“Όνειρο Καλοκαιρινού Μεσημεριού”

Share

Είμαστε τελικά πολύ ρομαντικοί, και το χειρότερο αδιόρθωτοι με την τέχνη. Μπορεί να σπαταλούμε ώρες, μέρες, μήνες και χρόνια σ’ ένα μας καπρίτσιο κατασκευής ενός δημιουργήματος με απώτερο σκοπό να το δούμε κάποια στιγμή ολοκληρωμένο. Κι ας μην προσφέρει τίποτα στον αγώνα της επιβίωσης. Αυτό το αδιόρθωτο καπρίτσιο συμμερίζομαι μαζί σας, μαζί με τον φίλο Άρι εδώ για να χαρείτε κι εσείς όσο χάρηκα κι εγώ που το άκουσα.

Δεν ξέχασα ποτέ τα λόγια ενός δασκάλου μουσικής όταν μαθητής του Δημοτικού μπήκα στην τάξη του απροσκάλεστος και κάθισα σε μιαν άκρη ν’ ακούσω τις μελωδίες που έβγαιναν από τα όργανα των καλών και όχι τόσο καλών μαθητών μουσικής:

“Τι κάνεις εσύ εδώ…” μου είπε. “Μήπως ήρθες σε λάθος τάξη”;
“Όχι κύριε…” του απάντησα. “Απλά μου αρέσει η μουσική και γενικά η τέχνη και ήθελα ν’ ακούσω λίγο τις μελωδίες”. Για να μην τα πολυλογώ ο δάσκαλος αμέσως μ’ έδιωξε για “…να μην ενοχλώ”.

Έτσι κι εγώ τώρα, με το ποίημα του απέραντου ποιητή μας Γιάννη και τη μελωδία του απίθανου φίλου μας Άρι θέλησα να βγάλω το άχτι μου κάντοντας ένα αφιέρωμα σ’ αυτή τη μελωδία που μου θύμισε τα μαθητικά μου χρόνια και δίχως άλλο δάκρυσα.

Όπως το έλαβα από το φίλο μας Άρι,

oneirok

3 thoughts on ““Όνειρο Καλοκαιρινού Μεσημεριού””

  1. Καλοί μου φίλοι, Ιάκωβε και Άρι, ευχαριστούμε που είστε “αδιόρθωτοι” με την Τέχνη! Γιατί έτσι πολλαπλασιάζονται οι στιγμές, διαιρείται ο αγύρτης χρόνος, σε ίσα μέρη εόρτιας χαράς, πνευματικής ευωχίας και μένει το πηλίκο ατόφιο χωρίς υπολοιπα παράπονα στα τετράγωνά του! Κι έρχεται η μελωδία της φωνής να συνεπάρει, με τη μοναδικότητά της, τις ταπεινές κυράδες του κορμιού…τις Αισθήσεις! Νομίζω πως αυτό είναι ευλογία ζωής στον “αγώνα της επιβίωσής μας”.
    Να έχετε πάντα όμορφες εμπνεύσεις!

  2. Αγαπητέ Άρι, τι ευωδία αποπνέει η μελωδία σου, σε άρρηκτο συσχετισμό με το στίχο του μεγάλου μας ποιητή, και πόσο μεγάλη η ευλογία να μπορείς να συνταιριάζεις τις νοητές και άρρητες εικόνες της ποίησης με τα έλλογα μυστήρια των ήχων…. Μας ταξιδεύεις με τις εκπληκτικές συνθέσεις σου και σε ευχαριστούμε τόσο! Όσο για τον Ιάκωβο, δικαίως καμαρώνει και επαινεί, πρωτοστατώντας ως πρέσβης του πολιτισμού. Θερμά συγχαρητήρια και στους δύο και φυσκά στη διασπορική μας!!

  3. Αγαπητοί μου φίλοι, Τζένη, Irene, Ιάκωβε, η καλοσύνη σας δεν έχει όρια. Βέβαια όλα ξεκίνησαν από τη Τζένη Κουφοπούλου, που μου έστειλε αυτό το απόσπασμα του ποιητικού κειμένου του Γιάννη Ρίτσου (το είχε γράψει το 1938 στην Πάρνηθα).
    Αυτές οι συνεργασίες, τις οποίες αξιοποιεί ο Ιάκωβος μας δίνουν εμπνοές και εναύσματα, αν μήτι άλλο, για νέες συνεργασίες. Μόνος του κανείς, ούτε στον παράδεισο, λέει μια παροιμία.
    Νομίζω αυτό είναι και το πνεύμα του ετήσιου περιοδικού μας: Η συνεργασία όλων μας.
    Θερμές ευχαριστίες
    Άρις

Comments are closed.