Θεοποίηση

Share

Θεοποίηση…

( ‘η ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΗΣΗ)

Χαλεπόν το μη φιλήσαι
χαλεπόν τε και φιλήσαι
Αισχίνης, 389-314 π.Χ

Έρωτα,
δέξου τη συγγνώμη μου,
που, άγιο, ασπάστηκα το στόμα σου.
Δεν ήταν άγιο!

Λάθος η εκτίμηση κι η γνώμη μου,
που, άμωμο, θυμιάτισαν το σώμα σου,
σε ήχο πλάγιο.
Δεν ήταν άγιο.

Δώσε μου,
αγάπη, μια συγχώρηση
που, σαν Θεά, προσκύνησα τη σκέψη σου.
Θεά δεν ήτανε!

Κι αν τράπηκα σε άτακτη υποχώρηση,
η Μοίρα που με κάλεσε στη στέψη σου,
μοιραία ήταν, μα…
Θεά δεν ήτανε!

Δείξε μου
μια στάλα κατανόηση,
που απ ‘ τη λάμψη σου εγώ μαγεύτηκα.
Το “Φως” δεν ήσουνα!

Κι αν έφταιξε η τρελή μου παρανόηση
και μι’ άυλή σου υπόσταση ερωτεύτηκα,
μια φλόγα ήσουνα,
μα… Φως δεν ήσουνα.[]

Άρις Αντάνης

11 thoughts on “Θεοποίηση”

  1. Το ποίημά σου Άρι, είναι πολύ όμορφο, αλλά τρυφερά θα διαφωνήσω…γιατί ο Θεός, είναι ο Έρωτας, γι’αυτό η ζωή…ζωή!
    Και θα αναφέρω ενα στίχο του αγαπημένου μου ποιητή,
    Γ.Καλπούζου
    “Έρωτας η μεταλαβιά της ζωής…ο ευαγγελισμός των σωμάτων”!!
    Γι’αυτό…είμαι σίγουρη δεν έκανες “λάθος”και “φλόγα” ήταν και πυρκαγιά.
    τζ

  2. Το καλό μήνυμα που βγαίνει από τα ευγενικά σας σχόλια, είναι ότι όσον αφορά στον Έρωτα, με κεφαλαίο το “Έψιλον”, οι απόψεις διίστανται.
    Τώρα βέβαια με βάζετε σε σκέψεις. Επί τόπου λοιπόν αλλάζω τον τίτλο, εδώ στο … αντισχόλιό μου και από “Θεοποίηση” με υπότιτλο “Απομυθοποίηση”, το ποίημα τιτλοφορείται πλέον, θεωρητικά, “Η Συγγνώμη”, με το “Σίγμα” κεφαλαίο. Αυτό είναι και το βαθύτερο νόημα του ποιήματος. Δεν μας φταίει κανένας όταν θεοποιούμε ανθρώπους και κυρίως δεν μας φταίνε εκείνοι που θεοποιήσαμε. Γι αυτό ζητάω Συγγνώμη. Όπως έγραψα και στον Ιάκωβο όταν θεοποιούμε κάποιον η απομυθοποίησή του μπορεί να επέλθει μόνο και μόνο επειδή δεν μας έκανε ένα απλό χατιράκι που του ζητήσαμε.
    Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, το 1972 στο Παρίσι, σε μια συνέντευξή του είχε πει μεταξύ άλλων: “Οι Έλληνες αρεσκόμεθα εις το να κατασκευάζωμεν είδωλα, ώστε να απολαμβάνωμεν την χαράν να τα κατακρημνίζωμεν”.
    Πάντως εδώ στη Διασπορική γίνεται πολύ ωραία κουβέντα, άλλοτε με λίγα κι άλλοτε με πιο πολλά λόγια. Εσείς έχετε το μεγάλο χάρισμα της λακωνικότητας και σας ζηλεύω. Γι αυτό μου αρέσει η ποίηση. Γιατί με λίγες λέξεις υποβάλλεις πολλά.
    Εγώ υποβάλλω τις ευχαριστίες μου στους αγαπημένους μου ποιητές και βέβαια στη Διασπορική που αποδέχεται κι εμένα, με τόσο φιλόξενο τρόπο. Καλό Αύγουστο.
    Με την αγάπη μου
    Άρις

  3. Θα έλεγα,’Αρι, πως μ’αρέσει έτσι ακριβώς, όπως το γράφεις, γιατί αυτό αντιπροσωπεύει τα συναισθήματα που σε είχαν πλημμυρίσει και σου φλόγιζαν την ώρα εκείνη, την καρδιά και το μυαλό. Δεν έχει να κάνει με την γενική ( ίσως και ρομαντική) αντίληψη του έρωτα. Ζωή για μένα είναι η η απεικόνιση και αποδοχή όλων των στιγμών. Θεός, η ευλογία τους. Όσο πιο σκληρές, τόσο πιο ζωντανές και αληθινές, και πιο ευλογημένες στην ανθρώπινη πορεία.
    Μου άρεσε πολύ. Και πιο πολύ θα προτιμούσα την αποθεοποίηση, γιατί η ζωή η ίδια απομυθοποιεί και σε συνεφέρνει σε κάθε βήμα.
    βάνα

  4. Δεν ξέρω, αν λάβεις το παραπάνω σχόλιό μου. Μήπως το έγραψα σε λάθος μέρος;
    βάνα

  5. Αγαπητή μου Βάνα, οι λέξεις σου επιβεβαιώνουν την άποψη ότι σε αυτή την ιστοσελίδα γίνεται υψηλού επιπέδου ανταλλαγή απόψεων. Και ειλικρινά σε αυτό ξεχωρίζει από πολυάριθμες, πλέον, συναφείς ιστοσελίδες.
    Πράγματι στον έρωτα, ακριβώς όπως τα τοποθετείς, ο ερωτευμένος φαίνεται να είναι ο “αδύναμος”, που μπορεί να γίνει “σκληρός”. Αλλά αυτό είναι και το ωραίο. Υπάρχουν και άνθρωποι που δεν έχουν ερωτευθεί ποτέ τους. Δεν θα ήθελα να ήμουν στη θέση τους.
    Αυτό βέβαια νομίζω πως ισχύει για κάθε μορφής έρωτα. Ακόμα και στον έρωτα προς την… Ελλάδα! Την έχουμε “θεοποιήσει” την Ελλάδα μας. Και κάθε μέρα, χρόνια ολόκληρα τώρα, θα προτιμούσα αυτό που λες: την αποθεοποίηση, διότι η ίδια απομυθοποιεί τον εαυτό της και μας συνεφέρνει σε κάθε βήμα.
    Η κάθε Πολιτεία βέβαια είναι οι πολίτες της. Δεν μιλάω για τους πολιτικούς, γιατί δεν υπάρχουν πιο… ανέραστοι τύποι από αυτούς.
    Χίλια Ευχαριστώ.
    Άρις (arimari@otenet.gr)

  6. Αρι, οι Ιδέες, όπως είναι η Πατρίδα μας, μας προστατεύουν να σώζουμε το πρόσωπό μας. Αλλά εμείς στην πορεία του δρόμου, έχουμε δυστυχώς μεταλλαχθεί και το μόνο που καταφέρνουμε είναι να την τσαλαπατάμε συνεχώς αντανακλώντας έτσι έναν αγνώριστο ( ακόμα και σε μας τους ίδιους) Εαυτό μέσα από τον καθρέφτη της ψυχής της.
    Το τι έφταιξε και φταίει, άστο καλύτερα..
    Ζω στην Αμερική εδώ και πολλά χρόνια. Δεν έχει περάσει μέρα να μην σκεφτώ, νοσταλγήσω και ακόμα δακρύσω από αγάπη για την Ελλάδα μας.
    Σε λίγες μέρες ετοιμάζομαι να την επισκεφτώ ξανά.
    Νάσαι πάντα καλά και να δημιουργείς.
    βάνα

  7. Είναι συγκινητικά και ταυτόχρονα ενθαρρυντικά τα λόγια σου. Κι εμείς που ζούμε εδώ έχουμε ανάγκη από τέτοια λόγια. Γιατί, Βάνα μου, η πατρίδα είναι Ιδέα, αλλά οι άνθρωποι είναι η Αλήθεια. Και ειλικρινά σου λέω, εάν δεν υπήρχε ένα 5% των Ανθρώπων, δεν θα υπήρχε Αλήθεια στην Ελλάδα. Κι αυτό δεν έχει να κάνει ούτε με κόμματα, ούτε με παρατάξεις, ούτε με ενώσεις, ούτε με συντεχνίες. Έχει να κάνει με ανθρώπους του αυθόρμητου πνεύματος, χωρίς τίτλους, χωρίς οφίτσια, χωρίς κραυγές, χωρίς τίποτα. Απλώς η ύπαρξή τους και μόνο αρκεί. Είναι αυτοί που σου κρατάνε την πόρτα να μπεις, που προσφέρουν θέση στο λεωφορείο, που σου λένε ευχαριστώ, που σου δίνουν προτεραιότητα, που σε λογαριάζουν, που σε σέβονται. Με δυο λόγια είναι απλοί άνθρωποι που διαθέτουν κάτι, που ενώ είναι αυτονόητο, έχει εξελιχθεί σε μεγάλο χάρισμα. Κοινή Λογική, λέγεται. Θέλεις να ανεβάσω το ποσοστό όσων τη διαθέτουν στο 10%; Μόνο για χάρη σου.
    Σου εύχομαι να περάσεις υπέροχα. Και σε ευχαριστώ για την παρα πολύ ωραία συζήτηση.
    Άρις

  8. Κι επειδή ξεφύγαμε από τα σχόλια και έγιναν εμαιλ, θα συμπληρώσω απλώς δίπλα στο πολύ σωστό που γράφεις περί ελλείψεως της ‘κοινής λογικής,’ αυτό που τουλάχιστον εγώ νομίζω, ότι λείπει επιπλέον και που θα αποτελούσε το θεμέλιο για την απόκτηση της κοινής λογικής. Είναι η παιδεία. Η παιδεία, όχι μόνο ν’αγαπάς και να δέχεσαι τον άλλον σε στενό προσωπικό επίπεδο, αλλά η πλατειά αντιμετώπιση σε ένα ευρύτερο, ηθικό πρίσμα της έννοιας της αγάπης, της αποδοχής και περισσότερο της αναγνώρισης της ισότιμης ύπαρξής του. Κι αυτό, δεν το διδάσκουν άμεσα στα σχολεία. Αρχίζει πρωτίστως από την οικογένεια.
    Και πάλι, σου εύχομαι ό,τι το καλλίτερο
    βάνα

    1. Αγαπητή μου Βάνα, είπες τη λέξη – κλειδί. Παιδεία!
      Μόνο που πιο πολύ από οποιασήποτε άλλη πολιτισμένη χώρα, ΣΗΜΕΡΑ στην Ελλάδα, ακόμα και η Παιδεία είναι θέμα … παιδείας. Δυστυχώς είναι πολλά χρόνια -εγώ τα μετράω από το 1981 και εντεύθεν- που ενώ θα έπρεπε “τα παιδία να … παίζει”, τα μεν παιδία παιζει … tablet, ενώ είναι ολοφάνερο ότι όσοι ασχολούνται με την παιδεία παίζουν “πρέφα” και γι αυτό και η Παιδεία “τα έχει παίξει” πια, και τα παιδία έχουν μετατραπεί σε… tabula rasa. Χτες σε μια εκπομπή TV, από τις λίγς που παρακολουθώ, έγινε μια μικρή δημόσια έρευνα, “τι σημαίνει ‘ραδιούργος’.” Ρωτήθηκαν κάμποσοι νέοι και κανείς, όχι μόνο δεν την ήξερε, αλλά ούτε καν την είχε ακούσει τη λέξη! Εντελώς τρελό να μη ξέρεις τη λέξη που κυριαρχεί σήμερα στην χώρα μας…
      Καλή πατρίδα.
      Και πάλι σε ευχαριστώ για την πολύ ωραία συζήτηση.
      Άρις

Comments are closed.