“Αρχάγγελοι του Ωραίου”

Share

Για να αγγίξω των ανθρώπων
τις ψυχές,
βάνω στα χείλη
το περίγραμμα των στίχων
κι από τις ψίχες των
δακτύλων ως
την άκρη των ματιών,
λύνω την ποίηση
στο όραμα των ήχων
και ξάφνου μέσα μου
ξυπνούν
των ποιητών ταξιδεμένες
ρήσεις,
<και δυτικά της λύπης>
μου ορμούν, όλες
οι άκρες
των νησιών
οι γαλανές σταγόνες
του πελάγους,
στήνονται μνήμες στα
<κεράκια> των λεπτών
και ήχοι απ’ των άστρων
τη συμπόνια
κι είναι οι στίχοι
κραδασμοί
των ποιητών,
κι οι ποιητές
Αρχάγγελοι του Ωραίου!

Τζένη Κουφοπούλου
“Εφαπτομένη του απείρου” – 2005

6 thoughts on ““Αρχάγγελοι του Ωραίου””

  1. Τζένη μου , ” είναι οι στίχοι κραδασμοί των ποιητών”. Και οι δικοί σου …κραδασμοί μας χαρίζουν τόση ομορφιά και ευαισθησία.

  2. Σ’ευχαριστώ από καρδιάς Ελένη μου, είναι αγαπημένο μου κι αφιερωμένο στους ποιητές, αυτό το πόνημα, ευχαριστώ ιδιαίτερα και τον Ιάκωβο που το ανάρτησε.
    τζ

  3. Είμαι από τους τυχερούς που έχω αυτό το βιβλίο. Σε ένα βιβλίο με ποιήματα “κολλάει” κανείς σε κάποια από αυτά. Πολλοί μάλιστα κολλάνε και αυτοκόλλητα για να τα ξαναβρούνε εύκολα. Στους “Αρχάγγελους του Ωραίου” της Τζένης, έχω βάλει ένα αυτοκόλλητο. Και σε άλλους στίχους της. Σήμερα δε, που ξαναδιάβασα τους “Αρχάγγελους” με τράβηξε το κόκκινο “post it” που είχα βάλει σε ένα ποίημά της. Γράφει η Τζένη:
    “Να γράψω θέλω /μα… σωπαίνω//Να “κλάψω θέλω/μα… γράφω//Χορός οι “λέξεις/γύρω μου/θυσιάζοντας τα “δάκρυα/εγκυμονούν νοήματα…//Ποια γέννα “Μήδεια/θα πνίξει τη φωνή μου;//Ποια “Αντιγόνη -κορμοστασιά/ θα θάψει τα όνειρά “μου;// Να γράψω θέλω/μα σμίκρυνα/στων “λέξεων το χορικό.//Σιωπή…καλύτερη,/ της “ευγλωττίας νόθα κόρη!”
    ΑΑ

  4. O Ιάκωβος καμιά φορά διαβάζει και θαυμάζει “αρχαγγέλους του ωραίου” κι αισθάνεται παλμούς και κύματα από “γαλανές σταγόνες του πελάγους”. Τι άλλο μένει από του να εκφράσει ευγνωμοσύνη…

  5. Πώς να ευχαριστήσω όλους εσάς, καλοί μου ποιητές,που τόσο με συγκινείτε…μάλλον με μιαν εύγλωττη σιωπή και μιαν αμηχανία, δεν σας κρύβω…
    τζ

Comments are closed.