Δίχως τίτλο

Share

Κυττούσε το βρέφος βουβή
με τα μάτια ορθάνοιχτα
αποκολλημένα λες
από τις βαθουλές κόγχες τους.
Ούτε ένα δάκρυ
ούτε μια φωνή!
Είχαν νεκρωθεί
τα κύτταρα της ζωής
και η αλήθεια,
σφήνα μπηγμένη
βαθιά στην ψυχή,
είχε κοκκαλώσει.
Ήθελε να ουρλιάξει
να χτυπηθεί στο δάπεδο
του Ασκληπείου
μα ένα χέρι άπονο
είχε χουφτιάσει
κι είχε στραγγαλίσει
τις φωνητικές της χορδές.

Την πρόλαβαν
τη στιγμή που σωριαζόταν…
Είχε κρατήσει τα χέρια
σφιχτά γαντζωμένα
στο αμαξάκι του βρέφους
που ‘είχε σβήσει’.
Η πεταλούδα που ξεκούρνιασε
από το στήθος της
πέταξε με κατεύθυνση
τον ουρανό…
Μία μικρή πεταλούδα,
περίμενε, ακόμη πιο ψηλά,
τη συντροφιά της…
Αποζητούσε την πηγή της!
Τι γρήγορα ανταμώσανε
και τι χαρές που φτιάξανε!
Αντάμα και παντοτινά
στον έβδομο ουρανό
πετάξανε!..

©Πιπίνα Έλλη (Elles)
Από την ποιητική μου Συλλογή
(στην Αγγλική και στην Ελληνική)
σε δύο βιβλία:
1. Naked Silence
Γυμνή Σιωπή
2. Foreigners in Every Land!..
Ξένοι παντού!..
Sydney 2009

2 thoughts on “Δίχως τίτλο”

  1. Υπέροχο,συγκινητικό, Πιπίνα μου, το λιγότερο που έχω να πω, στην αίσθηση “της πεταλούδας που ξεκούρνιασε απ’το στήθος της!!!”
    Χρονια πολλά στις μανούλες, που με την αγάπη τους, βοηθάνε τη Γη να γυρίζει…ακόμα!
    Τζένη

  2. Σε ευχαριστώ για τα όπως πάντα ευγενικά σου λόγια Τζένη. Θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου για τον οικουμενικό ρόλο της μητέρας και κυρίως όταν ο σύντροφός της αποδέχεται και χαίρεται αυτό που εσύ τόνισες με τον ποητικό σου οίστρο -και που όμως είναι πέρα για πέρα αληθινό-, ότι δηλαδή οι “μανούλες” “με την αγάπη τους, βοηθάνε τη Γη να γυρίζει…ακόμα!”

Comments are closed.