Η… Ρομαντική Σημασία της Λεπτομέρειας

Share

(Από ένα ποίημα του Άγγλου ποιητή William Blake
με τίτλο : Auguries of Innocence)

α 1
Κρατάω τον κόσμο ολόκληρο
σ’ ένα κόκκο που ξεχώρισα,
μέσα από την άμμο
και ανασαίνω τον παράδεισο
σ’ ένα μικρό αγριολούλουδο,
που φύτρωσε εδώ χάμω.
α 2 α
Κρύβω μες την παλάμη μου
την απεραντοσύνη
και σε δυο στιγμές μαζί σου
την αιωνιότητα,
α 2 β
νιώθω ανείπωτη αίσθηση
χαρά κι ευγνωμοσύνη
να με ξυπνάει σαν όνειρο,
απ’ την ασημαντότητα.
β 1
Σφαλίζω όλα τα’ ακούσματα
σε μια νότα που έψαλα
με την ψυχή μου πλέρια,
κι αναβαπτίζω τα αισθήματα
με το δικό σου όνομα,
που έγραψα με αστέρια.
β 2 α
Σφιχταγκαλιάζω ολόκληρη
την απεραντοσύνη
και στη ζεστή ματιά σου
βλέπω την ανθρωπότητα,

β 2 β
να πλημυρίζει από έρωτα,
αγάπη, καλοσύνη
και να αφανίζει απ ‘ τη ζωή
την κάθε αντιπαλότητα. []

Άρις Αντάνης

6 thoughts on “Η… Ρομαντική Σημασία της Λεπτομέρειας”

  1. Η έμπνευσή σου
    προβάλλει θαρρετά…
    μόνο…
    της λείπει ένα α

  2. Υπέροχο! Μπράβο Άρι….μας θυμίζεις οτι μπορούμε “ν’ανασαίνουμε τον παράδεισο “στην καθε τρυφερή λεπτομέρεια της ζωής!
    Τζενη

  3. Καλημέρα και καλό μήνα σε όλους τους λογοτέχνες της Διασπορικής.
    Γιώτα, ο Μάης είναι ένας ξεχωριστός μήνας για τους Έλληνες.
    Τζένη, σε ευχαριστώ που πάντα μας επαινείς και μας δίνεις κουράγιο.
    Ιάκωβε, για μια ακόμα φορά, ομορφαίνεις τις συμμετοχές μας με τις γραφιστικές σου εμπνεύσεις και τους προσδίδεις χρώμα ζωντάνια.
    Στο τελευταίο βιβλιαράκι μου με χαί-κου για τους μήνες του χρόνου, στο μήνα Μάη, οι 17 συλλαβές λένε:
    Σαν απεργία
    του πνεύματος, Αγία
    Πρωτομαγεία.
    Γιατί ενώ όλοι απεργούν όποτε θέλουν, οι άνθρωποι του πνεύματος -εκείνο το 5% κάθε λαού- είναι πάντα στις επάλξεις, επειδή γνωρίζουν πως, αν απεργούσαν, αυτό θα σήμαινε και το τέλος, το οριστικό και το αμετάκλητο.
    Νομίζω ότι κάθε Πρωτομαγιά μπορεί συμβολικά να κατεβαίνει σε προειδοποιητική απεργία αυτό το 5% των ανθρώπων του πνεύματος.
    Μια μέρα το χρόνο, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει.
    (Άρις)

  4. Δέσποινά μου, δεν μου λείπει μόνο ένα “α”. Συγκεκριμένα ένα “α”, εκ παραδρομής, ίσως περισσεύει κιόλας.
    Εμένα, καλή μου ποιήτρια- για να χρησιμοποιήσω την προσφιλή έκφραση της άλλης καλής μου ποιήτριας, της Τζένης Κουφοπούλου- μου λείπει ολόκληρο το… αλφάβητο!
    Αλλά, λένε ότι όποιος γνωρίζει το πρόβλημά του, έχει ήδη λύσει το μισό.
    Τι μένει λοιπόν; Το άλλο μισό. Piece of cake!
    Θα το έχω λύσει πολύ πριν συμφωνήσουν οι νεόκοποι κυβερνήτες της χώρας μας, με το περίφημο… “Brussels sprout”! Δηλαδή πιο σύντομα από 50 χρόνια!
    Σε ευχαριστώ θερμά για το σχόλιό σου.
    Ο φίλος σου
    Άρις

  5. Στεκόσουν εκεί· σε μια στροφή
    αχνή μολυβιά στο σύθαμπο
    λουσμένη ρόδινα κοχύλια
    -νωπές κηλίδες θύμησης-.

    Όμορφη μέσα στους ατμούς του ονείρου
    και να σ’ έχει ο χρόνος δικαιώσει.

    Στα χαρακώματα του νου
    σπάω της μνήμης ρόδι.

    Οι παλιές μας στιγμές
    χάντρες στο λαιμό της ανάμνησης.
    Η ανάσα μου
    γιασεμί-σάλι
    στη γυμνή σάρκα σου.

    Από κείνη την πρώτη νύχτα
    κάθε βράδυ
    και πιο κοντά
    μα δεν μπορώ να σε αγγίξω
    –διάφανη και συνάμα ορατή.
    Γύψινη μάσκα, νεκρική
    χλομή κι ανέκφραστη.

    Ξάφνου, δεν είσαι κει
    στο ρυάκι της πεθυμιάς·
    χάνεσαι όπως ήρθες
    άπιαστο όνειρο
    νοσταλγία
    στο ψηλό ικρίωμα «του άγνωστου».

    Μα θα σε βρω, όπου κι αν πας
    τρέχοντας ξέφρενα με τ’ άλογα του νου
    σαλαγώντας τ’ όνειρο με τα γκέμια της χρείας
    και τα σπιρούνια του «σ’ έχω ανάγκη».

    Να, τώρα
    πάνω στη φλούδα του ονείρου
    ντυμένη το χιτώνα της λησμονιάς
    αντίγραφο της λήθης
    εκμαγείο μακρινής ανάμνησης·
    γυάλινη, σχεδόν ανύπαρκτη
    έτοιμη να δραπετεύσεις.

    Παλιά, ξεθωριασμένη ζωγραφιά
    μορφή στα χρώματα της σέπιας
    λες πένθιμων ψυχών στα ρυάκια της θλίψης.

    Κι εγώ να περιμένω μάταια
    κι έξω να βλέπω την αλήθεια. […]

    Όνειρο, ποιητική σύνθεση, Εκδόσεις Γαβριηλίδης
    (απόσπασμα)

Comments are closed.