Της Αγίας Μάννας

Share

(Έτσι απλά)

Γιωργάκη, μη ξεχάσεις ότι σήμερα
γιορτάζει η μάννα σου.
Να πας και να της δώσεις ένα φιλί.
Δεν θέλει τίποτα άλλο.
Ξέρω που σου λέω.
Γιωργάκη, πες της πως την αγαπάς
σήμερα που γιορτάζει.
Θα καταλάβει εκείνη πως την αγαπάς
όλες τις μέρες, δίχως άλλο.
Ξέρω που σου λέω.
Γιωργάκη η μόνη ανιδιοτελής αγάπη
είναι της μάννας σου.
Μετά ακολουθούνε οι άλλες.
Σήμερα γιορτάζει η αγία υπομονή.
Ξέρω που σου λέω.
Γιωργάκη, η μάννα σου, μη το ξεχνάς,
νιώθει τη χαρά της προσφοράς,
χωρίς να περιμένει και ν’ αποζητάει
ανταπόδοση από σένα.
Ξέρω που σου λέω.
Γιωργάκη, η μόνη ιδιοτέλεια
στη ζωή της μάννας σου
οφείλεται στην εξυπνάδα της
και στη γνώση μιας Αλήθειας.
Ξέρω που σου λέω.
Η μάννα σου, Γιωργάκη, γνωρίζει
ότι η χαρά της προσφοράς
διαρκεί και διαρκεί, ενώ η χαρά
αποδοχής κρατάει μια στιγμή μονάχα.
Ξέρω που σου λέω.
Γι αυτό, Γιωργάκη, η μάννα σου
απολαμβάνει μόνο να σου δίνει.
Κοίτα τα μάτια της σαν σε κοιτά.
Ένα φιλί μονάχα θέλει, που γιορτάζει.
Ας τα ήξερα κι εγώ πιο πριν, όσα σου λέω…[]

Άρις Αντάνης

agies_manes3Σημείωση 1: Το εξώφυλλο είναι από του βιβλίο
του Γιάννη Σουλιώτη «Οι άγιες Μάνες»., το οποίο
συνιστώ από καρδιάς. ( Εκδόσεις «Επτάλοφος»)
Σημείωση 2: Τη λέξη «μάννα», βασίζω
στην ορθογραφία Μπαμπινιώτη, που χρησιμοποιώ
πάντα για προσωπικούς λόγους ομοιομορφίας.

8 thoughts on “Της Αγίας Μάννας”

  1. Άρι, είναι πολύ τρυφερό να γράφουν οι άντρες τόσο ιδιαίτερα ποιήματα για τη Μάννα! Μου ενισχύουν την πεποίθηση πως παραμένουν πάντα παιδιά, αθώα, τρυφερά παιδιά…μ’ένα λουλούδι για ευχή, στο βλέμμα!
    Τζένη

  2. Τζένη, σήμερα μελέτησα το τραγούδι του Αττίκ – κατά κόσμον Κλέωνα Τριανταφύλλου- με τίτλο “Χωρίς φιλί”. Και παρά το ότι μου αρέσει πολύ αυτό το ερωτικό τραγούδι και μάλιστα όταν αποδίδεται χορωδιακά, σήμερα, λόγω και της γιορτής της μάννας, σκέφτηκα πως αν ο Αττίκ, είχε βάλει ως τίτλο στο τραγούδι του, “Ποτέ χωρίς φιλί”, ίσως να μην είχε βάλει ο ίδιος τέρμα και στη ζωή του. Πιστεύω ότι η ευλογία τής μάννας κι η ευχή της μάς κρατούν όλους σε δράση, να πολεμάμε τις αντιξοότητες, σαν να οφείλουμε την αισιοδοξία μας, εκτός των άλλων, και στη δική της χάρη και ανάμνηση.
    Σε ευχαριστώ για το ωραίο σου σχόλιο, αλλά και για το σχόλιό σου στους υπέροχους στίχους της Πιπίνας, με το οποίο συμφωνώ 100%. Ναι, η γη γυρίζει χάρη στις μαννάδες.
    Άρις

  3. Aγαπητέ Άρη, η αλήθεια των στίχων σου είναι μία αέναα υπογραμμισμένη πραγματικότητα, μία καθημερινότητα στην αιωνιότητά της, σε σχέση με την μητέρα και τον αυθόρμητο τρόπο με τον οποίο επικοινωνεί την ανιδιοτελή αγάπη της, προς τα παιδιά της. Με συγκινήσατε εσύ και η Τζένη, με την επίσης αυθόρμητη θα έλεγα τρυφερότητα του ανθρώπου που αγαπά και μνημονεύει τη μητέρα του όσο ζει. Οι εμπειρίες σας, σας εμπνέουν ώστε να διατυπώνετε με τον λυρισμό και με την απλότητα του ανθρώπου που αισθάνεται το χρέος του στη μητέρα του, και υπογραμμίζει ταυτόχρονα το χρέος όλων μας προς αυτήν. Δεν μπορώ να ξεχάσω το ξένο παραμύθι του άσπλαχνυ γιου, που έχοντας βγάλει την καρδιά της μάννας του για το χατίρι της μάγισσας που είχε αγαπήσει, σε μια στιγμή που σκοντάφτει, η μητρική καρδιά σκυρτά από την αγωνία και τον ρωτά ‘χτύπησες παιδί μου;’ Φοβερά τα δείγματα της ατέρμονης αγάπης της και της κατανόησής της προς τα παιδιά της…. Και του χρόνου να είμαστε καλά για να γιορτάσουμε και πάλι στη χάρη της!

  4. Αγαπητέ ΄Αρι, η τρυφερότητα της ψυχής σου ντύνει όλες τις λέξεις, όλες τις σκέψεις σου. Με αφορμή αυτό το ποίημά σου, θέλω να εκφράσω τις πολύ μεγάλες ευχαριστίες μου για τη μουσική επένδυση και την απαγγελία σου στην ποιητική μου σύνθεση ” Διμερής Συμφωνία”, την οποία, λόγω προβλήματος στον Υπολογιστή, σήμερα άκουσα και…συγκινήθηκα. Είναι τόσο υποβλητικό το όλο σύνολο και τόσο βαθιά και ζεστή η φωνή σου. Τιμή μου το όλο έργο σου και σ΄ευχαριστώ από καρδιάς! Να΄σαι καλά και πάντα να μας συγκινείς με την ευαισθησία σου.

  5. Θα απαντήσω με ένα χάι-κου που… “σκάρωσα” από ένα e-mail που μου έστειλε εδώ και καιρό η Ευαγγελία Πεχλιβανίδου. Είναι τόσο απλό που ειλικρινά εντυπωσιάστηκα, γιατί κι εγώ ψάχνω πολλές φορές να εμβαθύνω στην πολυπλοκότητα, ενώ 17 συλλαβές μπορεί να λεν “τα πάντα…όλα”:
    Τι ευλογία
    όταν ένας άνθρωπος
    είναι Άνθρωπος!
    Εν προκειμένω ταιριάζει γάντι με αυτά που θέλω να πω για τα σχόλια των αγαπητών μου… υμών.
    Άρις

    1. Νάτο το λακωνικό σου Άρι.
      Λακωνικότατο κι ωραίο!

  6. Άρι, αφού διάβασα το ποίημά σου ξανά και ξανά, τώρα το διάβασα και πάλι. Κάθε φορά κάτι έμενε πίσω, τώρα βλέπω την αληθινή του αξία και τα αμέτρητα μηνύματα που περικλείνει. Ένας μονόλογος, μια συμβουλή διαρκείας, μια υπενθύμιση, μια νοσταλγία για την παιδική ηλικία, ένα δίλημα, κάποια επιθυμία να είχαμε πριν χρόνια εκφράσει τα όσα τώρα γνωρίζουμε προς την μάννα… Το σενάριο ξετυλίγεται με τρόπο ευθύ και επιτακτικό, επιτυγχάνοντας να πείσει τον αναγνώστη να σεβαστεί τις ορμήνειες του ποιητή και τέλος να συμφωνήσει μαζί του. Έχω να το διαβάσω ακόμα μερικές φορές…

  7. Άντρια, κι εσύ και ο Ιάκωβος μάς δίνετε κουράγιο να συνεχίζουμε την μέσα από κάποιους στίχους επικοινωνία μας με τους συνανθρώπους μας. Εσείς βοηθάτε, αυτή η επικοινωνία, να παίρνει διαστάσεις και προεκτάσεις που ξεπερνούν τα στενά όρια των γνωριμιών μας, επιβεβαιώβοντας έτσι ότι οι αιώνιες αξίες της αγάπης, της καλοσύνης, της αλληλεγγύης δεν έχουν όρια.
    1000 ευχαριστώ.
    Άρις

Comments are closed.