Μία μάσκα, Ένα κενό

Share

2. Μία μάσκα, Ένα κενό
Η μάσκα ανήκει στον τραγωδό!

© Πιπίνα Δ. Έλλη (Elles)

Στο πανάρχαιο
και πρώτο θέατρο
του Δωδωναίου Διός
οι μαντείες σχετίζονται
με το ανέμισμα των φύλλων
της φηγού!
Και ο τραγωδός λαλεί
στη γλώσσα των πουλιών
που αέναα
με την πτήση τους
της γης τη φλούδα
ματιάζουνε από ψηλά!
Η μάσκα του στοχεύει
στην ένταση του κενού
που δημιουργείται πίσω της
και ανήκει σε αυτόν
στον ‘υποκριτή’
στον τραγωδό.
Ας προσευχηθεί
ετούτος κι εμείς
συνοδοιπόροι του:
«Βοήθησε, Αστραπόβροντα
ν’ αναδυθούμε από τα στενά
και σαν τον Λιοντοφορεμένο
τις όχεντρες να καταβάλουμε
να τις καταποντίσουμε
στου Άδη τα κελιά.

Το κώνειο δεν το γεύονται
οι ένοχοι
παρά οι αιθεροβάμονες
οι ακόλουθοι των ονείρων
και των υψηλών εννοιών!

Σήμερα με ξύπνησε
ο πόνος σου
βαρύς στο νου
και στην ψυχή
κι είμαι μακριά σου
σε άλλη γης!
Άκουσέ με,
καταθέτω πλέρια την αλήθεια:
δεν έχουμε καλούδια εμείς
έτσι, όπως νομίζεις
ούτε δυνάμεις τρανταχτές
όπου αποβλέπεις, μια ζωή.
Όπως εσείς, έτσι κι εμείς
παλεύουμε, κοπιάζουμε…
φροντίζουμε φιλόπονα
για το κάλεσμα των μουσών
βοήθειά μας
στο πλέξιμο των στίχων
για τη δική σου έγνοια
και τη δική μου
να τους φορέσεις
να τους φορέσουμε
πουκάμισο παρηγοριάς
για να δώσει
ν’ ανθίσει το κουράγιο
ν’ αντρειωθεί η δύναμη!
Ο τραγωδός μπορεί
χωρίς τη μάσκα υποκρισίας
αγκαλιασμένος τον προφήτη
και τον μάντη
του Δωδωναίου Δία
στο ψιθύρισμα των φύλλων
της φηγού…
Αυτός, εκείνος κι εμείς
όλοι μαζί, αντάμα
θ’ απεμπολήσουμε
τον δαίμονα
και θα χαράξουμε
σε Δωδωναίο ασπρόλιθο
στίχους του αγαθού
που ξέρουν
να γεννοβολούν καημούς.
για της αλήθειας, το μεράκι.

Μη γεμίζετε το χώρο μου
μ’ ανεπιθύμητες επισκέψεις
με ανόσιες σκέψεις!
Μήτε να ξεχνάτε
το παρελθόν μας
ή τον αλλοτινό μας βίο.
Μ’ όλο που δε γεννήθηκα εχτές
των βαρβάρων τα κύμβαλα
στη Δύση, στην Ανατολή
στο Νότο, στο Βορρά
θα πληγώσουν την αλήθεια
θα αλλοιώσουν την ιστορία…

Για το μέγεθος
ετούτου του εγκλήματος
του ψεύδους, που πληγώνει
ή της κλεψιάς που φονεύει
καταλογίζω τα πολλά
στους απογόνους
που στων αιώνων
το πέρασμα
μιμήθηκαν τη λαλιά
και τα χούγια
των βαρβάρων
κι έπαψαν έτσι να λαλούν
για την αλήθεια,
στ’ αγγόνια στα δισέγγονα…

Τους πολίτες του σήμερα
ο χρόνος… τους χαλάει.
Τα μνημόσυνα,
που τόσο τα φοβάστε
δεν είναι μεμπτά.
Κάθε λαός
μα πιότερο εσείς
χρεωθήκατε το βάρος
της βαθιάς ιστορίας σας
της καταγωγής σας
της εξέλιξής σας
στους αιώνες…
Ποια είναι η θέση σας
στην υφήλιο του σήμερα;
Ποιοι ευθύνονται
για τα προβλήματά σας!

Δεν ήσασταν εσείς
που καλέσατε
τους «Πέρσες»
που προσφέρατε
«χώμα και νερό»
στις μεγάλες δυνάμεις;
Εσείς, και μόνο εσείς!
Διαγράψατε
από τη μνήμη σας
τη φράση των γενναίων:
«Μολών… Λαβέ»!

__________________________________

Μία επαξήγηση στο ποίημα:

  1. Μία μάσκα, Ένα κενό
    Η μάσκα ανήκει στον τραγωδό!

Από την Ποιητική Συλλογή με τον γενικό τίτλο:
“Μία μάσκα, Ένα κενό”
Σύδνεϋ, 2012

Η τραγική καθημερινότητα των τελευταίων χρόνων στην Ελλάδα μας, έχει δημιουργήσει ένα είδος ψυχολογικού κατεστημένου και γενικά μια μόνιμα αθεράπευτη ανησυχία, εμάς τους Έλληνες του εξωτερικού και δη τους ποιητές, λογοτέχνες, καλλιτέχνες κτλ. Έστειλα λοιπόν αυτό το ποίημα ανάμεσα στα τόσα σχετικά που έγραψα στις διάφορες ποιητικές συλλογές μου… και δεύτερο στη σειρά (το πρώτο ήταν: Η Γης μου του Ανέλπιδου) για το πολύ φιλόξενο Diasporic Literature Spot!

2 thoughts on “Μία μάσκα, Ένα κενό”

  1. Θερμά συγχαρητήρια και ευχαριστίες. Είχα ξαναγράψει πρόσφατα, ότι σε τακτά χρονικά διαστήματα, αλλά ειδικά σε κρίσιμες Εθνικές καταστάσεις θα έπρεπε στην Βουλή των Ελλήνων να υπήρχε μια υποχρεωτική, για την ολομέλεια, ημερίδα ποίησης και να διαβάζονται στίχοι-και μάλιστα γραμμένοι από σημερινούς ερασιτέχνες ποιητές- και ποιήματα όπως αυτά. Αυτή η πρωτοτυπία θα έδειχνε σε όλον τον κόσμο τη διαφορά και σίγουρα όχι μόνο θα βοήθαγε στις διαπραγματεύσεις, αλλά θα έδινε λύσεις.
    Οι υπερβολές του νεόκοπου βουλευτή Ζουράρι όχι μόνο δεν αρκούν, αλλά αγγίζοντας και το επίπεδο υποκριτικών αερολογιών, προκαλούν, αν μήτι άλλο, θυμηδία και σαρκαστικά σχόλια.
    Άρις

  2. Κύριε Adanis, σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια. Θα ήταν ευχής έργο να πραγματοποιούνταν αυτό το οποίο έχετε ήδη προτείνει γραπτώς, και κυρίως καθώς η γενική ανησυχία οξύνει τα συναισθήματα ανησυχίας, δυστυχίας και απελπισίας, όχι μόνον σε εκείνους που ζούνε στην ελληνική επικράτεια το σημερινό (και μάλλον μακροχρόνιο) ελληνικό δράμα, αλλά παραπλήσια και σε εμάς τους απόδημους, αν και με μία διαφορετική πιθανόν,
    αλλά ειλικρινή ένταση ανησυχίας και πόνου, για τα ολοφάνερα προβλήματα που επί μακρόν ταλανίζουν την πατρίδα μας. Δυστυχώς από κοινού λαός και εξουσία, εξακολουθούν να υποστηρίζουν λάθος συνταγές, από τις οποίες μόνο ληθαργικά και ανούσια λάθη γεννιούνται για να διαιωνίζουν τα γνωστά προβλήματα, τις γνωστές συνέπειες. Η ιστορία κ. Αδάνη είναι ένα υπέροχο εργαλείο μνήμης και εκείνοι που το κατέχουν μπορούν να κατανοήσουν την κατιούσα ροή των πραγμάτων στην Ελλάδα μας. Είθε να αλλάξει το ελληνικό κατεστημένο όσο στο δυνατόν γρηγορότερα για να δούμε όλοι τον ήλιο της νοημοσύνης να ανατέλλει στη γη των πατέρων μας.

Comments are closed.