Μάης…

Share

 Ιάκωβος Γαριβάλδης

Έτσι όπως έφτασε από μακριά
γυμνός,
εμείς τον περιμέναμε Δευτέρα.
Σαν άσβολος και βιαστικός
νωρίς στον κάμπο βρέθηκε
τα χέρια μας κρατώντας την ημέρα…

Τις μαργαρίτες μας χρωστά του
πρωινού
που κοκκινίζουν σαν ξαπλώνονται στους κήπους,
το πράσινο ποτέ του δεν κοιτά,
το παρελθόν πια δεν αλλάζει, ξέρει
και χρωματίζει στη συνέχεια τους κάμπους.

Έχασε λουλουδένιο το στεφάνι
φέτος
που έμελλε ο ίδιος να φορά
με την Πρωτομαγιά,
άνθη μυρίζει και θωρεί
γεμάτες τις φαρέτρες μοναξιά.

Τις λαμπερές τις θύμησες
κερνά,
σοδειά των τρυφερών μας χρόνων
που πάντα προμηνύουν θέρος
και ξανά, περνάμε κείνα τα παλιά
αποσπασμένοι των ενδόξων μας προγόνων.

Σκύβει να κόψει έναν ανθό
ωχρός
μα ο χειμώνας είναι μακριά,
το καλοκαίρι πάλι προμηνύει
κάψα και έρωτα γεμάτο στην ηλιά
ενώ αυτός μια ανοιξιάτικη δροσιά…

Ξαπλώστε σεις, βλέπω εγώ, κι ανέμελα να
ψάξτε
μες στις πλαγιές το δείλι το νωπό,
στο χαμομήλι ελεύθερα καθίστε
και ξεχαστείτε μες στα χωρατά
τα πάθη κάντε της ζωής ανθό.

Σαν σήμερα προέβαλε
τερπνή
μια διαυγής απλότητας αχτίδα
σαν σήμερα δικάστηκε η σιγή
πού ‘φερε χρόνια τα λυπητερά
κι ολόλαμπρη γενήθηκ’ η ελπίδα…

Ιάκωβος Γαριβάλδης


κι εδώ η σύνθεση του φίλου μας Άρι

 

4 thoughts on “Μάης…”

  1. Πρώτη του Μάη
    και μας ξύπνησες
    θες από ύπνο ή λήθαργο
    θες από καθημερινότητα…
    Ένα ευχαριστώ
    για το πρωινό δωράκι σου!

  2. Kρατάω τη μέθη του Μαγιού, που μου’φερε το ποίημά σου Ιάκωβε,”στο χαμομήλι ελεύθερα να κάτσω να ξεχαστώ”, ν’απαρνηθώ τις γκρίζες σκέψεις και ν’αφεθώ στου Μάη την “ηλιά”!
    Όμορφοι στίχοι εαρινοί με του Μαγιού την εωδιά μα και του Άρι η μουσική, εξαίσια συνοδεία ονειρική!
    (ΥΓ παρ’ότι δεν μου ανοίγει, την γνωρίζω καλά και την ακούω συχνά!) Πολλές ευχές σε όλη την καλλιτεχνική μας συντροφιά για έναν όμορφο Μάη!!!
    τζένη

  3. Το Μαγιάτικο ποίημά σου έχει ιδιαίτερη αξία, Ιάκωβε, γιατί είναι φτειαγμένο από αναπόληση. Στην Αυστραλία ο Μάης δεν είναι όπως στην Ελλάδα, κι όπως τον έχεις ζήσει. Όμως είναι τόσο ζωντανό στη θύμηση που “λες και ήταν χτες”, όπως λέει και το γνωστό βαλσάκι. Και η νοσταλγική προσωποίηση που του αποδίδεις, έρχεται σαν παρηγοριά και σαν ελπίδα. Στην ουσία με αυτά που περνάει η Ελλάδα δεν μπορούμε ούτε εμείς να χαρούμε το Μάη. Ωχρός, γυμνός, αλλά πάντα ελπιδοφόρος, κι εσύ κι εμείς θα περιμένουμε τις μαργαρίτες που μας χρωστά. (Στο κάτω- κάτω ας χρωστάει κάποιος κάτι και σε μας. Όλο εμείς χρωστάμε…)
    Σήμερα τυχαία είδα το ποίημά σου. Μερικές φορές η ενημέρωση δεν έρχεται στο e-mail, ώστε να ανατρέξουμε στην ιστοσελίδα της Διασπορικής.
    Το τραγούδι “Λουλούδια ας διαλέξουμε” μας το έμαθε μια άγια δασκάλα στην πρώτη δημοτικού, η καλή μας Κυρία Καίτη Ανδρέου, η οποία ζει ακόμα. Αξίζει να πω ότι με έλεγε “Ερμή” γιατί έκανα όλες τις εξωτερικές δουλειές του σχολείου (ταχυδρομείο, καράβι, ειδιοποιήσεις κλπ) Πέρσι την είδα στον Πόρο και κάποιος της είπε: “Ξέρεις ποιος είναι αυτός ; Ο Αριστείδης” Και αυτή έμεινε έκπληκτη και είπε: “Ο Ερμής! Πώς κατάντησες έτσι, πουλάκι μου!” Εγώ δεν την ρώρησα πόσο καιρό είχε να δει τον εαυτό της στον καθρέφτη. Απλώς της είπα και γελάσαμε όλο στον περίγυρο: “Κυρία, με είχατε ‘ξεπατώσει’ στο πήγαινε- έλα για να ειδοποιώ τον καθένα που θέλατε να επικοινωνήσετε. Απορώ γιατί δεν τους παίρνατε στο… Κινητό τηλέφωνο.”
    Αυτά τα γράφω και ως ευτράπελα, αλλά και επειδή το τραγουδάκι για το Μάη δεν είναι δική μου σύνθεση, αλλά είναι παραδοσιακό. Όμως κάθε χρόνο το τραγουδάω σε φίλους και ξαναγινόμαστε παιδιά.
    Πρέπει να το διδάσκουμε στα παιδιά και στα εγγόνια. Αυτό που πρέπει να μη τους διδάξουμε είναι η… πολυλογία. Όλοι οι δάσκαλοι -και όχι μόνο- να φέρνουνε ως παράδειγμνα προς αποφυγή, εμένα…
    Άρις

  4. Σας ευχαριστώ φίλοι μου για τα σχόλια σας. Οι δυο πανέμορφες κυρίες μ’ έκαναν και σκέφτηκα αν αξίζει αυτή η ποίηση τέτοια σχόλια, αλλά ο Άρις με έκανε και γέλασα, γιατί ξέρω ότι αξίζει τέτοια σχόλια.
    Να είστε πάντα κοντά στη Διασπορική και η Διασπορική είτε θα σας βάζει σε σκέψη αυτογνωσίας είτε σε γέλωτα αυτοκρισίας όπως έκανε και σ’ εμένα…
    Ιάκωβος

Comments are closed.