Month: May 2015

Diasporic Identities – Dionysia Mousoura-Tsoukala

Share

The current bibliography on Greek literature makes little or no reference to identity, with the exception of a few works such as the literary contribution of Professor Kanarakis, titled “Όψεις της Λογοτεχνίας των Ελλήνων της Αυστραλίας και Νέας Ζηλανδίας [Aspects of the Literature of Greeks in Australia and New Zealand]”(Kanarakis 2003). Although the Greek literature in Australia written in the first half of the twentieth century was predominately that of male writers, the female voice emerged dynamically in the second half of the century, making the female voice very distinct (Georgoudakis 2002; Nickas 1992). Thus, the Greek female writers in Australia appeared in the post-war era, during the Greek mass migration, with Vasso Kalamaras being the first, followed by Dina Amanatides and many more.

Πού ήσουν…

Share

Πού ήσουν τις ημέρες που μ’ έπνιγε το δίκιο;
Πού ήσουν όταν χρειάσθηκα την αλήθεια σου
για να οχυρωθώ πίσω απ’ αυτήν;
Μάταια περίμενα
–δίχως την ανάγκη να φτιάχνω άτολμα ψέματα–
απάντηση στα αναπάντητα μηνύματά μου…
Μόνο για να κρύψω την αφέλεια της άσκοπης επιμονής μου…
Αλήθεια, πού ήσουν;

Διέξοδος η σιωπή…

Share

Χίλιες φορές λυπήθηκα κι άλλες τόσες μετάνιωσα, για… όσα είπα.
Για όσα κράτησα τη σιωπή μου, πιστέψτε με, δεν μετάνιωσα…
Ποτέ!
Γι’ αυτό μερικές φορές δίνω σπρωξιά στο λόγο…

*
Μια φράση σου ξέφυγε, τότε… κι ήταν:
«Βάλε φραγή, στους ανεπιθύμητους εισβολείς.
Απενεργοποίησε τα συναισθήματα»…

Και δυο και τρεις…

Share

Έναν καϋμό και δυο καϋμούς και τρεις και δέκα στεναγμούς
μετρά επίμονα ο Ρωμιός, κάτω από γέρο πλάτανο.
Στης γειτονιάς τον καφενέ, μαζεύονται δύο μαζί,
γίνονται εφτά και δεκατρείς να συζητήσουνε πλατειά.
Όπως κι εχτές, πάλι ξανά να στοχαστούνε τα παλιά,
για να μετρήσουν τους καϋμούς, τους χίλιους αναστεναγμούς:
Πόσοι πολέμοι πέρασαν, τι δυστυχιά μαστίγωσε της γης
και δυο και τρεις και δεκατρείς, τι συμφορές μακροσκελείς,
πάνω από χίλιες δυο φορές, βασάνισαν τη χώρα!..
Το μπεγλεράκι σύντροφος στους πόνους και στα ντέρτια…

Κάποια στιγμή

Share

μια χαραμάδα θα προσπαθήσει
να γεμίσει με φως
στη χαλκομανία φαίνεται
πως έβγαλε σπίθες
ένα αγκάθι καρφωμένο στο κρίνο
στην πόλη έλειψαν οι γέφυρες
και τη νύχτα γυρίζουν
νυσταγμένες από κάματο
κτίζουν και βάφουν

Τα «θα» των υποσχέσεων και τα «όταν» της νοσταλγίας…

Share

Ώρες ώρες αισθάνομαι να περιδιαβαίνω σε διαστάσεις γνώριμες αναζητώντας στο παρελθόν το μέλλον και… στο παρόν το παρελθόν! Όλα τούτα δω που μου συμβαίνουν εγώ τα λέω «φτερουγίσματα της ψυχής μου». Όταν αναγκάζεται κανείς να υπομένει τον αφόρητο ρεαλισμό τούτης της καταθλιπτικής καθημερινότητας, που ολοένα και πιο πολύ μας βουλιάζει σε μια παράξενη σιωπή, εγώ δεν έχω την πολυτέλεια άλλης επιλογής από το ν’ αρχίσω να σκέφτομαι, να θυμάμαι, να αναπολώ και να νοσταλγώ στιγμές που έζησα, ανθρώπους, πράγματα, καταστάσεις και γεγονότα αλλά και λεπτομέρειες που μπορεί να ήταν ασήμαντες μεν, αλλά ανεκτίμητες.

Η Δύση σημάδευε

Share

Η Δύση σημάδευε ανέκαθεν
το άλλο άκρο.
Μία λέξη το ορίζει
και μία λέξη το γκρεμίζει…
Και η Ανατολή δεν μού ΄λεγε πολλά…
Δε βλέπει, νιώθει μόνο,
καθώς σβήνει
στο στρογγύλεμα
της σφαίρας.