένη, “αναπάντεχο”, ήρθε στο βλέμμα, στην ψυχή μας, μες απ’τα “γυάλινα” σήματα της τεχνολογίας,να τσακίσει την “(απο)μόνωση”, να’βγει πέρα στη χώρα του ήλιου, στη συνάντηση της ποίησης με τον ενδότερο εαυτό μας!!
    Σ’ευχαριστώ…
    τζ

  2. Ευχαριστώ πάρα πολύ για το τόσο όμορφο σχόλιο. Το ποίημα γράφτηκε για να τονίσει πως Σήμερα και όχι Αύριο είναι η στιγμή να συναντήσουμε τον άνθρωπο δίπλα μας…

  3. Αγαπητή Ελένη, θα ήθελα να σας συγχαρώ για το καλογραμμένο ποίημά σας. Ο χειρισμός σας της περιγραφής, της, ή μιας συγκεκριμένης σχέσης, παίρνει οικουμενικές και πολύσχημες διαστάσεις, απόδειξη της ωριμότητας της στιχουργού -που είστε εσείς. Παρά την απαισιοδοξία του και την μελαγχολική διάσταση στην οποία έχει εγκαθιδρυθεί τελικά δίνει μία ενδιαφέρουσα συνολική εικόνα που θα μπορούσε να εκφραστεί στον καμβά ενός καλλιτέχνη με πολλές διαφορετικές εικόνες τελικά, ή να προβληθεί στο πανί του κινηματογράφου, ως η θλιβερή σχέση δύο ανθρώπων. Κλασσική η περίπτωση, άψογη η περιγραφή. Να είστε καλά.

    1. Σ΄ευχαριστώ πάρα πολύ. Το σχόλιό σου με τιμά ιδιαίτερα και δίνει καινούριες προεκτάσεις στη δική μου σκέψη. Σ΄ευχαριστώ γενικότερα για την παρουσία σου στη Διασπορική, την πνευματική σου κατάθεση, τη λογοτεχνική σου διαδρομή και τη γενναιόδωρη διάθεσή σου να μοιραστείς μαζί μας λογισμό και συναίσθημα.

Comments are closed.