Ο έρωτας μιας πένας…

Share

Ο έρωτας μιας πένας… με του χαρτιού την αγκαλιά…

Ψιθύριζε η πένα στο χαρτί…
-“Όταν σ’αγγίζω πώς ριγώ…
πώς στάζει αίμα κι ανθό, σφυγμός, η συλλαβή μου…
πώς αγρυπνούν τα γράμματα προσμένοντας
την όλβια φορεσιά σου και στο κορμί σου όταν βρεθώ,
το άψυχό μου σώμα παίρνει ανάσα, στεναγμό,
βουή και σπαραγμό η μέσα καταιγίδα;
Πες μου, θεότητα, εσύ, και μάνα της γραφής, πώς ένα άψυχο χαρτί,
μια ξύλινη γραφίδα…
γέμουν φωτιά και έρωτα κι ανάβουνε το σύμπαν;

-Είναι η μούσα της ψυχής, που τρυφερά αγγίζει
όλα του κόσμου τα απλά τ’ ασήμαντα,
τα έρμαια του τίποτα,
και με Έρωτα ποιητικό,
τα ορίζει!

Τζένη Κουφοπούλου

10 thoughts on “Ο έρωτας μιας πένας…”

  1. Αυτοί οι στίχοι θα μπορούσαν να είχαν γραφτεί από όλους μας, αν τους είχαμε εμπνευστεί. Αφορά όλους εμάς που έχουμε αποφασίσει ότι δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς να γράφουμε. Έχουμε δε πλήρη επίγνωση ότι αυτά που μας δίνουν ζωή, τα γραπτά μας, μπορεί να μην αγγίξουν κανένα αναγνώστη. Φυσικά και έναν αν αγγίξουν έχουν πετύχει τον απώτερο σκοπό τους. Όμως ό εσώτερος σκοπός έχει επιτευχθεί 100% κατά την ώρα του γραψίματος.
    Και για να μιλήσω και πιο προσωπικά, αφού με …κέντρισε η Τζένη με αυτούς τους -για μένα- εκπληκτικούς στίχους, η χαρά που παίρνω όταν γράφω, ό, τι κι αν είναι αυτό, δεν προσμετριέται με τίποτα. Γ ιαυτό και δεν με αφορά η μετέπειτα … τύχη του γραπτού μου. Αν ακούσω καλά λόγια, καλώς. Αν όχι, πάλι καλώς. Απλώς όταν δω κάτι γραμμένο από άλλον και μου αρέσει, ζηλεύω και θα ήθελα να το είχα γράψει εγώ. Όπως αυτούς τους στίχους της Τζένης επί παραδείγματι. Αλλά και πολλούς άλλους, που έχω διαβάσει στη Διασπορική. Γι αυτό η Διασπορική μού αρέσει τόσο πολύ. Γιατί δεν παύει να με κάνει να…ζηλεύω.
    Άρις, ο ζηλιάρις

  2. Σ’ευχαριστώ πολύ Άρι, είναι τίμη μου που “ζηλεύεις” αλλά… δημιουργείς κι εσύ αξιοζήλευτους στίχους και μουσικές, μη ξεχνάς…Είμαστε δε ,πραγματικά ευτυχείς που η Διασπορική είναι η φιλόξενη αγκαλιά για τη χαρά της δημιουργίας, στην οποία όλοι μετέχουμε!

  3. Μου άρεσε πολύ η επικοινωνία σου Άρι προς την Τζένη και τελικά η απάντησή της. Μου άρεσε ο τρόπος σας και η ταπεινότητά σας, του πνευματικού δημιουργού, έτσι όπως αντικατοπτρίζεται στα σχόλιά σας… Η ευγενής άμιλλα υπήρξε πάντα ένα στοιχείο της συμπεριφοράς των αρτίων πνευματικά ανθρώπων, και πραγματικά μπορεί οι ποιητές ή οι πνευματικοί δημιουργοί γενικά, να επωφελούνται από την έκθεση των δημιουργημάτων τους στην φιλόξενη ιστοσελίδα, όμως είναι για αμφότερα τα σκέλη της τέτοιου είδους επικοινωνίας, μία ωφέλιμη δίαυλος, τελικά.

  4. Kαλή μου Πιπίνα, σ’ευχαριστώ αληθινά για τις σκέψεις σου, και είμαι πραγματικά ευτυχής, που μέσω της Διασπορικής, γνώρισα και μετέχω στην αγαπητική συντροφιά, όλων εσας, των αξιόλογων καλλιτεχνών μα και ανθρώπων, γιατί μέσα απ’την καλλιτεχνική προσφορά, διαφένεται το ήθος και η καθαρότητα των χαραχτήρων. Είναι μια “ποιητική ανθολογία” η Διασπορική,(και όχι μόνον) ζώσα και δρώσα, ανοιχτή στις εμπνέυσεις μας και στοργική με τις προσφορές μας…σ’ευχαριστούμε Ιάκωβε!!!

  5. Αγαπητή μου, Πιπίνα, επίτρεψέ μου να σε ευχαριστήσω κι εγώ για το σχόλιό σου, αλλά πιο πολύ ακόμα για όσα δικά σου έχω διαβάσει κι έχω χαρεί.
    Πιστεύω ότι για την όποια “ταπεινότητα” πρέπει να καταβάλλεται πάντα μεγάλη προσπάθεια. Όμως αυτό που εγώ πιστεύω ότι βοηθάει πάντα είναι ο έρωτας, όπως τον περιγράφει η Τζένη, εν προκειμένω. Ίσως είναι η μόνη μορφή έρωτα που δεν σβήνεται ή μεταλλάσεται, όσα χρόνια κι αν περάσουν και με όποιες απογοητεύσεις, ασυμφωνίες, αντιπαλότητες κι αν επισυμβούν. Κυρίως επειδή λείπει αυτό το στοιχείο που κάνει όλους τους άλλους έρωτες να ατονούν και να χάνονται: Λείπει η… ανία του γράφοντος, που δεν τον απασχολεί πολύ ούτε και η… ανιαρότητα των γραπτών του. Και ακόμα και αρνητική κριτική, κάθε φορά σκέφτεται με ενδιαφέρον οτι την επόμενη φορά θα είναι καλύτερα. Κι αυτό τον κρατά σε συνεχή εγρήγορση. Και… γράφει….γράφει…
    ΑΑ

    1. Αγαπητέ μου Άρη, συμφωνώ απόλυτα μαζί σου και φυσικά με την Τζένη, για τον έρωτα της δημιουργικότητας ενός ανθρώπου, την άσβεστη ανάγκη του και το διέξοδό του μέσω αυτής (της δημιουργικότητας). Αναμφισβήτητα αυτή η μεγάλη ανάγκη ενός να καταθέτει τις ιδέες του, με όργανο τον ποιητικό λόγο ή τον πεζό, χρησιμοποιώντας την πένα και το χαρτί -είτε τον υπολογιστή για τους περισσότερους ίσως, τώρα πια-, το πινέλο και τον καμβά, τη γραφίδα για τις νότες στο πεντάγραμμο… κτλ. κτλ. δεν υποχωρεί στο φόβο της ποιότητας -αν ετούτη είναι υψηλή ή δεν είναι τέλοσπάντων. Η οποιαδήποτε έκφραση, του οποιουδήποτε δημιουργού, βρίσκει την ανάλογη ανταπόκριση, η οποία όμως είναι εντελώς υποκειμενική τελικά. Μας αρέσει κάτι ή δεν μας αρέσει, το καταλαβαίνουμε ή όχι, μας πάει (ταμπεραμέντο) ή όχι, μας ενθουσιάζει ή μας θλίβει… μας κάνει να αισθανόμαστε πολλά και διαφορετικά συναισθήματα καλά ή άσχημα… και αυτό ακριβώς είνια η ομορφιά της δημιουργικότητας τελικά: το “καθείς και τα όπλα του” του Ελύτη μας, τα λέει όλα…. Κλείνω ετούτη την επικοινωνία μας με μερικούς στίχους μου από ένα ποίημα που έγραψα χρόνια πριν:
      “Παίξε το δοξάρι σου καλέ μου!
      Έχω ανάγκη απ’ τη γλύκα
      του βιολιού σου!
      Ν’ ακούσω γνώμες,
      υποστήριξη ζητάω…
      να τολμήσω θέλω,
      να μιλήσω…”
      Από την ποιητική μου συλλογή “Ψίθυροι”, Σύδνεϋ 2008

  6. Ωραίοι οι “ψίθυροι”Πιπίνα, ακούγονται καλύτερα, με ησυχία φτάνουν κατ’ευθείαν στην ψυχή!

  7. Τζένη μου καλημέρα, έχεις απόλυτο δίκιο, καθώς αυτός είναι ο στόχος του εκάστοτε δημιουργού. Θεωρώ ότι τα ποιήματά μας, οι στοχασμοί της διανόησής μας, της συνείδησής μας, δεν είναι άλλοι, παρά οι πτερωτοί άγγελοι-μεταδότες, που ταξιδεύουν ελεύθερα από μία ψυχή σε άλλη. Ως σιωπηλές κραυγές, μέσα από την όποια θετικότητά τους, χαρακτηρίζονται για τα δυνατά αυναισθήματα αγάπης, αγωνίας, παράπονου, οργής και αγανάκτησης, και μόνο στα θέματα ζωής και θανάτου συμβιβάζονται! Τι ζητάει ο ποιητής; Ανιχνεύοντας για την αδελφή ψυχή και την συνταύτησή του με ετούτη ανοίγει την δική του ψυχή και περιμένει το καλωσόρισμα!

  8. Kαλημέρα Πιπίνα μου, πώς μ’αρέσει αυτό που γίνεται, σα να αφουγκράζονται οι γειτονιές του κόσμου τη μιλιά μας! Αλήθεια τί θέλει ο ποιητής…να ενώσει το ψιθύρισμα του κόσμου, να μερέψει την αγρίμια των καιρών,να αγγίξει τις ευαίσθητες χορδές,που όλοι θαρρώ έχουνε κρυμμένες, ν’ακουστεί το ποίημα, ο ψαλμός με μια φωνή…! Είθε!

Comments are closed.